Lief dagboek #5

Lief dagboek,

Hoe apart is het dat ik nu juist tegen de vakantie op begin te zien? Ik heb er maanden naar uit gekeken, maar nu het zo ver is, vind ik het toch niet meer zo leuk. Na zes weken vakantie (in plaats van zeven weken zoals in de vorige zomervakantie, boehoe!) begint namelijk het keiharde leven: lesgeven, studeren en het mentoraat. En ik begin nu niet zo zeer tegen het mentorschap op te kijken, maar juist tegen het studeren.

Afgelopen week heb ik de bovenbouwboeken ingekeken. Ik wilde dit schooljaar mijn geheugen opfrissen en daardoor heb ik havo A en vwo B opgehaald. De havo A-stof ging nog wel, maar bij vwo B begon ik 'm echt te knijpen. Ingewikkelde berekeningen, stof waarvan ik me afvraag of ik dit ooit eerder heb gehad, héle moeilijke woorden... Hoe ga ik dit doen tijdens de studie?

Wat het nog extra moeilijk gaat maken, is de taal. De meeste studieboeken zullen in het Engels zijn. En laat dat nu net zo'n dingetje zijn waar ik zó verschrikkelijk slecht in ben! En daarnaast vraag ik me gewoon af hoe ik het allemaal ga bolwerken. Studeren is leuk, maar doordat mijn werk nu voor de kosten gaat opdraaien, heb ik het idee dat er een enorme druk op me ligt. Ik hoor vanuit mijn omgeving heel vaak dat ik het wel ga redden, maar nu zegt zelfs mijn onderbuikgevoel dat ik het heel lastig ga krijgen. De motivatie is zelfs langzaam aan het verdwijnen. Waarom wilde ik dit ook al weer?

Er komt een groot feest als ik mijn diploma heb. Hopelijk kan ik dat tegelijkertijd met een housewarming doen, want ik wil wel heel graag weg uit dit kleine, krappe huisje waar ik nu woon. Alles staat op elkaar en er is bijna geen loopruimte meer over. Ik wil mijn eigen schrijf- en werkplekje en ook niet geheel onbelangrijk: ik wil een koel huis. Het is heel fijn dat ik geen bovenburen heb, maar het heeft ook een nadeel: het is bloedje heet hier twee hoog achter! En dan moet de echte zomer nog komen...

Liefs!

Lief dagboek #4

Lief dagboek,

Ik word mentor. Het is zo definitief als het maar zijn kan, en ik weet niet goed hoe ik me daarom moet voelen. Ik knijp 'm natuurlijk enorm, maar aan de andere kant lijkt het me ook heel leuk. Echt een band opbouwen met de leerlingen, een steun voor ze zijn, gezellig kletsen over koetjes en kalfjes, ze opvoeden en boos op ze worden als ze vervelend zijn geweest bij één van mijn collega's.

Maar ik denk niet dat mijn mentorleerlingen leuk zullen zijn. Daar heb ik drie hele goede redenen voor. 1. Het zijn voornamelijk meisjes, en ik houd niet van meisjes. Ze zijn gemeen, achterbaks, arrogant, irritant en hebben geen humor. 2. Het zijn vwo-leerlingen. Vwo-leerlingen hebben geen humor en willen alles zelfstandig doen. Ze hebben geen hulp nodig en zien de docent als docent, en niet als een mens. En ze tonen geen interesse. 3. Het zijn alfa-leerlingen die een hekel hebben aan wiskunde. En ik geef wiskunde. Nou ja, de link kun je zelf wel leggen.

Ik scheer ze natuurlijk enorm over één kam en heel veel ervaring heb ik ook niet met dit soort leerlingen, maar dit is mijn eerste indruk toen ik hoorde dat ik mentor word van 19 leerlingen waarvan het merendeel uit meisjes bestaat.

Misschien moet ik maar niet te negatief denken en me vasthouden aan de leuke dingen van het mentor-zijn. Cadeautjes aan het einde van het schooljaar en zo. ;-) 

Liefs!

Lief dagboek #3

Lief dagboek,

Vandaag had ik een moeilijke, maar fijne dag. Het was een dag vol afscheid. Vanochtend mocht ik eerst afscheid nemen van 2havo. Donderdagavond had ik op Facebook een heel gesprek met een meisje uit deze klas. Ze vond het ontzettend jammer dat ze mij volgend jaar niet krijgt en dat was ik het helemaal met haar eens. Wat ga ik deze klas missen!

Ook bij twee van de drie brugklassen had ik het moeilijk. Van één klas kreeg ik een lief kaartje waar iedereen zijn/haar naam op geschreven had. Ook kwam een leerling uit die klas na afloop naar me toe om me persoonlijk te bedanken. Nu is het zo dat ik die leerling een beetje gek vind, maar anders had ik 'm sowieso een knuffel gegeven. De enige uit de hele klas die naar me toe komt, schattig!

Dit gebeurde ook bij de tweede brugklas. Er kwamen twee leerlingen naar me toe: 'We willen u bedanken voor het leuke en gezellige jaar.' En dan te bedenken dat ik één van hen vorige week nog bijna strafwerk heb gegeven! In de wandelgangen heb ik nog een leuke selfie gemaakt met een paar meisjes uit deze klas. Een leuk aandenken!

De derde brugklas ga ik niet heel erg missen. De band miste, er is geen vonkje overgesprongen en ik gaf deze klas altijd met een beetje tegenzin les. Eén leerling vond het wel heel jammer dat hij me volgend jaar niet als docent had, maar ik denk dat de andere 29 het wel prima vind. En dat is insgelijks.

Ik vind het vervelend om afscheid te nemen van mijn leerlingen. Ik ga ze natuurlijk nog wel zien in de gang, maar het is anders dan hen in de les te zien. En het is altijd afwachten wat er voor in de plaats komt...

Liefs!

Lief dagboek #2

Lief dagboek,

Het is nu tien voor vijf en ik lig in bed. Op de terugweg had ik ineens zo’n zin om even tijd voor mezelf te nemen, dat ik thuis direct mijn bed in ben gedoken. Vergezeld met twee crackers en een groot fles water (ja, dieetpoging zoveel), mijn laptop, mijn telefoon, mijn iPad en een boek lig ik hier te chillen. Even bijkomen van vandaag en over alles nog even goed nadenken.

Nadenken, waarover? Over Simon, de jongen die stiekem de deur op slot draaide terwijl nog niet alle leerlingen het lokaal binnen waren. Het is al eerder in deze klas gebeurd dat de deur “ineens” op slot zat, dat was bij de docent van Frans. Omdat niemand wilde toegeven, moest de hele klas een les nablijven. (Dat is uiteindelijk niet gebeurd, maar oké.)

‘Helaas voor jou heb ik het nu wel gezien,’ zei ik toen ik Simon even apart op de gang zette. ‘Vanmiddag blijf jij het achtste uur na.’

Simon heeft de rest van het uur heel boos gekeken. Ik heb de klas in stilte laten werken (niet om dit voorval overigens) en tijdens die vijfendertig minuten rust heb ik kunnen nadenken. Is een lesuur nablijven wel een gepaste straf? Zal ik hem anders alleen een opstel laten schrijven? Of zal ik hem gewoon zeggen dat één lesuur boosheid wel genoeg straf is? Ik besloot voor de laatste optie te gaan.

‘Je ziet er boos uit, Simon,’ zei ik tegen hem, nadat ik hem weer apart op de gang had genomen. ‘Ben je boos op mij of op jezelf?’

‘Op u,’ zei hij, wat me enorm verbaasde. Als ik twee keer hetzelfde geintje flik en bij de tweede keer niet zo makkelijk onder straf uit kom, zou ik toch vooral boos zijn op mezelf. En spijt hebben, dat vooral.

Ik legde dit aan hem voor, maar hij was nog steeds boos op mij. ‘Door u kan ik niet leren voor de repetitieweek.’ Ik schrok van zijn uitspraak? Heb ik hem gedwongen om die deur op slot te draaien? Laat me niet lachen!

‘Ik ben vandaag na het zesde uur al klaar, ik heb bij nader inzien geen zin om twee uur langer te blijven omdat jij een deur op slot hebt gedraaid. Morgen in de les maken we een afspraak om op een ander moment dat uur in te halen, een dag dat mij wel goed uitkomt. En neem je boeken mee, dan kun je mooi tijdens dat uur gaan leren voor de proefwerken van komende week.’

Gelukkig waren de mentor en afdelingsleider het met me eens.

Liefs!

Lief dagboek #1

Lief dagboek,

Het is maandagmiddag, ik zit op de bank met mijn benen languit en ik heb mijn laptop op schoot. Ik merk dat er de laatste weken veel vrije uren gaan zitten in het bekijken van YouTube-filmpjes en het lezen van andere blogs. Te veel, misschien wel. Ik weet niet wat het is waardoor ik het zo leuk vind om het leven van anderen te volgen. Zal dat ook te maken hebben met mijn leeshobby? Tijdens het lezen verplaats ik mezelf ook continu in het leven van een ander...

Terwijl ik mijn eigen leven op dit moment toch best oké vind. Ik geniet meestal van mijn werk, ik heb een geweldige vriend, ik heb veel contact met mijn familie, ik blog veel voor een andere site, ik ben de laatste weken zelfs weer begonnen met schrijven. En binnenkort heb ik zelfs zes à zeven weken vakantie! 

Daar krijg ik trouwens ook best de kriebels van. Ik zou eigenlijk niet moeten aftellen, maar na die vele weken vakantie begint het echte leven weer, wat een stuk zwaarder gaat worden dan het afgelopen jaar. En zelfs dat vond ik al heel pittig!

Ik start met de eerstegraads opleiding. Ik blijf vijftien lesuren geven, verdeeld over vier werkdagen. Ik word zeer waarschijnlijk mentor. Ik wil drie blogposts per week voor hier schrijven en daarnaast nog twee voor die andere site. Ik ben het afgelopen half jaar een paar keer uitgenodigd voor een boekpresentatie en dat wil ik graag blijven doen, net als het interviewen van auteurs. Voor zolang als het nog leuk blijft wil ik drie dagen in de week hardlopen. En dan zijn er natuurlijk nog die vijftig boeken die ik per jaar wil lezen, die ik voor het jaar 2014 heb opgehoogd naar zestig boeken. Het allerliefst zou ik dan ook nog willen verhuizen naar een groter huis in een fijnere omgeving en met mijn eigen werkplekje in huis. Ik wil zo graag veel meer tijd besteden aan het schrijven van verhalen in plaats van al die dingen die ik zojuist heb genoemd.

Het voelt voor mij als een enorme druk. Ik moet zo veel dingen van mezelf, maar ik twijfel continu of ik dit allemaal wel aan kan. Tijdens het laatste jaar van mijn studie ging het mis. Werken en studeren bleek op dat moment geen goede combinatie te zijn. Aan het begin van dit jaar ging het ook weer mis. Ik wilde zo graag alles perfect doen, dat ik daarin faalde. 

Waarom zou het dan in september wel goed gaan? zegt dat vervelende stemmetje elke dag weer in mijn hoofd. Omdat je het nu van je af gaat schrijven! roep ik vanaf vandaag dan heel hard terug. Want ik heb besloten om weer verder te gaan met waar dit allemaal begonnen is. Ruim twee jaar geleden startte ik mijn blog om mijn ei kwijt te kunnen. Als een soort dagboek. Vandaag is voor het eerst in een lange tijd dat ik mijn blog ook daadwerkelijk weer ga gebruiken om mijn ei kwijt te kunnen. Even geen artikelen meer waarvoor ik dingen op internet moet opzoeken, waar ik voor moet brainstormen of waar ik mijn boekje met tips voor open moet slaan. Vanaf vandaag ga ik vaker dit soort dingen typen. Verstand op nul en schrijven maar!

Liefs!