Sinterklaasgedicht

Het aller- aller- allerleukste aan mijn werk vind ik de gesprekken met de leerlingen. De spontane gesprekken, de leuke dialogen en de grappigste uitspraken. Zoals die van vanmiddag.

Met mijn mentorklas vierde ik Sinterklaas. Iedereen had een lootje getrokken en kocht een cadeautje voor een ander. Een gedicht en surprise mocht, maar het was niet verplicht. Naast hun enorme huiswerk wilde ik ze niet nog meer belasten. 

Ik schreef wel een gedicht voor het meisje dat ik trok. Ik knalde het gedicht er in vijf minuten uit (de accu van mijn laptop was bijna leeg en ik dacht dat ik geen oplader had liggen in mijn nieuwe huis), maar ik was tevreden. Op mijn werk plakte ik er nog een leuk plaatje van een Sinterklaas bij en printte ik het uit. 

Toen het gedicht werd voorgelezen, zag ik veel goedkeurende blikken van de leerlingen. Hier en daar hoorde ik een complimentje.

'Wie heeft dat geschreven?' vroeg iedereen zich af. Toen ze mij zagen glimlachen, wisten ze genoeg.

'Mevrouw, u moet echt dichteres worden,' zei een van de jongens.

Ik lachte. 'Doe ik dat beter dan lesgeven?'

En toen wist hij even niet meer wat hij moest zeggen...

Liefs!

Genaaid

Een leerling, we noemen hem Jochem, heeft zijn tas al ingepakt, ruim tien minuten voordat de bel gaat.

Ik: "Waarom is jouw tafel al leeg?"

Jochem: "Ik ben al klaar met mijn huiswerk."

Ik: "Ik was een paar jaar geleden al klaar met al mijn huiswerk, maar dat betekent toch niet dat mijn bureau nu leeg mag zijn?"

Zijn klasgenoot, Kees, vindt het leuk om zich ermee te bemoeien.

Kees: "Haha, Jochem, ze heeft je genaaid."

Ik: "Nou, zo zou ik het niet willen noemen..."

Liefs!

Een paar vreemde kinderen

Ik geef les aan een brugklas met een paar vreemde kinderen. Ik geef les aan een brugklas met een paar vreemde kinderen. Ik snap echt niet door wat voor mensen deze kindertjes zijn opgevoed. Als ze al een opvoeding hebben gehad.

Een paar voorbeelden horen? Oké, prima. En deze voorbeelden komen allemaal uit de les van vandaag. Wat kunnen er een hoop dingen gebeuren in vijftig minuten.

- Een leerling mag van mij naar het toilet. Wanneer deze leerling terug komt, schopt hij tegen de voet van een klasgenoot aan. Huh?

- Leerling nummer twee komt terug van het toilet en slaat een etui van een tafel af. Huh?

- Een leerling komt naar mij toe voor hulp. Wanneer hij terug naar zijn plaats achterin het lokaal loopt, ziet hij zijn etui ineens drie tafels voor hem liggen. "Voor de grap" afgepakt door zijn klasgenoot. Huh?

- Wanneer ik klaar ben met een preek over 'niet aan elkaar en aan elkaars spullen zitten', slaat een leerling een klasgenoot met een etui. Huh?

- Wanneer ik de strafregels voor deze leerlingen uitschrijf, stormen de andere zesentwintig leerlingen als een gek naar de deur, omdat "de bel zo gaat". Huh?

- Als ik ze vriendelijk, rustig en toch dwingend vraag om weer terug te gaan naar hun plek, en twee seconden later de bel gaat, stormen ze opnieuw naar de deur en vechten om maar als eerste het lokaal uit te kunnen. Huh?

Serieus, ik snap dit niet. Ik ben opgevoed met het feit dat ik me moet gedragen. Thuis, op school en bij anderen. Dat doe ik ook, dat vind ik wel zo netjes. Iemand schoppen, iemands etui voor de grap afpakken of iemand zelfs maar slaan met een etui? Hoe kan dat?

Liefs!

Een heel uniek aanbod

Tijdens de stilte-minuten ligt een meisje, Amira, languit op haar tafel. Eén keer heb ik oogcontact met haar, maar het lijkt haar niet veel te interesseren. Ze gaat echt niet aan het werk! Haar buurvrouw, Lisa, stoot haar een paar keer aan, om haar aan te sporen. Als Lisa merkt dat Amira echt niet aan het werk gaat, besluit Lisa ook het bijltje erbij neer te gooien. Terwijl de andere 27 leerlingen perfect aan het werk zijn, liggen Amira en Lisa een beetje niets te doen. Ja, zuurstof te verbruiken. Gelukkig zitten (ehhh... liggen) ze achterin het lokaal, in een hoekje. Niemand die ze ziet en niemand die kan denken: hé, die meisjes daar werken niet aan de opgaven, dan hoef ik het ook niet te doen!

Vijf minuten voordat de bel gaat loop ik met mijn agenda op ze af.

'Hé dames. Jullie ouders hebben heel veel schoolgeld betaald, zodat jullie goed onderwijs krijgen. Het is dan wel de bedoeling dat je van de lestijd gebruik maakt. Dus we gaan een afspraak maken om deze lestijd in te halen. Maandag tijdens de grote pauze heb ik al een afspraak, maar zullen we de eerste pauze afspreken? Gewoon, in ditzelfde lokaal?'

'Maar waarom dan?' vraagt Amira.

'Omdat jullie net een half uur niets hebben gedaan. Ik geef jullie de kans om de lestijd in te halen. En wees er maar blij mee, want ik gun echt niet iedereen mijn vrije pauzes.'

'Maar...'

Ik zie aan ze dat ze niet goed weten hoe ze hiermee om moeten gaan. Ik zie ze denken: moeten we blij zijn met dit aanbod, of is dit gewoon een smerige truc om ons terug te pakken? Na een paar seconden hebben ze inderdaad door dat dit gewoon een soort van nablijven is.

'Maar Lisa deed helemaal niks,' probeert Amira haar vriendin te redden.

'Nee, dat is het probleem ook een beetje. Jullie deden allebei niet veel, daarom bied ik jullie ook deze kans aan. Nou, wat denken jullie ervan? Maandag in de kleine pauze? Zet het direct in je agenda, voor het geval je het vergeet.'

Amira kijkt me met een opgetrokken wenkbrauw aan. Als ze ziet dat ik haar naam in mijn agenda schrijf, weet ze dat ik serieus ben.

'En zorg dat je volgende keer wel mee doet in de les. Zo'n aanbod ga ik niet vaker doen.'

Liefs!

Geen perfecte mentoractie

Ik ben absoluut geen perfecte mentor. Ik doe mijn best om een goede, fijne mentrix te zijn, maar vandaag zat ik héél ver bij het perfecte vandaan. Ik heb drie keer iets door de ogen gezien, bij één leerling, binnen vier uurtjes tijd. 

Het eerste uur kwam hij binnen. 'Mevrouw, ik heb gistermiddag per ongeluk gespijbeld,' zei Chang. 'Ik dacht dat we na het zevende uur al klaar waren, maar we hadden het achtste uur nog Nederlands.'

Ik vergat om mijn mentorrol in te stappen en het enige wat ik kon doen, was heel hard lachen. Ik heb een half uur lang grapjes gemaakt over zijn actie. Pas daarna bedacht ik me dat het beter zou zijn geweest als ik hem naar de afdelingsleidster had gestuurd.

Ik gaf mijn leerlingen de laatste tien minuten van het mentoruur de tijd om hun huiswerk te maken of om een boek te lezen. Chang ging naast het tafeltje van een klasgenoot staan. Met z'n tweeën keken ze verdacht veel in het derde schrift dat open op tafel lag. Toen ik erbij ging staan, keken ze niet op of om.

'Lukt het met overschrijven?' vroeg ik. Ze twee leerlingen keken me even geschrokken aan. 'Maar mevrouw,' schoot Chang meteen in de verdediging, 'ik had gisteren geen tijd om mijn huiswerk te maken.'

'Geen tijd?' vroeg ik zogenaamd verbaasd. 'Je had vijftig minuten langer de tijd dan de rest van de klas, weet je nog?' 

Tot zover het eerste lesuur. Maar toen ik de leerlingen het vierde lesuur weer zag, dit keer voor een wiskundeles, zag ik Chang met zijn telefoon in zijn hand staan. Die zijn bij ons op school heel erg verboden. Daar staat twee tot drie uur nablijven voor, ligt aan de bui van de mentor of afdelingsleider. 

'Hé, een Samsung. Wat levert zo'n tweedehands dingetje op op Marktplaats?' 

Chang keek me geschrokken aan. Een telefoon afpakken van een tiener is als een snoepje afpakken van een peuter. Het hele lesuur lag zijn mobiele telefoon te pronken op de hoek van mijn bureau. Ik zag hem af en toe gluren en elke keer voelde ik weer een lach opkomen. Ahh, ik had best wel medelijden met hem!

Drie minuten voor het einde van de les riep ik de klas tot orde. 'Ik heb een getal onder de honderd in mijn hoofd. Wie het getal raadt, wint een Samsungtelefoon inclusief oordopjes.'

De ogen van Chang werden steeds groter. Hij is zo goedgelovig, die jongen. Ik liet alle leerlingen één voor één raden. Uiteraard raadde niemand het juiste getal. Chang was als laatste aan de beurt.

'Eénenzestig?' vroeg hij hoopvol. 

Ik lachte. 'Bofkont! Maar reken er maar op dat je volgende keer echt niet zo veel geluk hebt.'

De telefoon verdween snel in zijn tas. Groot gelijk, want de eerstvolgende keer dat ik dat ding zie, mag hij drie uur lang nablijven. Ho, wacht. Mag? Moet!

Liefs!

Klassenmomentje: Een klusje

‘Wie wil er een klusje voor me doen?’ vraag ik in mijn brugklas. Ze zitten net op hun plek en hebben hun spullen al uit hun tas gehaald. Ik sta in de deuropening en wacht op twee jongens die hun gemorste chocolademelk in de gang opruimen. Er schieten direct twintig vingers de lucht in. Wat een behulpzame leerlingen! Ik kies één van mijn leerlingen uit – ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar hij is mijn lievelingsleerling – en roep hem naar me toe.

‘Wat kan ik voor u doen?’ vraagt hij beleefd als hij voor mijn neus staat. Ik wijs naar de gang.

‘Er ligt daar nog steeds dat zakje op de grond. Ik heb jullie net ook al gevraagd om het op te rapen, maar dat is nog steeds niet gebeurd. Vandaag ben jij de gelukkige om het op te ruimen.’

Hij zucht. ‘Ik dacht dat ik iets leuks mocht doen.’

Opvoeden, het hoort erbij.

Lievelingsdocent

‘Mevrouw, ik heb slecht nieuws,’ zei één van mijn brugklasleerlingen. ‘Ik ben van school verwijderd.’
Ik schrok me kapot en vroeg me meteen af wat er aan de hand was.
‘Moet je nu per direct weg, of mag je nog wel in de les blijven zitten?’ vroeg ik. Ik wilde namelijk net starten met de les en alle leerlingen zaten al klaar.
‘Ja, ik mag vandaag nog blijven.’
Ik snapte er ondertussen niet zo veel meer van. Hij is verwijderd van school, maar mocht vandaag nog wel blijven. Wat kon er aan de hand zijn? ‘Ik spreek je straks even op de gang.’

Terwijl iedereen rustig aan het werk was, nam ik de jongen mee naar de gang. Hij vertelde dat het niveau te hoog is voor hem en dat hij over moest stappen naar VMBO-TL.

‘Hoe eerder, hoe beter,’ zei hij, ‘maar voorlopig ben ik er nog. Ik weet alleen niet voor hoe lang.’
Verwijderd is dus een groot woord. Hij is niet van school gestuurd; de school heeft hem alleen een advies gegeven om over te stappen naar een ander niveau. Dat verklaarde waarom hij er nog wel bij mocht zitten die dag.
 
‘Ik ben er nog steeds,’ lachte de jongen vrolijk naar me toen hij de volgende dag het lokaal in liep. En ook de dag erna was hij er nog steeds. Weer kwam hij aan mijn bureau staan.
‘Na de kerstvakantie ben ik er niet meer, mevrouw. Ik vind het wel fijn om naar een andere school te gaan, maar ik vind het ook jammer.’
‘O?’
‘Dan moet ik u missen. U bent mijn lievelingsdocent.’

Liefs!

Raadsels in de klas

Ooit, in een ver verleden (vorig jaar dus…) had ik iets bedacht. Ik weet niet eens meer wanneer dat was en wat de titel was van de blog. Ik ga het ook niet opzoeken, want ik ga het hier toch herhalen. Het ging om het afsluiten van de les en hoe je dat leuk en/of anders kan maken dan alleen ‘Doei, tot morgen’ te zeggen.

Ik had me voorgenomen om elke les, of in ieder geval zo nu en dan, mijn les af te sluiten met een raadsel. De reden daarachter is dat de leerlingen zo benieuwd zijn naar het antwoord dat ze weer zin hebben in de volgende les. Het zijn natuurlijk pubers, dus zo heel benieuwd zullen ze niet zijn en zin hebben in een wiskundeles is wel heel overdreven. Maar ik denk dat er toch wel wat leerlingen hiermee aan de slag zullen gaan.

Tot op heden heb ik nog geen raadsel aan het einde van de les gegeven. Want zo gaat dat bij mij, met die voornemens. Maar vorige week besloot ik dat het er echt van moest komen. Ik zocht op internet naar leuke raadsels, ik pakte mijn scheurkalender van ‘Volgens Bartjens’ erbij en ging aan de slag.

Bron

Ik heb wat leuke raadsels opgeschreven en me voorgenomen (oei, gevaarlijk woord!) om elke donderdag – dat ik de laatste dag van de week dat ik de leerlingen zie – een raadsel mee te geven. Ik zie de leerlingen op dinsdag weer, dus dan hebben ze ruim de tijd om ermee te puzzelen.
Inmiddels heb ik mijn leerlingen ook op de hoogte gebracht van mijn Facebookpagina. De pagina is eigenlijk bedoeld voor belangrijke dingen, maar ik zou natuurlijk ook op donderdag de raadsels hierop kunnen zetten. Wow, wat een goed idee van mezelf!

Ik ben heel benieuwd hoe dit gaat uitpakken, ik ga er komende week mee beginnen. Uiteraard zal er binnenkort, als ik het een paar keer heb uitgevoerd, een vervolg op deze blogpost komen.

Liefs!

P.S. Zet tussen de cijfers 987654321 bewerkingstekens (+, -, ×, : en haakjes) zodat de uitkomst 2013 is. Succes!

Rekenbingo

Afgelopen dinsdagochtend moest ik even heel snel bedenken wat ik ging doen in mijn 2havo-klas. Het was de laatste les, dus ik wilde wel iets leuks met ze doen. Oefenen voor de toets was geen optie: dat zou geen leuke afsluiting zijn. Maar omdat ik het wel educatief wilde houden, kwam ik op de rekenbingo.

Iedereen van de lerarenopleiding Wiskunde kent deze werkvorm waarschijnlijk wel: ik heb hem ook meerdere keren voorbij horen komen. Een rekenbingo uitvoeren had ik alleen nog niet eerder gedaan. Daarom duurde de voorbereiding dan ook erg lang (anderhalf uur).

De voorbereiding

Ik heb voor iedereen een lege bingokaart van 4 bij 4 hokjes (zie Documenten) uitgeprint. Hierbij heb ik enkele hokjes grijs gekleurd. De eerste ronde is de grijze hokjes vol krijgen, bij de tweede ronde speel je om een volle kaart.
Daarna begon ik met de rekensommen. Ik opende een PowerPointbestand en op elke dia zette ik één som. Deze som past qua inhoud bij de sommen die de leerlingen deze week bij hun proefwerk rekenen krijgen. Ik zorgde dat alle rekensommen een andere uitkomst zouden hebben (een antwoord tussen de 0 en de 50). Ik wilde eerst de uitkomsten 0 t/m 100 hebben, maar dit bleek erg veel werk te zijn en de les zou daardoor ook heel lang duren. Daarom ben ik overgestapt naar 0 t/m 50. Na anderhalf uur was alles gekopieerd en stond de PowerPointpresentatie klaar.

De uitvoering

Iedereen kreeg van mij een lege bingokaart en een kladblaadje. Op de kaart mochten de leerlingen zelf getallen invullen van 0 t/m 50. Na de uitleg (eerst grijze hokjes, daarna een volle kaart) begon de bingo. Ik zette de sommen één voor één op het bord en de leerlingen begonnen te rekenen. Ik had makkelijke en moeilijke opgaven afgewisseld. Om de snelheid er in te houden heb ik per dia maximaal 30 seconden aangehouden. Er waren ook dia’s waar ik sneller doorheen ging (3 + 3 = …).
Als een leerling dacht bingo te hebben, moest hij/zij naar mij komen. Ik zou controleren of deze juist was (ik had alle getallen in de juiste volgorde op een blaadje geschreven). Bij een valse bingo moest de leerling een liedje zingen, bij een goede bingo kreeg de leerling een prijs.
Ik deed zo’n 25 minuten over de bingo. We waren ruim voor de bel klaar, dus had ik nog mooi de tijd om alles weer op te ruimen en nog even snel naar de voorbereiding van de volgende klas te kijken.

De mening van de leerlingen

De leerlingen kwamen klagend binnen (“neeeee, geen bingo!”), maar uiteindelijk deed iedereen goed mee. Ik kan dus wel zeggen dat het een geslaagde les was.

Mijn mening

Ik vond het heel leuk om deze werkvorm toe te passen in deze klas. Ik denk dat het voor hen een juiste afsluiting van het jaar was. Komend schooljaar ga ik dit zeker nog een keer uitvoeren. Niet alleen bij 2havo als laatste les, maar ook gedurende het jaar én bij de brugklassen. De eerste en tweede klassen krijgen op mijn school drie keer in het jaar een repetitie voor rekenen. In de les wordt er nauwelijks iets behandeld, omdat de leerlingen dit in zelfstudie moeten doen. Maar het is wel leuk om op deze manier nog even de stof voor de toets te herhalen.

Liefs!

De laatste lesdag

Dat ik pas na 48 uur een verslagje schrijf over mijn laatste lesdag (dinsdag) is toch wel het bewijs dat ik het ontzettend druk heb gehad de laatste dagen. Ik dacht (en hoopte) dat ik na de lessen wel kon ontspannen, maar niets is minder waar. Waar ik zo druk mee ben geweest is aankomende zaterdag te lezen in mijn wekelijkse dagboek. Maar nu eerst even een stukje over dinsdag.

Wat een fijne laatste lesdag heb ik gehad! Maandag begon ik op mijn werk met het voorbereiden van het “Ik hou van Wiskunde”-spel voor mijn brugklassen, waar ik al eerder een blog over schreef. ’s Avonds ging ik er thuis mee verder. Dat is trouwens heel uniek, want ik bereid mijn lessen zelden thuis voor.

Dinsdagochtend begon ik met het voorbereiden van mijn 2havo-les. Ik heb heel lang getwijfeld wat ik de laatste les wilde doen. De leerlingen riepen natuurlijk dat ze een film wilden kijken, maar daar had ik geen zin in. Dat doen ze bij alle andere lessen ook al. Ik wilde iets educatiefs doen. Uiteindelijk werd dat een rekenbingo.

Over het brugklasspel en de rekenbingo komen binnenkort een aparte blog online met daarin een beschrijving van de werkvormen!

Ik was ontzettend zenuwachtig voor de laatste lessen, want ik was bang dat de leerlingen die laatste dag ook geen zin meer hadden in een spel. Al snel bleek dat ik het mis had. In 2havo werd er nog een beetje gemopperd, maar toen ik eenmaal begon deed iedereen leuk mee. Ook in mijn brugklassen was iedereen enthousiast. Zelfs de leerlingen die normaal niet serieus mee doen met mijn les zaten actief te bingo’en/na te denken bij de quiz. Dat was ontzettend leuk om te zien!

Aan het eind van de les wenste ik iedereen alvast een fijne vakantie. Ik zou al mijn brugklassen nog zien bij de toetsweek, maar voor mijn 2havo-klas was het echt de laatste keer dat ik de groep compleet zag. Ik moet nog heel erg wennen aan het idee, ik besef ook nog niet zo goed dat ik over twee weken vakantie heb. Maar als het eenmaal bij me is doorgedrongen, zal ik er misschien best een traan om kunnen laten. Deze 2havo-klas was een groep waarbij serieus iedereen een eigen gebruiksaanwijzing had, maar het waren helemaal geen onaardige kinderen. Ik heb het jaar ontzettend met de leerlingen kunnen lachen en hoewel er van lesgeven af en toe weinig terecht kwam, kijk ik er wel met een positief gevoel op terug.

Bij de laatste brugklas van die dag gebeurde er iets wat er bij de andere klassen niet gebeurde: ik kreeg van een paar leerlingen een hand. Ze bedankten me voor de lessen en sommigen zeiden zelfs dat ze hoopten dat ik ze volgend jaar weer les zou geven. Awww! Ontzettend lief.

Bijna alle leerlingen zullen volgend jaar nog door de gangen lopen, maar heel veel leerlingen zal ik niet meer in de klas hebben. Er zaten wat vervelende leerlingen tussen, maar ik weet zeker dat ik ook hen ga missen!

Liefs!

Inspiratiebron van een tiener, deel II

Dinsdag gaf ik een les waarin er voornamelijk zelfstandig gewerkt moest worden. De theorie had ik binnen een paar minuten besproken, dus de rest van de les was erg saai. Zowel voor de leerlingen als voor mij. Om de tijd een beetje te doden, knoopte ik een gesprek aan met één van de leerlingen.

“Fabian, hoe is het met je vrouw?” vroeg ik.

Het was al weer een paar weken terug dat deze jongen over zijn inspiratiebron begon en ik heb er sindsdien niets meer van gehoord. Na het vorige gesprek dat ik met hem had, was ik toch wel nieuwsgierig.
“Goed,” zei Fabian lachend. “Ik heb haar bij me.”
Hij opent zijn tas en haalt er een papiertje uit. Dit keer weer van een of ander grietje uit een tijdschrift. Het is een ander plaatje dan vorige keer. Het hoofd zit er vandaag nog wel op.
“Ze ziet er anders uit dan de vorige keer,” merk ik op.
Hij knikt en kijkt glunderend. “Ik ben hertrouwd.”

Ik was sprakeloos.

Liefs!

Geef ze succeservaringen - in de praktijk

Een tijdje geleden schreef ik over de tip ‘Geef ze succeservaringen’, over leerlingen met faalangst. Dit heb ik van de week in de praktijk gebracht.

Mijn brugklasleerlingen hebben laatst een toets gemaakt die eigenlijk net iets te lastig voor ze was. Hierdoor scoorden heel veel leerlingen een onvoldoende. Zware onvoldoendes, zoals tweeën en drieën. Er werd na de toets geklaagd en sommige leerlingen schreven op het blaadje dat ze er niet veel van snapten. Zo ook één van mijn leerlingen met faalangst.

“Mevrouw, ik heb de toets echt extreem slecht gemaakt,” stond er op het blaadje. Tijdens het nakijken hield ik mijn hart vast. Gelukkig bleek hij het helemaal niet zo rampzalig gemaakt te hebben zoals hij dacht. Er kwam een ruime 6 als cijfer uit. Niet verkeerd dus, als je het vergelijkt met de andere cijfers.

Omdat ik heb nog even een spreekwoordelijke klop op zijn schouder wilde geven, liep ik aan het eind van de les naar hem toe. “Stefan, weet je dat jij ruim anderhalf punt boven het gemiddelde van de klas zit? Echt ontzettend goed van je!” Ik zag de jongen, vandaag Stefan genoemd, stralen en met een glimlach weggaan. Zo doe je dat!

Liefs!

Inspiratiebron van een tiener

Nietsvermoedend zit ik, tijdens een les in mijn brugklas, achter mijn bureau. De leerlingen zitten rustig te werken en hier en daar wordt wat gefluisterd en gepraat. Dan steekt er iemand zijn vinger op. Ik knik ten teken dat hij iets mag vragen.
"Mevrouw, mag ik mijn inspiratiebron op tafel leggen?"
Inspiratiebron? Welke inspiratiebron?
"Welk inspiratiebron?" vraag ik hem dan ook.
Mijn vrouw," antwoordt hij. Ik kijk hem verbaasd aan. Wat?
"Mijn vrouw," zegt hij nogmaals, ter verduidelijking. Alsof ik er dan meer van zou snappen.
"Mag ik het laten zien?" vraagt hij.
Ik knik. De jongen opent zijn tas en haalt er een plaatje uit. Het is een foto van een vrouw in een bikini, uitgescheurd uit een tijdschrift. Er gaan allerlei gedachten door mijn hoofd heen, maar wat ik me het meest afvraag is of hij dit serieus meent.
“Is dit je inspiratiebron?” vraag ik. Hij knikt en kijkt even naar de foto. Vervolgens probeert hij de sommen uit het boek te maken. Af en toe werpt hij nog een blik op het plaatje, dat tien centimeter naast zijn schrift ligt.
“Pfff, het lukt niet. Mijn vrouw leidt me alleen maar af.”
“Is ze echt je vrouw dan?”
De reden dat ik het me serieus afvraag is omdat het een buitenlandse jongen is. Wie weet is hij wel uitgehuwelijkt. Al zal dat vast niet zijn aan een B-model van de Wehkamp.
“Ja, echt,” zegt hij. Ik kan aan de blik in zijn ogen echt niet merken of hij staat te liegen.
“Maar waarom is je vrouw dan onthoofd?” vraag ik, als ik iets beter naar het plaatje kijk. De helft van haar hoofd is eraf gescheurd.
Het antwoord was simpel.
“We hadden ruzie.”

Liefs!