Tip: Denk na over jezelf (#40)

De tijd van solliciteren is aangebroken, misschien ben ik zelfs al een beetje laat. Vandaag komt er een tip die voor een groot deel met solliciteren te maken heeft. Deze komt uit het hoofdstuk ‘De juiste baan’.

 
Hoofdstuk 29, tip 1: Denk na over jezelf

‘Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Waar pas ik?’ Dat zijn de vier vragen die je jezelf moet stellen. Ga na wat je tot nu toe gepresteerd hebt en bedenk welke kwaliteiten je daarvoor nodig had. Bespreek met goede vrienden en familieleden wat zij als jouw specifieke eigenschappen en vaardigheden zien. En wat kreeg je te horen tijdens je opleiding van medestudenten, docenten en stagebegeleiders? Dank vervolgens ook eens terug aan het begin van je studie. Waarom heb je ook alweer voor dit vak gekozen? Het belangrijkste: ga niet uit van de banen die beschikbaar zijn, maar bedenk waar je enthousiast van wordt.

Bij het voorbereiden van mijn sollicitatiegesprek vond ik het bedenken van (positieve) eigenschappen absoluut het moeilijkste ding. Ik ben altijd bang dat ik dan arrogant over kom als ik iets positiefs over mezelf. Of dat ze me meteen afwijzen wanneer ik negatiefs noem.

Toch is dat absoluut niet het geval. Werkgevers zijn juist benieuwd naar jouw positieve kanten, dus schaam je er niet voor om deze punten vooraf te bedenken en op te noemen tijdens hét gesprek. 

Het laatste zinnetje in deze tip is heel belangrijk. Zoek niet alleen naar vacatures, maar ga eerst op zoek naar scholen die bij je passen. Op wat voor school wil je lesgeven? Aan welk niveau? Een gelovige school of juist niet? In de buurt, of liever wat verder weg? Maak eerst een lijstje met eigenschappen waar de school aan moet voldoen en ga dan pas op zoek naar een eventuele vacature. Niets is zo erg om ergens te werken waar je het helemaal niet naar je zin hebt.

Ga je binnenkort solliciteren? Op mijn blog staan sollicitatietips, wie weet heb je er iets aan! Succes.

Liefs!

Het sollicitatiegesprek

Mijn sollicitatiegesprek van twee weken terug was meteen het eerste sollicitatiegesprek in mijn hele leven. Ik heb natuurlijk wel wat bijbaantjes gehad, maar zo’n sollicitatie is niets vergeleken bij “het echte werk”. Even kort door de bocht gezegd: bij de Albert Heijn vragen ze alleen op welke dagen je wilt werken bent, bij een sollicitatiegesprek in het onderwijs vragen ze je een concreet voorbeeld te noemen waaruit blijkt dat je competent bent in het pedagogisch handelen. Om maar iets te noemen.

In mijn vorige log was te lezen hoe ik me heb voorbereid  op het gesprek. In deze log zal ik dieper ingaan op het gesprek zelf.

De school waar ik heb gesolliciteerd is een uur reizen met het openbaar vervoer vanaf mijn huis. Onderweg moet ik twee keer overstappen. Ik heb absoluut geen problemen met het openbaar vervoer, maar één ding vind ik wel een groot nadeel: je weet nooit of alles mee zal gaan zitten of juist hartstikke tegen. Omdat ik panisch ben om te laat te komen, waar dan ook, ben ik expres vroeg vertrokken. Dat betekent dat ik vaak ruim een half uur moet wachten. Ook op de dag van mijn sollicitatiegesprek. Ik was driekwartier voor het afgesproken tijdstip op mijn plek van bestemming. Omdat ik de omgeving niet kende, ben ik eerst een stukje gaan wandelen. Dit hielp gelukkig ook redelijk tegen de zenuwen. Na een half uur had ik dat wel een beetje gehad en toen ben ik naar binnen gestapt. Het was nog best een opgave om de juiste deur te vinden. Door de vriendelijke vrouw van de receptie werd ik naar de personeelskamer gewacht en daar mocht ik, tussen al het personeel, wachten tot ik werd gehaald door de rector en zijn aanhang.

In de personeelskamer heb ik vooral om me heen gekeken. Een nieuwe omgeving zorgt er vaak voor dat de zenuwen nog meer gaan opspelen. Door de ruimte goed in me op te nemen, zakten die zenuwen gelukkig weg. Precies op het tijdstip dat we hadden afgesproken werd ik gehaald door de rector. Daar houd ik van; mensen die op tijd zijn! Ik kreeg nog wat te drinken aangeboden en samen liepen we naar zijn kamer. Ook de sectievoorzitter en de vrouw van P&O waren aanwezig. Ze stelden zich voor en toen ging het vragen(v)uur beginnen.

Tegen alle verwachtingen in voelde ik me erg op mijn gemak. Het was een gezellig gesprek en mijn indruk van deze drie (misschien) aanstaande collega’s was erg positief. Het gesprek bestond uit vragen over mijn CV, over vragen over mijn positieve en minder positieve eigenschappen en over mijn bekwaamheid. Er werden mij een paar situaties voorgelegd en ik moest bij iedere situatie uitleggen hoe ik zou handelen. Af en toe had ik geen flauw idee wat ik vertelde en ik kon ook heel moeilijk van hun gezichten aflezen wat zij ervan vonden. Aan het eind van het gesprek werd de procedure uitgelegd. Na alle sollicitatiegesprekken zou er een overleg plaatsvinden en aan de hand van dat overleg zouden de tweede gesprekken plaatsvinden. Zo’n tweede gesprek zou een gesprek worden waarin de arbeidsvoorwaarden zouden worden besproken en dat zou dus meteen betekenen of je bent aangenomen of niet. Ik zou in de loop van de week gebeld worden of ik werd uitgenodigd voor een tweede gesprek. Zo niet, dan zou ik precies te horen krijgen waarom ik het niet was geworden. Erg netjes dus.

Mijn gevoel was aan het eind van het gesprek positief. En blijkbaar was dat gevoel juist, want nog geen 48 uur later werd ik al gebeld dat ik was aangenomen!

Liefs!

De sollicitatie

Ik hoop dat dit een once-in-my-lifetime was, want ik was van tevoren stikzenuwachtig. Dat begon overigens al toen ik werd gebeld naar aanleiding van mijn sollicitatiebrief. Ik zag op mijn telefoonscherm een onbekend nummer, dus ik wist meteen al hoe laat het was.
“Goedendag, met (naam van de rector) van (schoolnaam),” zei hij. “Ik bel naar aanleiding van uw brief.”
“Eh… Goedemiddag,” stotterde ik en ik besefte ineens dat het pas tien uur ’s morgens was. “Morgen, bedoel ik. Goedemorgen.”
En op dat moment wist ik het zeker: wat er ook ging gebeuren, ik zou niet aangenomen worden. Niet eens omdat ik geen ervaring heb, of omdat ik mijn diploma nog niet heb. Nee, omdat ik een enorme kluns ben die niet goed uit haar woorden kan komen.
Ondertussen vertelde de rector verder, maar de helft verstond ik er niet eens van. Ik was alleen maar bezig met in mezelf mompelen wat een enorme doos ik toch ben.
“…dus ik zou een afspraak willen maken voor volgende week dinsdag,” hoorde ik hem ineens zeggen.
“Prima, prima,” zei ik. Ik weet zelf ook niet waarom ik dat twee keer zei.

De avond voor het sollicitatiegesprek heb ik urenlang lopen zoeken op Google. Wat moet ik verwachten, wat moet ik aantrekken, wat voor make-up moet ik opsmeren, welke vragen gaan ze stellen, wat moet ik meenemen?
(Vooral dat laatste is wel grappig trouwens. Ik las dat je een notitieboekje mee meest nemen, uiteraard met een pen. Tijdens het gesprek legde ik het notitieblok open op tafel met de pen ernaast. Bovenaan de bladzijde had ik – in sierlijke letters – “Sollicitatiegesprek” geschreven. Meer staat er nu nog steeds niet in. :-))
Na ongeveer drie uur wist ik het antwoord op alles wat ik wilde weten. Qua kleding moest ik vooral zorgen dat het netjes was, vrij van kreukels, vlekken en kleerscheuren. Er mocht niet teveel bloot worden gegeven. Ook was iets roods not done. Rood schrikt af, of iets dergelijks. Daarintegen was zwart of blauw wel een geschikte kleur. Dat kwam goed uit, want er hing al een zwart/blauw jurkje op me te wachten. Qua make-up was het ook makkelijk. Make-up mag, maar absoluut niet te veel. Daar ben ik zelf gelukkig ook niet van, dus mijn dagelijkse make-up voldeed prima aan de eisen. Wat betreft het meenemen van spullen: ik heb helemaal niets nodig gehad. Het notitieboekje was dus overbodig, er werd niet gevraagd om diploma’s, ze wilden (nog) geen volgende afspraak plannen en ook vroegen ze niet om een legitimatiebewijs.

Het voorbereiden op het gesprek was wel lastiger dan ik had verwacht. Op internet zijn er veel sites te vinden waarop vragen staan die je kunt voorbereiden. Waarom wilt u bij dit bedrijf komen werken? Wat heb je te bieden? Wat zijn je goede eigenschappen? Wat zijn je minpunten? Wat zijn je verdere ambities (binnen het bedrijf)? Waarom zouden we voor jou kiezen, in plaats van voor iemand anders?

Aan het eind van de avond kende ik alle vragen én antwoorden uit mijn hoofd. ’s Avonds oefende ik nog even met mijn vriend en ik zei wel honderd keer tegen mezelf dat het me ging lukken. Ik had dan misschien een slechte start gemaakt, maar mijn voorbereiding wel goed. Dat kon elkaar compenseren. Toch?

Hoe het uiteindelijk is afgelopen, is te lezen in de volgende log. Voordat ik afsluit, eerst nog mijn tips tijdens het voorbereiden:

-       Zorg ervoor dat je je kleding de avond van tevoren aan bij elkaar zoekt. Controleer alles op gaten, vlekken en kreukels en kijk of alles bij elkaar matcht. In het onderwijs nemen ze je aan op je kwaliteiten, niet op je uiterlijk, maar een eerste indruk is tijdens een sollicitatiegesprek erg belangrijk!
-       Bereid vragen goed voor, zodat er geen lange denkpauzes vallen tijdens het gesprek. Vragen die je kunt verwachten hebben te maken met je positieve kanten, je negatieve kanten en je ervaring. Vraag jezelf ook goed af wat jij te bieden hebt voor de school en waarom ze jou moeten aannemen, in plaats van iemand anders.
-       Pak de avond van tevoren je tas in. Je hebt het dan misschien niet nodig, maar spullen die eventueel handig zijn om bij je te hebben zijn een agenda, een pen, eventueel een notitieboekje, je sollicitatiebrief (met bijgevoegd een CV), de vacature en een spiegeltje. Controleer voordat je het gebouw binnengaat nog even je tanden, het zou toch zonde zijn als je ontbijt of lunch nog ergens tussen je tanden verstopt zit. Kauwgom of pepermunt is ook handig, alles draait tenslotte om een eerste indruk.
-       Doe research naar het bedrijf! Wat is de missie van het bedrijf? Waarom vind je dat je daarbij past? Het is handig om de antwoorden op de vragen zo te geven dat de mensen tegenover je het idee hebben dat jouw lesstijl past bij het onderwijs van de school.
-       Te laat komen is een no go. Mijn vader zegt altijd: “Beter een uur te vroeg dan een minuut te laat.” Solliciteer je ergens waarvan je geen flauw idee hebt waar het gebouw staat? Oefen de route, zodat je in ieder geval niet kunt verdwalen. Ga je met het openbaar vervoer? Houd rekening met vertragingen! Weet je van jezelf dat je altijd overal te laat komt? Noteer in je agenda het afgesproken tijdstip minus een half uur. Ben je een kluns in het vinden van de weg (zoals ik)? Gebruik de app “Maps” van je smartphone en je vindt het gegarandeerd. Mits de accu is opgeladen, uiteraard.

Voor iedereen die ooit nog gaat solliciteren: sterkte! ;-)

Liefs!