Muziek luisteren tijdens de les

Er ontstond laatst in een vergaderingen de discussie: is het goed om leerlingen muziek te laten luisteren tijdens de les? Op de school waar ik werk is het niet toegestaan om de telefoon zichtbaar te hebben, het gebruiken van een telefoon tijdens de les valt daar ook onder. 

En toch kan het handig zijn om de telefoons wel toe te staan. Ik doe het vrijwel nooit, ook omdat de leerlingen er bij mij niet om vragen, maar tijdens een lesbezoek zag ik dat het luisteren naar muziek tijdens het werken zeker wel nut kan hebben. De leerlingen maken op die manier zelfstandig hun opgaven, wat voor een stukje meer rust in de klas zorgt.

Het heeft natuurlijk ook gevaren om de telefoon toe te staan in de les. Leerlingen raken erdoor afgeleid, zeker als ze een berichtje ontvangen. Het risico is dat hun aandacht wordt verplaatst naar de telefoon in plaats van naar het werk en zo schiet je je doel voorbij.

Ik ben er geen voorstander van om leerlingen muziek te laten luisteren, maar als ik het zou toestaan, is het alleen in de rekenlessen. Hierbij moeten de leerlingen verplicht zelfstandig werken, terwijl ik ze bij wiskunde juist stimuleer om samen te werken. 

Laten jullie de leerlingen muziek luisteren tijdens de les?

Liefs!

Onrustig gevoel

Na in inspirerende dag heb ik vaak een onrustig gevoel in mijn lichaam. Enerzijds ben ik doodmoe van alle indrukken die op me af zijn gekomen, maar aan de andere kant wil ik zo graag iets doen met alle inspiratie die ik op zo'n dag krijg.

Zoals ik gisteren al schreef, heb ik vandaag een aantal lessen van collega's bijgewoond. Het was mijn doel om te ontdekken hoe mijn collega's hun leerlingen motiveerden, maar ook om te zien welke werkvormen er werden gebruikt in hun rekenles. En hoewel de lessen van mijn collega's helemaal niet veel verschilden ten opzichte van mijn eigen lessen, ben ik wel een hoop wijzer geworden.

Het leuke van achterin de klas zitten is dat je een beter zicht hebt op de leerlingen. Doordat je zelf niet op hoeft te treden, kun je bijvoorbeeld veel beter letten op het gedrag van de leerlingen. Hoe reageren ze op hun docenten, en vooral: waarom reageren ze zo op hun docenten? In welke lessen voelen leerlingen zich op hun gemak? Welke leerlingen hebben een klik met de docent, en waar komt dat door?

Alleen het schrijven van bovenstaande alinea geeft me al veel nieuwe ideeën voor mijn lessen. Je ziet het: daar is het onrustige gevoel weer. Ik wil zo veel schrijven, ik wil zo graag mijn ideeën uitwerken, ik wil zo graag iets doen met alles wat me vandaag te binnen is geschoten... En doordat ik alles tegelijk wil, lukt er uiteindelijk helemaal niks.

Waarschijnlijk is het beter als ik me vanavond ga ontspannen. Morgen weer een nieuwe werkdag!

Liefs!

Kijkje in andermans keuken

Deze week staat voor mij in het teken van een kijkje nemen in andermans keuken. Vanochtend heb ik een les bijgewoond bij mijn leukste collega (beter bekend als mijn man!) en morgen staan er veel lesbezoekjes bij mijn rekencollega's gepland. Waarom? Ik vind het heel interessant om te zien hoe mijn collega's lesgeven.

Als je een tijdje in het onderwijs zit, begin je een eigen stijl te ontwikkelen. Langzaam maar zeker ontdek je wat voor type docent je bent. Ik heb nu na vier jaren als zelfstandige voor de klas een "basis" voor mezelf gecreëerd. Ik kan me staande houden voor een klas met dertig pubers en ik kan ze zelfs van alles bijleren op het gebied van wiskunde en rekenen. Het lesgeven kost me niet heel veel energie meer, het gaat eigenlijk allemaal vanzelf. 

Maar op een gegeven moment kwam ik tot de conclusie dat ik meer wilde dan alleen mijn lessen draaien. Ik wil de leerlingen niet alleen de theorie uit het boek in hun hoofd stampen: ik wil het ook leuk maken. En dat is de reden dat ik deze week een hoop lesbezoeken ingepland heb staan.

Morgen mag ik de rekenlessen van vier collega's bijwonen en dat heeft twee redenen. Ten eerste wil ik zien of mijn collega's werkvormen gebruiken die anders zijn dan de "jullie werken zelfstandig en ik begeleid waar nodig is"-vorm. Ik ben de afgelopen dagen veel bezig geweest met het verzinnen van creatieve werkvormen waarbij de leerlingen op een speelse manier met rekenen bezig zijn. Ten tweede ben ik benieuwd hoe mijn collega's de leerlingen motiveren. Mijn brugklasleerlingen krijg ik tijdens een rekenles prima aan het werk, ze vinden het soms nog leuk ook om veertig minuten in stilte te rekenen met breuken... Maar mijn derde klassers hebben er toch meer moeite mee. Het woord "SAAI" is in grote letters op hun hoofden geschreven en ik kan ze geen ongelijk geven.

Ik ben heel benieuwd hoe mijn collega's hun rekenlessen vorm geven. Hopelijk krijg ik er een hoop inspiratie door!

Liefs!

Consequent zijn: begin klein

Gisteren lukte het om voet bij stuk te houden toen twee leerlingen vroegen of ze naar het toilet mochten. Op mijn school wordt door het personeel geklaagd dat het te druk is op de gangen, maar dat is voor mij niet de reden geweest om de leerlingen binnen het lokaal te houden. De reden is dat het toilet verslavend werkt voor een klas: als ik één leerling toestemming geef, moet de rest ook ineens heel nodig...

Consequent zijn is een lastig dingetje, ik durf bijna te beweren dat alle docenten daar moeite mee hebben. Vorig jaar zijn er genoeg leerlingen geweest die het bij mij voor elkaar kregen om het strafwerk te halveren, of die tijdens de lestijd een boterham mochten eten omdat ze het in de pauze te druk hadden met andere dingen. Elk jaar probeer ik er weer op te letten om consequent te zijn, maar het blijft lastig.

Ik denk dat het belangrijk is om klein te beginnen. Bijvoorbeeld om de leerlingen voorlopig te verbieden om tijdens de les naar het toilet te gaan.

Liefs!

Wees duidelijk en consequent

'Je moet me even wat moed inpraten, ik heb klas 1k weer,' zei ik aan het einde van de pauze tegen mijn vriend a.k.a. mijn favoriete collega. Uiteraard is de naam van de klas verzonnen, ik heb de klas nu vernoemd naar 1-kutklas. Creatief! Achteraf bleek het inpraten van moed niet nodig te zijn, de les ging namelijk best goed. En waarom? Ik was duidelijk.

Vorige week merkte ik dat in deze klas één ding geweldig goed werkt. Duidelijk zijn. Duidelijk zijn in het vertellen van de regels, maar ook duidelijk zijn in het vertellen van de consequenties. Daarom begin ik de les tegenwoordig met het benoemen van de regels.

"De regels binnen deze vier muren zijn niet anders dan de regels tijdens de lessen vorige week, maar toch ga ik ze herhalen. Zo wordt jullie geheugen weer even opgefrist. Jullie zijn stil tijdens de uitleg, jullie blijven van elkaars spullen af, jullie steken je vinger op als je iets wilt vragen of zeggen en jullie maken geen rare geluiden om de aandacht van elkaar te trekken. Als je één van de regels overtreedt, breng je de rest van het lesuur door bij de afdelingsleider en ga je daar verder met het maken van je huiswerk. Dus even een korte herhaling: stil zijn, afblijven van elkaar spullen, vinger opsteken en geen rare geluiden maken."

Tijdens de les van vandaag zag ik echt wel dat leerlingen moeite hadden met de regels. De klas zit vol leerlingen die te pas en te onpas commentaar willen geven en even hun stem willen gebruiken. Toch ben ik stiekem wel trots op ze. Ik heb er één leerling uitgestuurd, eigenlijk geheel tegen mijn zin in. Hij riep het antwoord door de klas zonder zijn vinger op te steken. In een willekeurige klas zou ik hem een compliment geven voor het goede antwoord met daarbij de waarschuwing om in het vervolg één van zijn tien vingers op te steken, maar in deze klas moet ik consequent zijn in het naleven van de regels.

En af en toe moet ik dan iemand tegen mijn zin in wegsturen...

Liefs!

Zie het als een uitdaging

Gisteren heb ik meerdere blogposts geschreven. In mijn hoofd dan, ik had de energie niet om mijn laptop erbij te pakken. Maar de tekst had ik al helemaal bedacht. 'Ik denk dat ik maar ga stoppen in het onderwijs,' zei ik gisteren tegen mijn zussen. En zo wilde ik ook mijn artikelen openen.

Ik zat er even helemaal doorheen. Ik had een hoop brutale leerlingen voor mijn neus gehad die dag en daar was ik flink chagrijnig van geworden. Ik schrok van de woorden die mijn leerlingen gebruikten, het gedrag wat ze toonden - tegen hun klasgenoten en tegen mij. Ik schrok van mijn collega, die iets deed waar ik echt enorm van stond te kijken (lang verhaal, misschien vertel ik het nog eens als ik daar behoefte aan heb). Het kostte me zoveel energie om alles te verwerken dat ik thuis direct op bed ben gaan liggen.

Ik wilde een blogpost schrijven om te vertellen wat er allemaal was gebeurd die dag en dat ik echt ging twijfelen aan mezelf als docent. De tranen rolden over mijn wangen, iets wat ik na een ontzettend leuke eerste week absoluut niet had verwacht in deze tweede week van het schooljaar. Maar ik wilde ook een stukje schrijven over hoe je uit zo'n dip komt. Ik merkte namelijk dat het mij enorm hielp om buiten even een stukje te wandelen, maar een halve reep chocola en een schaaltje crème brûlée hebben me ook geholpen om weer iets vrolijker te worden.

De echte ommekeer in mijn gedrag kwam 's avonds, toen ik met mijn vriend op bed lag te praten over mijn dag. Ik deed mijn verhaal, liet weer wat tranen vloeien en hij gaf me wat tips. Toen ging er een knop om in mijn hoofd. Vanaf dat moment zag ik het niet meer als een probleem, dat gedrag van de leerlingen. Het probleem was veranderd in een uitdaging!

En met die insteek ging ik vandaag mijn les draaien. De leerlingen kwamen binnen, zeiden extreem aardig 'goedemiddag' tegen me, luisterden naar mijn toespraak over hun gedrag van gisteren en konden zich vinden in de eventuele straf die zou volgen bij slecht gedrag.

Ik wist niet welke klas ik voor me had, maar de rampenklas van gisteren was het niet. Wat waren ze lief, wat deden ze goed mee en wat fijn dat ze me lieten uitpraten en dat ze hun vinger opstaken in plaats van hun stem direct lieten gelden! Ik heb de klas heel veel complimenten gegeven en de les afgesloten met een kleine traktatie.

Zo kan het dus ook. Met het gevoel een uitdaging aan te gaan verlopen de lessen een stuk beter en de leerlingen merken die positiviteit ook. Ze bedankten me voor het snoepje dat ze kregen en er waren zelfs leerlingen die hun excuses hebben aangeboden aan het einde van de les. Aandoenlijk!

Dus ehh... Voorlopig blijf ik nog even in het onderwijs hangen!

Liefs!

Herkansingen geven, waarom wel of niet?

Halverwege juni - tegen het einde van het schooljaar dus - begon ik met het schrijven van deze blogpost. Het stond opgeslagen als concept. Toen ik er op klikte, zag ik dat ik halverwege een zin gestopt was. Kwam mijn vriend thuis? Ging mijn telefoon af? Ik weet niet waarom het abrupt ophield. Maar omdat ik de tekst (en de boodschap) toch wel interessant vond, schrijf ik het stuk nu af en plaats ik het dit keer wel!
 
Een situatie die ik de laatste tijd meerdere keren heb meegemaakt, waren de slechte resultaten in de klassen. De zomervakantie komt er  aan, de leerlingen zijn het schooljaar zat, ze zijn toe aan heel veel vrije dagen... Natuurlijk zijn dit allemaal excuses om hun belabberde cijfers goed te praten. Negen van de tien keer vind ik hun onvoldoendes nog erger dan de ze het zelf vinden, maar toch heb ik de afgelopen tijd met herkansingen gestrooid. Om de leerlingen blij te maken met een beter cijfer? Nee. Om mezelf blij te maken met betere resultaten in mijn klassen? Nee. Waarom dan wel?

Er is bij mij maar één reden om een herkansing te geven: ik wil dat de leerlingen de stof nog eens bekijken.

Toen ik pas net voor de klas stond, interesseerde het me nooit zo. "Slecht cijfer? Ach, haal je cijfer maar op met de volgende toets. Een onvoldoende? Joh, dit onderwerp komt toch pas volgend jaar weer terug, tegen die tijd vraag je maar extra uitleg aan die docent." Tegenwoordig denk ik daar wel anders over. Als een leerling de basis niet beheerst, zal het volgend jaar echt niet beter gaan. In tegendeel. Maar moet je daarom een leerling altijd een herkansing bieden? NEE! Door de leerling een herkansing te geven, krijgen zij het idee dat ze (hier stopte ik de volgende keer met schrijven, cliffhanger!) altijd een tweede kans krijgen. Maar het leven is hard: tweede kansen liggen niet voor het oprapen. Die moet je verdienen.

Het werken naar de herkansing toe zie ik dan ook als een veel belangrijker moment dan de herkansing zelf. Dat zeg ik natuurlijk niet tegen de leerlingen, bij wie het vaak om het cijfer gaat. Om de leerling ook echt aan het werk te zetten, mogen ze een herkansing alleen maken onder één belangrijke voorwaarden: ze krijgen een flink aantal opgaven mee en deze moeten ze maken, nakijken, verbeteren en bij mij inleveren. Doen ze dit niet of niet op de afgesproken dag? Pech.

Liefs!

 

P.S. Geef jij wel eens een herkansing? Zomaar, of ook met bepaalde voorwaarden?

Wanneer leg je de regels aan de leerlingen uit?

Bezoekster Susanne zette mij aan het werk. Ze schreef in een reactie of ik tips heb voor de eerste lessen van het schooljaar en ze vroeg specifiek hoe en wanneer ik de regels aan mijn leerlingen uitleg. Ik heb diep in mijn geheugen moeten graven, maar ik kan me niet meer goed herinneren hoe ik dit vorig jaar heb gedaan.

Gelukkig heb ik mijn blog. Ik zocht op 'eerste les' en ik kwam hier terecht. Wat is het toch handig om een blog bij te houden en tips te schrijven die je later zelf ook weer kunt gebruiken! Over het uitleggen van de regels schreef ik het volgende:

Alle regels opsommen en over laten schrijven is wat hard, maar maak de leerlingen wel goed duidelijk wat wel mag en vooral wat niet mag. Zo kun je altijd nog refereren naar de eerste les. (‘Weet je nog, dat ik in de eerste les zei dat kauwgom binnen deze muren niet is toegestaan?’)

Oké, volgens de Elseline van vorig jaar leg je de regels dus in de eerste les uit, en dat is niet eens zo'n gek idee. Het nadeel is dat de leerlingen de eerste dag al heel veel informatie (en indrukken) op zich afkrijgen en dat het een en ander wel vergeten zal zijn. Maar iets is pas een probleem als er geen oplossing voor is. Herhaal deze regels iedere dag, iedere les. Stamp ze erin, op een subtiele manier, en zorg ervoor dat de leerlingen deze regels als gewoonte gaan zien.

Om wat voor regels kan het gaan? Ik weet nog dat één van mijn regels van vorig jaar was dat de leerlingen hun stoel moesten aanschuiven. De eerste keren heb ik dit gezegd, dat herinner ik me nog goed. Maar zodra ik vergat dit te vermelden, en dat gebeurde misschien na een paar weken al, moest ik ook zelf alle dertig stoelen en tafels weer recht zetten.
Een andere regel kan zijn het opsteken van de vingers. Wanneer je een klassikale vraag stelt, zeg er dan meteen achteraan dat de leerlingen hun vinger op moeten steken wanneer ze het antwoord weten.  Herhaal dit en blijf dit ook een tijd lang herhalen. Hopelijk zit het er dan na een maand helemaal in.

Belangrijk is in de eerste les ook de leerlingen uit te leggen waarom je die regels handhaaft. Waarom mogen ze geen kauwgom? Omdat het er asociaal uitziet en de kauwgom onder de tafels en stoelen wordt geplakt. Waarom moeten de leerlingen hun vinger opsteken? Omdat het anders een kippenhok wordt. Waarom moeten ze hun stoel aanschuiven? Het ziet er netter uit voor de volgende groep die het lokaal inkomt. 

Even kort samengevat: 
- Leg de regels tijdens de eerste les uit aan de leerlingen
- Vertel ook waarom je deze regelt hanteert
- Herhaal de regels zo lang als het nodig is (en dat is LANG!)

Susanne, ik hoop dat je iets aan deze post hebt gehad. Laat me zeker weten hoe het is verlopen in je lessen, want ik ben heel nieuwsgierig.

Weet jij ook niet hoe je iets moet aanpakken dat met lesgeven te maken heeft? Stuur mij een e-mail naar elselinesnelten@gmail.com of laat een reactie achter onder een blogpost. Ik zal er dan over schrijven. Ik zeg niet hóe het moet, ik vertel alleen hoe ík het zou doen en wie weet heb je er iets aan!

Liefs!

Een nieuwe baan (... of toch niet?)

Vanmiddag overkwam me iets bizars. Ik liep nietsvermoedend de woonkamer in na een uurtje bijles geven toen ik mijn telefoon over zag gaan. Er stond een nummer in beeld dat ik niet kende. Toen ik op nam, werd het al snel duidelijk wie de beller was: mijn begeleider van de lerarenopleiding. Huh?

Er schoten wat dingen door mijn hoofd. Heeft hij een bijlesleerling voor me? Belt hij zomaar, naar iedereen, om te kijken hoe het gaat met al zijn oud-studenten? Of belde hij om te vragen om te vragen of ik me aan wil melden voor zijn LinkedIn-groep, waar hij al eerder om had gevraagd. Nee, nee, nee. En hij belde ook niet om te zeggen dat mijn diploma ongeldig was verklaard, zei hij zelf al direct. Er was een andere reden.

Hij bood me een baan aan, op de lerarenopleiding. Er was een vacature vrijgekomen en als ik zijn woorden mag geloven, moest hij direct aan mij denken. ‘Omdat ik toch altijd wel positief terugdenk aan jou,’ zei hij erbij. ‘En omdat ik denk dat je daar wel bekwaam voor bent.’ Wow! Ik was even stil, maar ik wist eigenlijk meteen al het antwoord. ‘Nee, sorry,’ zei ik. ‘Ik ga in september beginnen met de eerstegraadsopleiding, dus dan krijg ik het al heel druk.’ Hij probeerde me nog over te halen door te zeggen dat ik dat mooi kon combineren, maar ik bleef bij mijn antwoord. Bovendien ben ik heel blij met mijn huidige werkgever.

Toen ik had opgehangen, rende ik meteen naar mijn vriend toen. ‘Wat bizar! Ik heb net een baan aangeboden gekregen.’ Pas toen het hele verhaal mijn lippen was gepasseerd, besefte ik wat me zojuist was overkomen. In deze tijden van crisis, waar nog steeds heel veel mensen werkloos thuis zitten, tientallen sollicitatiebrieven de deur uit sturen, krijg ik een baan aangeboden. ‘En het is nog een goedbetaalde baan ook,’ zei mijn vriend nadat hij de vacature had opgezocht. ‘Ruim drieduizend euro bruto per maand!’

Ik ben niet zo iemand van de uitdagingen. Ik houd van zekerheid, ‘binnen mijn comfort zone blijven’ is bijna mijn levensmotto en dat ik volgend jaar ga beginnen met een nieuwe opleiding, is een hele grote stap. Toch is er ook wel iets in mij dat zegt dat het een ENORME kans is die ik met beide handen aan moet grijpen. Ik ben nu 23 jaar, mijn hele leven ligt nog voor me en als ik op zo’n jonge leeftijd al zo’n enorme stap vooruit kan maken, kan dat alleen maar heel veel goeds voor de toekomst betekenen. En dat salaris… Dat is natuurlijk ook wel bijzonder aantrekkelijk. Van schaal LB ga ik direct naar LE, waarvan ik tot vanmiddag niet eens wist dat het bestond.

Maar ik doe het niet. Als ik nu begin op een nieuwe werkplek én start met een studie, komt er te veel op me af. Te veel indrukken, te veel nieuwe dingen bijleren en te veel stress. Dat kan ik niet heel goed aan. Bovendien ben ik dan bang dat heel mijn plaatje van de toekomst in duigen valt. Dat droomhuis zal er natuurlijk wel sneller komen met zo’n salaris, maar het bloggen zal minder worden, ik kan geen les meer geven aan lieve, schattige brugklaskindertjes, ik kan lang niet meer zo veel aandacht besteden aan de andere blog waarvoor ik onder mijn eigen naam schrijf, ik heb geen tijd meer om bijles te geven – wat ik toch wel heel erg leuk vind, want ik ben gisteren gebeld voor een bijlesklantje, vandaag is ze bij mij thuis geweest en één op één uitleggen is toch wel héél leuk, maar dat is allemaal een ander verhaal – en mijn ultieme droom om een boek uit te geven zal dan ook in duigen vallen, want daar heb ik dan ook de tijd/energie niet voor.

‘Dus ik doe het niet,’ zei ik tegen mijn vriend, ‘maar ik heb nu wel weer inspiratie voor een blogartikel!’

Liefs!

Wedstrijdelement toevoegen aan je les

Ik schreef er al eerder over, maar het toevoegen van een wedstrijdelement aan je lessen heeft vrijwel altijd een positief gevolg. De leerlingen zijn gemotiveerder en dat komt je les ten goeden.
Vandaag wil ik twee kleine voorbeelden geven van dit soort wedstrijdelementen. De eerste kost nauwelijks tijd, met de tweede ben je misschien iets langer bezig in je vrije tijd. Maar… doe er je voordeel mee!

Bron

1. De drie beste posters

Ik heb de leerlingen uit één brugklas posters laten maken over het eerste hoofdstuk uit het wiskundeboek. Dit had te maken met de stickers die ze konden verdienen. Voor het maken van een poster krijgen ze een sticker bij ‘Extra opdracht’.
Nu is het natuurlijk al heel leuk om een sticker te winnen, maar als extra dingetje heb ik er aan toegevoegd dat ik de drie mooiste posters aan de muur ga hangen. En ineens werden ze fanatiek, hoor, die leerlingen!

2. De ‘leerling van de week’

Je zou zoiets als een ‘leerling van de week’ kunnen oprichten. De leerling van de week is een leerling die zich goed gedraagt in de klas, die boven zichzelf is uitgestegen, die een cijfer heeft gehaald ver boven zijn eigen gemiddelde enzovoorts. Elke week zet je een andere leerling in het zonnetje. Als je dit vaak terugbrengt in je les, zullen de leerlingen zeker gemotiveerd zijn. Hang er nog iets leuks aan vast: een grote foto van de leerling die de hele week op de muur mag blijven hangen met daarboven groot de tekst dat hij de leerling van de week is. Of een oorkonde. Of beide.
Omdat er ongeveer veertig weken in een schooljaar zitten, zou iedereen hiervoor aan de beurt kunnen komen. Je zou ook zoiets als ‘leerling van de maand’ kunnen doen.

Liefs!

Lessen niet meer voorbereiden

De afgelopen week heb ik mijn lessen niet voorbereid. Aan de ene kant was dat heel raar, maar het voelde aan de andere kant ook zo heerlijk. Het heeft me veel tijd opgeleverd en om heel eerlijk te zijn: ik vond het ook altijd een enorm gedoe om die lessen keer op keer voor te bereiden.

Improviseren vind ik nog een te groot woord, want ik kijk echt nog wel vlak voor de lessen wat ik die keren wil behandelen en hoe ik dat ga doen. Maar het is niet meer te vergelijken met ‘vroeger’. Vandaag wil ik daar iets over schrijven. Want… Hoe doe ik het dan nu?

Ik liep afgelopen week langs een lokaal van een collega. Ik zag op het bord een Word-document geopend waar het huiswerk in stond voor de komende lessen. Aha! Dat kan ik ook doen! Ik heb direct in vier verschillende bestanden het huiswerk voor al mijn klassen opgeschreven. Dat wil zeggen: het huiswerk voor alle dagen tot aan de repetitie van het hoofdstuk.

Elke les open ik dat bestand. De leerlingen kunnen op het bord zien welke opgaven zij moeten maken voor de komende les(sen). In het bestand zet ik ook wat ze tijdens die les kunnen doen als ze klaar zijn met de opgaven. Wat ik ook doe, en dat doe ik voor elke les, is even het boek doorbladeren om te zien wat ik in de lessen ga behandelen en hoe ik dat ga doen. Dit schrijf ik dan even op een briefje voor mezelf.

Het is bevrijdend. Het is minder tijdverspilling. Het is voor mij overzichtelijk genoeg. En de leerlingen vinden het niet eens raar dat de lessen ineens ‘anders’ zijn! De komende weken ga ik hiermee door en ik ben benieuwd hoe het die tijd zal verlopen.

Liefs!

Extra opdracht voor het beloningssysteem

Bij het zoeken naar leuke filmpjes om af te spelen in mijn 2havo-klas (waarover later nog een blog volgt), kwam ik dit leuke filmpje tegen. Een wiskunde-song!

En toen kwam ik meteen op een idee. Eerder al schreef ik over mijn beloningssysteem, waarbij mijn leerlingen stickers kunnen verdienen na het voltooien van één van de “opdrachten”. Onder het kopje ‘extra opdracht’ had ik nog niets bedacht, maar bij het zien van dit filmpje kreeg ik een ingeving.

Ik ga de leerlingen geen compleet filmpje laten opnemen, maar het lijkt me wel leuk om ze zelf een songtekst te laten schrijven (in het Nederlands – ik wil er zelf ook nog wel iets van kunnen snappen) op een bestaand nummer. Als het goed is heb ik de leerlingen vanochtend verteld wat de ‘extra opdracht’ wordt. Ze hebben dan nog drie weken de tijd om creatief te zijn!

Ik ben nu al benieuwd naar de resultaten!

Liefs!

 

P.S. Happy birthday to me! 

Vragen van leerlingen tijdens de uitleg

‘Het lijkt wel alsof ze steeds ongeduldiger worden,’ zei een collega tegen mij. ‘Ze hebben niet eens de manieren om even het hele praatje af te wachten, maar ze willen meteen van alles vragen.’

Herkenbaar! Ik merk de laatste tijd steeds vaker, met name in de brugklassen die ik nu heb, dat de vingers de lucht in blijven schieten. Als ik net één zin van mijn verhaal heb verteld, schieten de handen al omhoog. Irritant, want ik raak er direct door afgeleid. Een vinger in de lucht staat voor mij voor het teken om de leerling de beurt te geven en hem of haar een vraag te laten stellen. En dat doe ik dan ook eigenlijk altijd. Ook als het een vraag is waarvan ik het antwoord sowieso al in mijn introductie had verwerkt.

Bron

Ik weet niet of ik het met deze inleiding goed heb verwoord, maar wat ik dus wil zeggen is dat de leerlingen het geduld niet hebben om je even uit te laten praten. Dat ze hun vinger opsteken is trouwens al een hele prestatie, want het komt steeds vaker voor dat ze hun vraag gewoon door het lokaal heen schreeuwen.

Maar, wat moet je doen met dit soort leerlingen? Ik schreef net al dat ik een leerling – voorheen – altijd direct de beurt gaf. Na dit mini-gesprekje met mijn collega ben ik daarvan afgestapt. Ik weet nu dat die vingers van de leerlingen niet staan voor hun nieuwsgierigheid, maar voor hun enorme ongeduld. En ik vind dat het toch ook wel een stukje opvoeding van de docent is om de leerlingen te leren om te wachten tot de docent klaar is met zijn of haar verhaal.

Daarom doe ik het tegenwoordig anders. Tegenwoordig… Ik bedoel dus sinds afgelopen week. Als ik mijn zegje nog niet heb afgerond en ik zie vingers de lucht in gaan, gebaar ik met mijn hand dat ze moeten zakken. ‘Je mag straks iets vragen,’ zeg ik dan. En als het daarna nog eens gebeurt, zeg ik er niets bij. Dan is een gebaar voldoende. Zodra ik heb gezegd wat ik wilde zeggen, vraag ik: ‘Wie wil daar nog iets over vragen?’ En dan pas mogen ze hun vraag stellen.

Dit is niet alleen bij een introductie van de les, maar ook bij de uitleg. Ik leg eerst de theorie uit, geef de leerlingen aan dat ze hun vraag moeten onthouden, en wanneer ik klaar ben, mogen de leerlingen hun vraag stellen. Voor mij werkt dit veel beter, omdat ik zo minder lang met de uitleg bezig ben (omdat ik niet elke keer word onderbroken) en omdat ik me niet zo erger aan de ongeduldige leerlingen.

Liefs!

Raadsels in de klas

Ooit, in een ver verleden (vorig jaar dus…) had ik iets bedacht. Ik weet niet eens meer wanneer dat was en wat de titel was van de blog. Ik ga het ook niet opzoeken, want ik ga het hier toch herhalen. Het ging om het afsluiten van de les en hoe je dat leuk en/of anders kan maken dan alleen ‘Doei, tot morgen’ te zeggen.

Ik had me voorgenomen om elke les, of in ieder geval zo nu en dan, mijn les af te sluiten met een raadsel. De reden daarachter is dat de leerlingen zo benieuwd zijn naar het antwoord dat ze weer zin hebben in de volgende les. Het zijn natuurlijk pubers, dus zo heel benieuwd zullen ze niet zijn en zin hebben in een wiskundeles is wel heel overdreven. Maar ik denk dat er toch wel wat leerlingen hiermee aan de slag zullen gaan.

Tot op heden heb ik nog geen raadsel aan het einde van de les gegeven. Want zo gaat dat bij mij, met die voornemens. Maar vorige week besloot ik dat het er echt van moest komen. Ik zocht op internet naar leuke raadsels, ik pakte mijn scheurkalender van ‘Volgens Bartjens’ erbij en ging aan de slag.

Bron

Ik heb wat leuke raadsels opgeschreven en me voorgenomen (oei, gevaarlijk woord!) om elke donderdag – dat ik de laatste dag van de week dat ik de leerlingen zie – een raadsel mee te geven. Ik zie de leerlingen op dinsdag weer, dus dan hebben ze ruim de tijd om ermee te puzzelen.
Inmiddels heb ik mijn leerlingen ook op de hoogte gebracht van mijn Facebookpagina. De pagina is eigenlijk bedoeld voor belangrijke dingen, maar ik zou natuurlijk ook op donderdag de raadsels hierop kunnen zetten. Wow, wat een goed idee van mezelf!

Ik ben heel benieuwd hoe dit gaat uitpakken, ik ga er komende week mee beginnen. Uiteraard zal er binnenkort, als ik het een paar keer heb uitgevoerd, een vervolg op deze blogpost komen.

Liefs!

P.S. Zet tussen de cijfers 987654321 bewerkingstekens (+, -, ×, : en haakjes) zodat de uitkomst 2013 is. Succes!

Mag een leerling (tijdens de les) naar het toilet?

Ik vind het leuk om ’s avonds, voor het slapen, YouTube-filmpjes te kijken. Laatst typte ik iets van ‘leren lesgeven’ in en ik kwam dit bij dit geniale filmpje.

Leerlingen tijdens de les naar het toilet te gaan, is dat goed of niet? Gelukkig hoorde ik het antwoord van deze professionals.

Klik hier als het filmpje niet te zien is.

Liefs!

Eerste lesdag, korte terugblik

Mijn eerste lesdag zit erop. 'Ik heb het overleefd,' mailde ik naar mijn zusje. Dat was gelukkig ook niet zo moeilijk.

Dit jaar begon ik met veel minder zenuwen. Ik wist hoe het boek werkte, ik weet hoe alle elektronische dingen in het lokaal werken, ik kan de school al en ik begon vandaag met mijn 2havo-klas. Ik kende deze leerlingen dus al.

De les in 2havo was dan ook een eitje. Ik begon met een kort praatje over de nieuwe gang van zaken. Ik wil dit jaar veel betere controles in de schriften doen, dus dit heb ik de leerlingen ook verteld. Tot nu toe werkte iedereen vrij netjes en ik zag hier en daar al berekeningen staan, dus de eerste controle moet haast wel goed gaan.

In mijn brugklassen verliepen de lessen heel anders. In 2havo was er ruim de tijd om aan de opgaven te werken. In de brugklassen moest ik echt aanpoten. Daarbij duurden de lessen in de brugklassen ook tien minuten korter, omdat de leerlingen verdwaald waren… Er was zo veel te vertellen. Wie ik ben, wat wiskunde is, wat de leerlingen mee moeten nemen, waar de leerlingen op moeten letten bij het maken van huiswerk en nog wat andere zaken.

Mijn eerste indruk van mijn nieuwe brugklaskinderen is over het algemeen positief. Niet heel erg positief, want er zitten echt nog wel leerlingen in waar ik problemen mee ga krijgen. Maar zeker ook niet slecht, want volgens mij zitten de klassen voor een groot deel gevuld met schatjes.

Morgen zie ik de klassen weer, sommigen zelfs twee uur. Ik ben benieuwd hoe het dan gaat!

Liefs!

(Tips voor) de eerste les

Ik heb al een blog met precies dezelfde titel en als je bij de zoekfunctie ‘de eerste les’ intikt, kom je nog veel meer blogs tegen die enigszins over dit onderwerp gaan. Toch ga ik vandaag weer een stukje over ditzelfde onderwerp schrijven, omdat ik weet dat velen morgen al (ha ha!) met hun eerste les beginnen.

Vandaag zal ik een opsomming geven van tips die je kunt toepassen bij de eerste les. Succes!

Vooraf

- Zorg dat je goed bent uitgerust. Stap de avond van tevoren lekker vroeg je bed in, kopje thee erbij, een doosje slaappillen (grapje) en een boek… En neem ’s morgens eens wat langer de tijd om je klaar te maken. Op de eerste ochtend wil je geen extra stress hebben vanwege de klok die steeds maar verder tikt.
- Bereid je eerste les goed voor en zorg ervoor dat er iets te doen is als je ineens tijd over hebt. Tien minuten niets doen geeft geen heel goede indruk op de leerlingen.
- Plan de stof niet te strak in tijdens de eerste week. De eerste week bestaat toch vooral uit kennismaken, waardoor je soms in de knoop komt met het lesgeven zelf.

Uitvoering

- Probeer zelfverzekerd voor de klas te staan. Om dat extra kracht bij te zetten kun je je ook extra volwassen kleden, of kleden in iets waar jij je prettig in voelt (en dan bedoel ik geen joggingbroek). Straal dit uit naar de leerlingen en je hebt al een streepje voor.
- Alle regels opsommen en over laten schrijven is wat hard, maar maak de leerlingen wel goed duidelijk wat wel mag en vooral wat niet mag. Zo kun je altijd nog refereren naar de eerste les. (‘Weet je nog, dat ik in de eerste les zei dat kauwgom binnen deze muren niet is toegestaan?’)
- Laat de leerlingen weten wie de baas is (voor de duidelijkheid: JIJ!).
- Maak hier en daar een praatje met de leerlingen. Band opbouwen!
- Span je niet te veel in om de eerste les de namen al te leren. Tijdens de eerste les zijn er al zoveel nieuwe indrukken: die namen komen later wel een keer.
- Begin de les met een opening waarin jij je voorstelt en laat de leerlingen ook iets over zichzelf vertellen.
- Behandel in de eerste les ook absoluut iets van de stof. Het blijft geen vakantie…
- Geniet!

Achteraf

- Ga goed bij jezelf na wat er niet goed ging en wat er wel goed ging. Schrijf dit op en maak vanuit deze punten een reflectie. Wat doe je vanaf morgen anders? Waar ga je vanaf nu extra op letten? Welke positieve punten ga je benadrukken? Waar moet je rekening mee houden bij deze klas?

Ik heb nog een week om me te concentreren op al deze punten, maar voor degenen die morgen weer aan de bak gaan: sterkte!

Liefs!

Consequent voor de volle 100%

Op de site van Straks voor de klas kwam ik een artikel tegen met deze titel. Interessant! Omdat één van de veranderingen voor het komende schooljaar was om consequent te zijn, is het zeker voor mij heel handig om deze tips eens op een rijtje te zetten. En als ik er iets aan kan hebben, zullen er vast ook veel anderen zijn die er het nut van inzien. Dus vandaar, een rijtje met tips geplukt van bovengenoemde website.

Tip 1: Wees een voorbeeld
Je kunt niet tegen je leerlingen zeggen dat ze geen telefoon mogen gebruiken als je zelf continu aan het whatsappen bent tijdens de les (echt waar, ik ken zo’n docent). Zorg er dus voor dat je ook je eigen regels naleeft.

Tip 2: Wees voorspelbaar

Door elke keer iets anders te doen (de ene les beginnen met theorie, de andere les beginnen met zelfstandig werken, de derde les beginnen met een film) zien de leerlingen de regelmaat niet. Ze kunnen dan gaan denken dat alles mag en zullen zich zelf ook niet aan een patroon houden. Probeer elke les volgens een vast patroon les te geven, bijvoorbeeld door te starten met de theorie, daarna tien minuten zelfstandig werken en de laatste vijf minuten klassikale vragen stellen. Zo weet een leerling waar hij/zij aan toe is.

Tip 3: Wees niet te lief

Er zijn docenten die zich willen onderscheiden van de collega’s. “Van mij mag je wel naar het toilet tijdens de les/schreeuwen in de klas/gooien met propjes/hoofddeksels op.” Deze docenten, en ik ben er één van, voelen zich daardoor misschien even beter dan de rest, maar ze wijken wel af en toe af van de schoolregels. Doe dit niet! Wees niet te lief, maar houd je aan de schoolregels.

Tip 4: Accepteer geen excuses

Te laat is te laat, geen huiswerk is geen huiswerk, geen spullen is geen spullen. Als er iets in de privésfeer van de leerling is gebeurd, geeft één van de ouders vaak een briefje mee. Zonder briefje hoef je dus ook niet in smoesjes te trappen. En mocht je twijfelen aan het verhaal, dan kun je altijd de ouders bellen.

Tip 5: Houd vol

Eén van de redenen waarom het moeilijk is om consequent te zijn, is omdat consequent zijn gelijk is aan kiezen voor de meeste weerstand. Ik ga graag confrontaties uit de weg en daardoor zie ik wel eens iets door de vingers. Ik weet dat dit mijn valkuil is en hier moet dan ook echt iets aan gebeuren.

Tip 6: Ga niet in discussie

Leerlingen gaan graag in discussie over hun straf. Vermijd dit, zeker in een klassensituatie! Ga niet in op uitspraken als “Ik verdien deze straf niet” of “U moet altijd mij hebben”. Als een leerling wil discussiëren, komt hij/zij aan het eind van de dag maar terug.

Ik ben benieuwd hoe dit gaat aflopen…

Liefs!

Verandering #4

Als ik zo het hele jaar nog eens overdenk, blijken er toch aardig wat dingen te zijn die ik wil veranderen. Een systeem om deonvoldoendes van de leerlingen nader te bekijken, meer werkvormen inmijn lessen gebruiken, intensiever het huiswerk controleren en dan ook nog consequenter zijn bij het geven van straffen...

Want als ik ergens niet goed in ben, is het consequent zijn tijdens het uitdelen van straffen. Hoe vaak ik iemands naam van het bord heb geveegd uit medelijden is echt niet op één hand te tellen en op twee handen ook niet eens. Hoe vaak ik iemand eerder weg heb laten gaan tijdens het nablijven is misschien nog net op mijn handen en voeten te tellen, maar dat zou natuurlijk ook niet mogen. En dan de keren dat ik heel veel dingen maar door de vingers heb gezien. Pfff, daar moet iets aan gebeuren!

Ik ben gewoon een goedaardig persoon en het is voor mij heel moeilijk om niet in die lieve woorden en die zielige ogen van de leerlingen te trappen. Maar dat is natuurlijk niet iets wat past in het lijstje dat hoort bij een goede docent. Als ik echt respect van de leerlingen en van collega’s wil krijgen, dan moet ik hier iets aan doen. En het komend schooljaar is een mooi moment om dit punt te veranderen.

Ik ga geen stappenplan voor mezelf opstellen, simpelweg omdat dat niet kan. Het enige waar ik rekening mee moet houden, is dat ik moet doen wat ik zeg. Als ik een leerling een lesuur na moet laten blijven, moet de leerling ook echt 50 minuten in het lokaal zitten. Als ik een leerling 40 strafregels geef, is 39 regels niet voldoende. Als een leerling zich ’s morgens om 7.45 uur moet melden, dan is 7.50 uur te laat.

Wens me succes.

Liefs!

Verandering #3

Een derde verandering is de huiswerkcontrole. Het afgelopen jaar heb ik het huiswerk niet tijdens elke les gecontroleerd, simpelweg omdat daar niet altijd de tijd of de mogelijkheid voor is. Het komende jaar ga ik dat ook zeker niet doen, want de tijd zal er nog steeds niet doen. Wat ik wel wil doen, is het huiswerk op een intensievere manier controleren.

Wat ik voorheen deed was: rondlopen en bij iedereen kijken of het huiswerk was gemaakt. Niet per se hóe de leerlingen het gemaakt hadden, maar óf ze de opgaven gemaakt hadden. Dit wil ik het komende jaar dus veranderen. Ik ben nog steeds van plan om zo vaak mogelijk door het lokaal te lopen om te kijken of iedereen het gemaakt heeft, maar daarbij wil ik er dagelijks/wekelijks een paar schriften uitpikken. Deze leerlingen komen met hun schrift naar voren en ik zal dan in hun bijzijn de schriften controleren.

Waar ga ik op letten bij het controleren van de schriften?

- Allereerst of het huiswerk gemaakt is.

- Of de leerling er een berekening bij heeft gezet.

- Of de leerling heeft getekend met potlood en langs een liniaal.

- Of het huiswerk is nagekeken.

- Of het huiswerk, indien er fouten zijn gemaakt, is verbeterd.

Daarnaast controleer ik ook of het netjes is en of alle aantekeningen in het schrift staan.

Als er iets niet klopt, dan zorgt de leerling ervoor dat hij/zij dit verbetert. De leerling krijgt daarvoor één dag de tijd. De volgende les bekijk ik het schrift opnieuw. Als een leerling het niet heeft verbeterd, krijgt hij/zij extra werk mee naar huis.

Ik ga zelf in een schrift bijhouden welke leerling al een huiswerkcontrole heeft gehad en bij welke leerling en wat niet klopte. Zo kan ik, net als bij de eerste verandering goed de voortgang van de leerling in de gaten houden.

Liefs!