Tip: Respecteer de opvoeding (#35)

Enkele weken terug had ik een gesprek met een “lastige” vader, voor zover ik hem zo mag noemen. Hij was het niet eens met sommige aanpakken van mij en wilde dit graag anders zien.

Hoofdstuk 22, tip 4: Respecteer de opvoeding

Je kunt je waarschijnlijk niet altijd vinden in de opvoedingsstijl van een ouder. Accepteer dit en dring ze niet jouw opvoedtips op. Je begeeft je dan op glad ijs. Maak wel altijd duidelijk wat jouw regels zijn in de klas, want daar ligt jouw verantwoordelijkheid. En benadruk jullie gemeenschappelijke belang; dat het goed gaat met het kind.

Deze vader is nogal streng voor zijn zoon. Het kind moet en zou volgend jaar vwo gaan doen en vader doet er alles aan om zijn zoon daar te krijgen. Een 7,3? Niet goed genoeg! Een 7,8? Dat kan beter! Vader dwingt de zoon om goed naar zijn fouten te kijken, maar ook om mij aan te spreken op zo’n beetje alles waar eventueel nog punten te behalen zijn. Er staan geen berekeningen, maar het antwoord is wel goed. Voor mij een reden om geen enkele punt toe te kennen. Voor de vader een reden om zoon op mij af te sturen.

Ik snap de vader wel. Natuurlijk is het gaaf om je zoon naar vwo te zien gaan, om je zoon goede cijfers te zien halen en om later naar de diplomauitreiking van je zoon te kunnen gaan voor een of andere studie met ontzettend moeilijke woorden. Toch kan ik me niet vinden in zijn aanpak. Zoon is namelijk geen vwo-leerling. Een vwo-leerling is geïnteresseerd, een vwo-leerling heeft een goede werkhouding en een vwo-leerling heeft geen duizend waarschuwingen nodig voordat hij aan het werk gaat. Deze jongen wel. De jongen met het mobieltje, de jongen die de grenzen opzoekt, de jongen die liever op etuis tekent dan dat hij in de les aan het werk gaat. De jongen die passerbogen uitgumt, zelfs na honderd keer te hebben benadrukt om deze te laten staan. De jongen die geen berekeningen opschrijft, ondanks dat het duidelijk bovenaan de opgave staat (en ondanks dat de docent (ik!) het al zo vaak heeft gezegd).

Natuurlijk is het niet erg dat deze jongen een havo-leerling is. Maar dat vindt vader wel. En daar kan ik me niet helemaal in vinden. Ik fantaseer wel eens. ‘Als ik later een kind heb, dan ben ik echt een stuk milder,’ zeg ik dan. Of: ‘Mijn kind hoeft van mij geen vwo te doen, als hij/zij maar zijn best doet.’ Het belangrijkste vind ik dat het kind, of het nu die van mij is of die van iemand anders, op het juiste niveau zit. Dat hij/zij niet boven zijn kunnen moet presteren, maar ook zeker niet dat het kind zich in de les moet vervelen. Het maakt dan niet uit welk niveau het is, als het kind er maar gelukkig mee is.

Ik heb dat niet zo tegen vader gezegd, omdat ik dat te ver vind gaan. Wat hij voor toekomstbeeld van zijn zoon heeft, moet hij weten. Ik weet alleen dat we allebei hetzelfde willen: het beste voor zijn zoon.

Liefs!

Een dag uit mijn docentenleven #5

Vandaag zet ik een verslag online van afgelopen vrijdag, een dag voor het weekend. Ik merkte dat ik bij mijn vorige keren vooral over een dinsdag en donderdag had geschreven. Nu dus een keer een leuke dag van de week!

Vrijdag 7 februari 2014

6.20 Chill. Mijn wekker gaat, maar ik hoef er pas over 20 minuten uit. Ik loop even naar de wc, maar kruip daarna weer snel mijn warme bed in.

6.46 Oké, nu moet ik er wel echt uit. Ik werk snel alle punten van mijn lijstje af. Eten pakken om mee te nemen, tanden poetsen, aankleden...

6.56 Ik ben nu al klaar om de deur uit te gaan, terwijl ik om 7.07 uur pas weg hoef. Weet je wat, ik smeer mijn make-up nu alvast op, dan hoef ik dat niet in de tram te doen.

7.06 Ik zeg nog even snel mijn vriend gedag en loop dan de trap af naar de voordeur. I am ready to go!

7.15 Ik ben bijna bij de tramhalte als ik mijn tram zie rijden. Whut?! Waar komt die zo snel vandaan? De app van 9292 zei dat de trein pas om 7.21 kwam. Rennen!

7.46 Gerend voor de tram, gehaald, gerend voor de trein, ook gehaald. En het is ook nog eens vrijdag. Is dit mijn geluksdag?

8.59 Dit is echt heel gek. Ik geef nu al een paar jaar les en ik voel nu ineens de zenuwen opkomen alsof het de eerste keer is dat ik voor de klas sta.

9.25 Mijn 2havo-leerlingen zitten geconcentreerd te werken. Ik kijk naar ze met een tevreden glimlach. Waar waren die zenuwen ook al weer voor?

10.07 Van mijn brugklasleerlingen hoor ik een klachten over een collega, een andere dan de vorige keer. Hij spreekt onduidelijk Nederlands en houdt zich niet aan de regels (een toets plannen op een huiswerkvrije dag). Ik weet niet zo goed wat ik er mee moet, maar ik adviseer de leerlingen om te gaan praten met deze docent.

10.47 In de pauze heb ik een gesprek met een leerling uit 2havo. Hij wil graag naar een extra studieuur wiskunde, maar ik wil hem hiervoor geen toestemming geven. Ik leg de leerling uit dat hij eerst in de les moet bewijzen dat hij wel echt een voldoende wil halen. Pas als hij in de les werkt, verdient hij bijles. Hij begrijpt me en belooft beterschap. Ik hoop het.

11.35 Ik ben op mijn helft van mijn tussenuur, maar ik heb geen flauw idee wat ik kan doen. Alles is al gedaan!

11.37 Ik ga wel een kopje thee halen...

11.51 Nog even ruim twee uur knallen en dan richting huis. Weekend! Ik heb al een hoop plannen voor vanavond, allemaal achter mijn computer. Hmmm... Of een film kijken, onder het genot van een zak chips. Zo slecht, maar zo lekker!

12.01 De leerlingen druppelen het lokaal binnen. Dit gaat weer een lang lesuur worden...

12.34 Ze zijn af en toe een beetje druk, ze zijn totaal niet geïnteresseerd in mij (in tegenstelling tot mijn andere leerlingen) en af en toe kan ik ze achter het behang plakken, maar toch zijn sommige leerlingen uit deze brugklas ook best leuk. Maar helaas niet zo leuk als mijn andere leerlingen!

12.52 Pauze!

13.25 Mijn laatste uur is begonnen en ik waarschuw de leerlingen alvast. Ze moeten veel zelfstandig werken, het is vrijdagmiddag en de concentratie zal niet helemaal je van het zijn, maar ik vraag ze vriendelijk om zo goed mogelijk hun best te doen.

13.40 Ik heb de hoop inmiddels opgegeven. Ik vraag de leerlingen of dit hun laatste uur is. 'Nee, we hebben hierna nog les.' Ik heb medelijden met de docent van het 7e uur!

14.00 'Ik ben niet helemaal duidelijk geweest. Ik wil dat jullie die laatste tien minuten zo rustig mogelijk gaan werken. Lukt dit niet, dan haal je vanmiddag nog tien minuten wiskunde in. Begrepen?' - 'Ja, mevrouw.'

14.03 Ehh... Volgens mij was dat 'Ja, mevrouw' een sociaal wenselijk antwoord, want ze hebben het niet begrepen. 'Piet, jij krijgt van mij de allerlaatste waarschuwing.' Ik ben zo slecht in consequent zijn. Vooral als het van mijn eigen vrije tijd af gaat.

14.10 De bel gaat. Het had geen minuut langer moeten duren. Weekend!

14.27 Bah, bah, regen!

15.14 Mijn zusje stelt voor om samen vanaf het station naar huis te rijden, op haar scooter. Onderweg rijden we nog even langs de Albert Heijn. Kom maar hier, zak chips!

15.51 Eindelijk thuis. Ik trek mijn natte kleding uit en verruil het voor mijn pyjama. Kachel aan, computer aan en starten maar met de blogs schrijven!

17.18 Oké, wat zal ik doen? Nog even wat rekeningen betalen, nog een blogje schrijven, filmpjes of YouTube schrijven of avondeten, zodat ik een lange avond heb?

17.21 Ik ben zo iemand die twintig verschillende wachtwoorden gebruikt, maar altijd vergeet welk wachtwoord ik waarvoor heb gebruikt. Daarom moet ik áltijd een nieuwe aanmaken als ik inlog op welke website dan ook.

17.22 Ik zit trouwens serieus te denken om nu naar de MediaMarkt te gaan om een seizoen van een leuke tv-serie op DVD te kopen, zodat ik me daar vanavond mee kan vermaken. Probleempje: het is nog niet eens het einde van de maand en mijn rekening is al leeg.

17.23 Probleem 2: Regen.

19.23 Ik heb gegeten, ik heb alles gedaan wat ik wilde doen. De afwas blijft nog even voor een ander moment staan. Nu eerst chillen! Ik versleep mijn dekbed en kussen naar de bank, zet de televisie aan, pak er wat te snacken bij en geniet van het moment.

19.24 En dat voor de rest van mijn zaterdagavond!

Liefs!

Dagboek: 40 minuten (#20)

Vreemd genoeg kijk ik de laatste weken steeds vaker uit naar mijn werkweek. Eerst vanwege de Wiskunde Olympiade, daarna vanwege mijn buitenschoolseactiviteitenloze week en deze week omdat drie van mijn vier werkdagen werd gewerkt met een verkort rooster: lessen van slechts 40 minuten. Wat een heerlijk idee was dat van de schoolleiding!

Helaas ben ik op dinsdag uit mijn roze wolk gevallen. Zo heerlijk als het me leek om weer te beginnen met lesgeven, zo vervelend was de dag uiteindelijk geworden. Ik weet niet precies hoe het kwam, maar het leek weer tegen te zitten. Ik heb wel een vermoeden: dinsdagochtend gaf ik drie lesuren achter elkaar en dat is voor mij niet genoeg rust. Twee lesuren trek ik nog net, maar drie vind ik erg veel. Zo jammer, want nu ik mijn nieuwe rooster heb, geef ik twee dagen in de week drie lesuren achter elkaar. Ik hoop dat ik er snel mee leer omgaan.

Op woensdag gaf ik ook drie lesuren achter elkaar, zonder pauze of tussenuur, en ook toen heb ik het geweten. Ik heb echt bewondering voor collega's die dat wel kunnen en nog meer bewondering voor collega's die hun hand niet omdraaien voor acht lesuren achter elkaar. Hoe doen ze dat? In ieder geval... Het gevolg van deze drie uren was een barstende hoofdpijn. In de trein naar huis werd het er niet heel veel beter op. Bovendien had ik ook eerst nog een uurtje winkelen op de planning staan. Bleh. Bij thuiskomst ben ik zo veel mogelijk niks gaan doen. Op de bank een programma terugkijken, even achter de computer en daarna weer op de bank, dit keer met een tijdschrift.

Ook op donderdag gaf ik weer drie lesuren achter elkaar. Gelukkig had ik er dit keer minder problemen mee. Het waren drie uurtjes aan een brugklas en daarna had ik twee tussenuren. Dat was dus wel heel positief. Het enige minpuntje is dat ik uit mijn lokaal werd verbannen. Ik ben zo gewend aan een écht eigen lokaal dat ik het echt jammer vind als iemand anders erin gaat. Ik was dus genoodzaakt om me te verplaatsen naar het kopieerhok, waar ik alle toetsen voor de komende tijd heb gekopieerd.

Vrijdag ging gelukkig wel snel. Het was even wennen om weer vijftig minuten les te geven (en dus pas om 14.10u. klaar te zijn in plaats van 12.35u., huilen!), maar gelukkig went alles. Mijn 2havo-leerlingen heb ik een heel uur aan het werk gezet met de diagnostische toets, welke ze woensdag bij me in moeten leveren, en mijn brugklasleerlingen zette ik aan het werk met de huiswerkopgaven. Om tien over twee kon ik wel dansen: weekend!

Ik wens je een fijn weekend!

Liefs!

Intervisie: Rare verhalen over een collega (#9)

Vandaag weer iets nieuws: geen intervisieartikel over het lesgeven of over de leerlingen, maar over één van mijn collega’s. Ik denk dat ik dit verreweg het lastigst vind om een oplossing voor te vinden, maar ik doe mijn best.

De situatie

Tijdens het lesgeven in mijn 2havo-klas hoor ik iets raars: hun docent Duits heeft tegen een (best wel volle) klasgenoot gezegd dat hij met zijn dikke kont op een stoel moest gaan zitten. En toen een meisje heel even niet oplette, heeft hij haar schrift van haar tafel gepakt en door het klaslokaal gegooid. De leerlingen vonden dit nogal overdreven (en respectloos naar de jongen toe!) en daar ben ik het helemaal mee eens. Zo ga je niet met leerlingen, hun gevoel en hun spullen om.

De hulpvraag

Wat zou ik, als collega van deze leraar Duits en als docent van deze leerlingen, moeten doen om ervoor te zorgen dat deze leerlingen zich veilig voelen in het lokaal?

De mogelijke oplossingen

1. Praat nog eens met de leerlingen, maar dan niet in een lessituatie. Roep de leerlingen in de pauze langs vraag naar wat er precies gebeurd is. Bedenk vervolgens oplossingen, samen met de leerlingen, en laat de leerlingen het gesprek aangaan met hun docent Duits.

2. Ga verhaal halen bij deze collega. Is het wel echt zo gebeurd, of hebben de leerlingen de waarheid verdraaid? Ik geloof absoluut niet dat deze leerlingen dit gelogen hebben, want ik hoor vaker verhalen van deze man. Bovendien schrijft hij naar mijn mening te vaak negatieve (en kwetsende!) opmerking in het klassenboek over deze leerlingen.

3. Leg het probleem neer bij iemand die er meer mee kan. De mentor zou er samen met de leerlingen én de collega over kunnen praten. De afdelingsleider heeft misschien vaker dit verhalen gehoord over deze collega en misschien kan hij zo ook een link leggen tussen de uren afwezigheid van de “leerling met de dikke kont” en deze opmerking.

4. Bemoei je er niet mee. Misschien maak je het probleem alleen maar groter door er weer over te beginnen. Wacht tot je weer zo’n verhaal van een leerling hoort en ga dan pas actie ondernemen. Alle docenten zeggen of doen wel eens iets waar ze later spijt van hebben.

5. Neem contact op met je begeleidster van vorig jaar en vraag haar hoe je zou moeten handelen. Ze heeft dit wellicht vaker meegemaakt en weet precies wat wel en niet handig is om te doen. Bovendien kun je haar alles in vertrouwen zeggen zonder dat het uitkomt.

Ik weet nog niet wat ik ga doen – waarschijnlijk optie 4 – maar ik hoop dat er snel een staartje komt aan dit verhaal. Naar mijn mening mogen dit soort opmerkingen absoluut niet gemaakt worden, zeker niet op een school met een streng pestbeleid. Als je leerlingen op hun donder geeft bij dit soort opmerkingen, zouden docenten nog tien keer strenger aangepakt moeten worden, aangezien zij het goede voorbeeld horen te geven.

Liefs!

Een dag uit mijn docentenleven #4

Voor de 'dag uit mijn docentenleven' van vandaag heb ik een dag gekozen waarop bij ons de Wiskunde Olympiade werd gehouden. Nadat ik het stukje heb teruggelezen, kwam ik tot de conclusie dat ik niet heel erg positief was. Maar dat ben ik wel hoor!

Dinsdag 28 januari 2014

6.11 Mijn vriend kan nog een uur langer in bed blijven liggen. Ik ben zo jaloers, dat ik ineens geen zin meer heb in mijn werkdag.

6.45 In de tram begin ik lichtelijk te stressen. Ik moet nog zo veel regelen en kopiëren en ik zie dat ik mijn trein niet meer ga halen. Dat wordt dus een trein later, oftewel een kwartier korter de tijd om die dingen te regelen. Dat moet ik dan maar in mijn pauzes doen.

8.32 Shit! Ik ben een stuk belangrijke theorie vergeten te vertellen bij mijn uitleg. Nooo! Ik probeer het nog even tussen het zelfstandig werken door te vertellen, maar ik vraag me af of de leerlingen er iets van hebben meegekregen. Help, wat stom!

9.07 Oké, de leerlingen zijn het lokaal uit, nu moet ik echt direct beginnen met mijn to do-lijstje. Kopiëren, printen, regelen, organiseren etcetera etcetera etcetera.

9.50 Ik heb nog best veel kunnen doen! Ik ben alleen best wel boos op mezelf dat ik iets kwijt ben. Iets wat ik moest kopiëren en waar ik nog ruim een uur mee bezig ben geweest. Nu is mijn tijd niet enorm kostbaar, ik had alleen wel betere dingen te doen in die tijd…

10.20 Ik ben een snelle leerling: bij mijn tweede brugklas vergeet ik niet het belangrijkste uit te leggen. Gelukkig maar!

10.48 Pauze! Ik kan tegenwoordig een stuk beter genieten van mijn pauzes; ik praat al wat meer met collega’s, ik lach mee en ik kom ook tot rust.

11.11 Voor sommige klassen heb je een bepaalde voorkeur. Mijn voorkeur schommelt tussen twee brugklassen: de ene keer vind ik de ene brugklas heel leuk, op dit moment heb ik een sterke voorkeur voor deze klas. Ze zijn leuk, stellen geen onnodige (dubbele!) vragen, ze zijn grappig en ze hebben interesse in mij en in anderen. Dat is leuk om te zien!

11.20 Oké, Elseline, niet vergeten om dat belangrijke ook uit te leggen!

12.06 Ik heb zojuist een toets nagekeken van een leerling die de repetitie moest inhalen. Ze heeft een 9 gehaald. Ik weet niet of ik blij moet zijn voor dit meisje, of dat ik haar moet wantrouwen. Want… Ze haalt normaal gesproken niet hoger dan een 6! Gelukkig krijgen de leerlingen zo veel cijfers dat die ene 9 niet heel veel meer doet met het gemiddelde. Dit meisje is op het eerste gezicht enorm lief en braaf, maar nu weet ik niet goed hoe ik tegen dit meisje moet aankijken. Hmm…

12.56 Yes, weer pauze. Ik hang nog even wat posters op voor straks, de Wiskunde Olympiade, zodat de leerlingen weten waar ze zichzelf moeten verzamelen. Daarna verplaats ik me naar de personeelskamer. Een lekker kopje thee, daar heb ik zin in!

13.22 Tijdens mijn les aan 2havo besef ik me dat mijn aanpak misschien niet helemaal ideaal is. Als de leerlingen goed werken, krijgen ze geen huiswerk mee. Ik geef twee leerlingen huiswerk mee, maar ik ben niet over iedereen heel erg tevreden. Ik kijk het nog even anderhalve week aan, tot aan het einde van het hoofdstuk, en daarna ga ik een enquête houden bij de leerlingen. Gewoon een klein vragenlijstje om te onderzoeken hoe zij het ervaren.

14.00 Maar aan de andere kant zijn deze 2havo-leerlingen ook wel heel erg lief hoor. Twee meisjes hebben alle opgaven gemaakt die ze konden maken en vragen nu of ze mijn hulpjes in de les mogen worden. Hell yeah, goed idee! Dit moet ik vaker met ze doen!

14.09 Ik gooi mijn leerlingen een minuut voor de bel het lokaal uit: ik wil op tijd bij de Wiskunde Olympiade-lokalen zijn.

14.15 Alle leerlingen voor de olympiade zitten op hun plek. Ik deel de kladblaadjes, de antwoordbladen en de opgaven uit en wens ze veel succes.

14.25 De eerste leerling is al klaar. Hoe dan? Goede motivatie dit, als ze na tien minuten al de blaadjes omkeren en vliegtuigjes gaan vouwen. Of ze al naar huis mogen? NEE!

14.57 De leerlingen zitten te popelen om te gaan. Als ze om 15.00 het lokaal uit gaan, wordt er nog even gevraagd waarom ze geen eten kregen. Serieus? Bleh, ik mag hopen dat zij niet tussen de winnende leerlingen zitten!

15.18 Bijna een uur eerder dan verwacht loop ik het gebouw uit. Dit is fijn! Misschien moet ik die niet-serieuze leerlingen maar dankbaar zijn, dankzij hen heb ik wat meer vrije tijd!

15.51 Aaaarrrg, er eet iemand een patatje speciaal in de trein. Dit is zo niet eerlijk: deze geuren komen altijd op de momenten dat ik niet heb kunnen eten, dus wanneer ik enorme honger heb. Ik twijfel om dit meisje te vragen of ik met haar mee mag eten, of dat ik mijn boterham duo penotti uit mijn tas ga halen. Ik kies voor dat laatste.

16.06 Ik realiseer me dat ik vanaf nu een rustige werkweek heb met alleen maar “gewone” lessen (alsof dat niet lastig genoeg is voor deze beginner!). Geen tafeltjesavonden, geen ouderavonden, geen wedstrijden, geen andere poespas. Yes, heerlijk!

17.12 Tijdens het schrijven van dit stukje komt er weer een herinnering boven: ik hoorde van een collega dat ze aan een tweede klas het proefwerk van een derde klas heeft gegeven. Hoe kun je dat doen? En vooral: hoe kun je als leerling niet doorhebben dat je een proefwerk voor een hogere klas maakt? Hmm…

17.33 Ik vind het altijd fijn om YouTube-filmpjes op de achtergrond aan te hebben staan als ik alleen thuis ben. Dan is het net alsof ik niet alleen ben en het is een stuk gezelliger dan muziek. Helaas zorgt het ook voor afleiding, waardoor ik na een half uur nog niet dit korte stukje af heb. 

18.12 Ik hoor mijn vriend aan komen rijden: etenstijd! Ik snel me naar de keuken om de pannen op het vuur te zetten. 

18.56 Na het eten neem ik me voor om de rest van de avond alleen nog maar te lezen. Ik heb vorig weekend een leuk nieuw boek gekocht waar ik graag verder in wil. Helaas komt er van lezen niet veel terecht, want ik check om de minuut mijn Twitter, Facebook en WhatsApp. Verslaafd? Ja.

20.38 Ik heb mijn dekbed naar de woonkamer gesleept, een standaard ritueel van mij, maar na een half uur besluit ik toch in bed te liggen. Mijn hoofd zit zo vol met van alles, dus ik in de woonkamer echt niet in slaap kan vallen.

21.45 Nadat mijn vriend me heeft ingestopt en we nog even met elkaar hebben gekletst (kwantummechanica, ehhh...) kijk ik op YouTube nog wat filmpjes over het maken van chocoladekoekjes. Ik heb namelijk besloten dat ik vanaf nu voor bij de sectievergaderingen iets lekkers ga maken. Chocoladekoekjes is een leuk begin!

22.01 Zzzzz....

Liefs!

Cursus: Mentor voor beginners #1

Toen er eind vorig jaar een mailtje rondging met de vraag wie mee wilde doen aan welke cursus, hoefde ik geen moment te twijfelen. Sowieso vind ik cursussen altijd heel interessant (ik ga niet voor niets volgend jaar beginnen met de eerstegraads opleiding, puur omdat ik het studeren mis), maar een cursus 'Mentor voor beginners' kwam precies op het juiste moment. Ik kreeg net te horen dat ik misschien mentor zou worden, dus behalve een theorieboek leken trainingen me ook heel handig.

Twee weken terug had ik mijn eerste cursusdag en ik ben er zo ontzettend enthousiast over. Het is jammer dat mijn hoofdpijn enorm in de weg zat, anders had ik direct vijf nieuwe artikelen geschreven, zoveel inspiratie had ik. De cursus duurde drie uur. Een behoorlijk lange tijd, maar daar merkte ik niets van, zo erg had ik het naar mijn zin.
We begonnen met een voorstelrondje, zodat de gast ons wat beter kon leren kennen. Daarna kregen we enkele stellingen voor onze kiezen, waarop het antwoord ja (gaan staan) of nee (blijven zitten) kon zijn. Een interactieve werkvorm, ik houd er wel van. De vragen waren soms best confronterend. Ze gingen van 'Ik vind het leuk om mentor te zijn' naar 'Op mijn 67e sta ik nog steeds voor de klas'. Op beide vragen heb ik na een twijfel toch nee geantwoord. Het lijkt me leuk om mentor te zijn, maar ik ben zo bang dat ik het niet kan, dat het me tegen gaat staan. Ook het lesgeven vind ik heel erg leuk, maar als ik kijk naar wat ik écht wil, dan is dat toch schrijven. Ik vind de combinatie (bloggen over lesgeven) nog steeds de beste beslissing in mijn leven en het liefst blijf ik daar nog jaren mee doorgaan. Maar als ik diep in mijn hart kijk, dan wil ik - als daar de mogelijkheid voor is - fulltime gaan schrijven. Of loop ik dan toch te hard van stapel?

Na de introductie begonnen we met de gesprekstechnieken. We kregen een dialoog voorgelegd tussen een mentor en een mentorleerling, met daarbij de vraag of dit een 'goed gesprek' was, of dat we het anders zouden doen. Alleen het feit dat de vraag al moet worden gesteld geeft al een tipje van de sluier; het was geen goed gesprek, omdat de mentor alleen gesloten vragen stelde. 'Je zit zeker huiswerk te maken met de televisie aan?' en 'Je traint zeker te veel, waardoor je geen tijd hebt voor je huiswerk?' De vragen werden zo gesteld, dat de leerling geen inbreng meer had. Conclusie: het is niet goed om alleen maar gesloten vragen te stellen tijdens een mentorgesprek, want zo word je niets wijzer.

Nadat we zelf gesprekjes met elkaar hadden gevoerd waarbij we eerst alleen gesloten vragen mochten stellen en daarna alleen open vragen, kwamen we tot het besluit dat een combinatie van beide vragen het ideale mentorgesprek zou zijn. Beide vragen hebben zijn voor- en nadelen.
Daarbij hebben we nog kleine tips gekregen voor tijdens een gesprek. Zo hoorden we bijvoorbeeld dat je niet recht tegenover een leerling moet zitten, maar dat je beter schuin kunt zitten (wiskundig gezien: onder een hoek van 90 graden). Zo is de leerling niet verplicht om je aan te kijken, maar kan hij ook langs je heen kijken. Een tweede nuttige tip is om een stilte te laten vallen, bijvoorbeeld als de leerling aan het nadenken is. Niets is vervelender voor een leerling dan gestoord te worden tijdens het nadenken. Hoe je kunt zien of een leerling nadenkt? Dan heeft de leerling zijn ogen weggedraaid van je.

We eindigden de dag met een praktijkvoorbeeld, waarbij we een echte eye-opener kregen. Als een leerling met een probleem zit, is het niet aan jou om dat probleem op te lossen. Het is aan jou om mee te helpen om een oplossing te zoeken, maar de leerling zelf moet het oplossen.

Binnenkort krijgen we een tweede en laatste cursusdag, waarbij we dieper ingaan op nog meer praktijkvoorbeelden. Interessant!

Liefs!

Mijn voornemens, update 1

De eerste maand van 2014 is voorbij en ik ben trots. Ik heb dan misschien niet zo veel voornemens die ik af kan vinken – we zijn tenslotte pas één maand verder – maar ik heb wel een productieve maand gehad. En met sommige voornemens ben ik echt wel aardig op weg!

1. Blog

Mijn voornemen is om 555 blogs online te hebben op 31 december 2014; ik zit nu op 375 gepubliceerde blogs. Ik ben docent wiskunde, maar ik ga nog even niet uitrekenen hoe veel procent dat is en hoeveel ik er per week online moet zetten om mijn doel te halen. Maar… Ik ben redelijk op weg!

2. Wiskunde

As we speak heb ik acht hoofdstukken afgerond en I’m still counting. Overigens heb ik een wijziging aangebracht in mijn voornemen: in plaats van de A-hoofdstukken van VWO te maken, ga ik de B-hoofdstukken maken van VWO. Dat lijkt me toch wel iets nuttiger.
 

3. Jeugdverhaal

Hier moet ik nog aan beginnen…
 

4. Artikelen

Artikelen bundelen? O ja!
 

5. Lezen

In januari heb ik al vijf boeken gelezen. Dat komt echt wel goed met die vijftig boeken…
 

6. Engels

… en die Engelse boeken komen ook nog wel. Ooit.
 

7. NaNoWriMo

Of ik deze voornemen haal, zien we pas aan het einde van het jaar.
 

Oké, ik heb toch nog niet heel veel gedaan aan mijn goede voornemens, maar het is pas februari. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goedkomt... Of in ieder geval dat ik voornemen 1, 2, 3, 5, 6 en 7 ga halen. Tegen het bundelen van mijn artikelen zit ik echt aan te hikken, zeker nu het er steeds meer worden!

Liefs!

Dagboek: Vrolijk, languit op het station en docent Duits (#19)

Zo positief als ik de afgelopen twee zaterdagen ben geweest in mijn dagboekposts, zal ik nu niet zijn. Niet dat ik niet tevreden ben over de afgelopen week - in tegenstelling! - maar het lijkt ineens normaal te worden dat alles zo goed gaat. Hopelijk sluipt dat gevoel er niet in, want dat is natuurlijk niet de bedoeling!

Over afgelopen dinsdag heb ik een 'Een dag uit mijn docentenleven' geschreven. Deze komt pas komende week online, maar ik zal er nog even heel kort iets over toelichten. 's Middags had ik de Wiskunde Olympiade, waardoor ik de hele dag druk was met dingen kopiëren, printen en regelen. Uiteindelijk heb ik het best naar mijn zin gehad, maar ik had er toch wel wat anders bij voorgesteld.

Ik weet niet wat ik woensdag had, maar het eerste lesuur kreeg ik die glimlach maar niet van mijn gezicht. Ik deed vrolijk tegen twee strontirritante meisjes - waar ik geen opmerking over wil maken, want de moeder van één van de meisjes heeft een belangrijke functie op school en daar wil ik geen ruzie mee hebben -, ik liet mijn supermooie roze rekenmachine trots zien aan één van de jongens uit de klas en ik reageerde niet eens boos toen een meisje zonder te vragen een papiertje van mijn bureau pakte. Geen idee hoe dat zo is gekomen...

Overigens was dit niet alleen bij het eerste uur, maar ook bij de uren erna. Er kwam een leerling aan mij vragen of ik ging trouwen. 'Nee, hoezo?' - 'U bent zo vrolijk.' Blijkbaar had dit meisje het ook door!

Zo vrolijk als ik woensdag was, zo vervelend begon mijn dag donderdag. 's Morgens heb ik heel weinig tijd om van de tram op de trein over te stappen. Als ik sprint, dan lukt het soms nog net. Donderdagochtend zette ik de vaart er weer in en ergens halverwege, toen ik net wilde inchecken, zag ik de grond op me af komen. Au! Met schaafwonden, een bloedende hand en een snee in mijn vinger haastte ik me naar het perron. Had de trein tien minuten vertraging. Heb ik daarom zo gehaast? Ik heb tijdens het wachten op de trein bij de Kiosk mijn handen mogen wassen en uiteindelijk viel het allemaal best mee. Pleister om mijn snee en gaan met die banaan!

Mijn brugklassen heb ik die dag zelfstandig aan het werk gezet met rekenopgaven uit het boek. Zo fijn, om even gewoon achterover te leunen en niets te doen!

Ik kreeg donderdag in de namiddag een mailtje dat ik een roosterwijziging had voor vrijdag: het eerste uur vrij en om kwart over twee al klaar met de lessen. Dat is nog eens leuk nieuws! Toen mijn wekker om zes uur ging, wist ik dat ik nog ruim een half uur kon blijven liggen. Heerlijk!

Ik hoorde van de leerlingen in mijn 2havo-klas hele rare verhalen over hun docent Duits. Ik weet nog niet zo goed wat ik hiermee aan moet. Misschien maak ik hier een intervisieblog voor aanstaande woensdag over.

Liefs!

De Wiskunde Olympiade

Eind december 2013 schreef ik over de Wiskunde Olympiade. Wat het is, wat de leerlingen voor vragen kunnen verwachten en voor wie het bedoeld is. De wedstrijd vond plaats in de periode van 20 t/m 30 januari, wat betekent dat het er in het hele land op zit.

Op dinsdag 28 januari hadden wij de Olympiade op mijn werk. Door omstandigheden van een collega heb ik me als vrijwilliger gemeld om alles in goede banen te leiden en dat is aardig gelukt. Met ruim honderd leerlingen die graag mee wilden doen was er nog aardig wat te regelen, maar uiteindelijk is alles gelukt.

Omdat ik als ‘wedstrijdleider’ was aangewezen, kreeg ik de opgaven al eerder onder ogen. De vrijdag voor de Olympiade ben ik zelf thuis gaan puzzelen. De wedstrijd is onder andere voor brugklasleerlingen bedoeld, maar er zaten zelfs opgaven in waar ik niet ben uitgekomen. Pittig dus!

Om 14.10 uur verzamelden de leerlingen zich bij de lokalen. Nadat iedereen een plekje gevonden had, konden we beginnen. Ik was benieuwd wat ze er van zouden vinden. Na een kwartier kreeg ik wel een idee. Sommige leerlingen keken naar de vragen alsof ze water zagen branden en dat was ook het moment dat de leerlingen hun pennen neerlegden en een leesboek uit hun tas haalden. Oké, duidelijk. Zij hadden het blijkbaar niet in zich om überhaupt de moeite te nemen om te puzzelen en logisch na te denken. Jammer!

Om 14.55 uur begon echt het geduld op te raken bij de leerlingen. Wij, de surveillanten, hadden afgesproken om de leerlingen pas om 15.00 uur te laten vertrekken. De leerlingen wisten dat, dus toen ze zagen dat er nog maar een paar minuten resterend waren, begonnen ze al te bewegen en te fluisteren. Ai. Toen om drie uur eindelijk de bel ging, vlogen ze het lokaal uit, nog even navragend waarom ze niets te eten hadden gekregen. Dat stond namelijk op de flyer die ze gekregen hadden. Dit geeft maar weer aan wat de motivatie is van deze leerlingen, buiten de reden dat ze mee wilden doen zodat ze het 7^e en 8^e uur niet naar hun les hoefden.

Binnenkort vindt bij ons de kangoeroewedstrijd plaats, waar ik ook nog het een en ander over wil schrijven. Deze wedstrijd ga ik organiseren en ik ben blij dat er organisatorisch wat dingen zullen veranderen. Zo wordt aan de leerlingen een bijdrage van €3,- gevraagd, wat de drempel voor velen al verhoogd om mee te doen. Daarbij is de wedstrijd op mijn school op een vrijdag in de late ochtend, als alle leerlingen al klaar zijn met hun proefwerken van die week. Het zijn twee kleine veranderingen, maar ik hoop dat daardoor alleen de diehards besluiten mee te doen.

We zullen het zien.

Liefs!

Tip: Zorg dat je als eerste in het lokaal bent (#34)

Vorig jaar was ik best extreem. De eerste schoolbel gaat bij ons om tien over acht. Ik wilde altijd per se om acht uur in het lokaal zijn om alle leerlingen voor te zijn. Ook in de pauzes ging ik altijd eerder weg uit de koffieruimte, zodat ik vóór de eerste bel in het lokaal was.

Hoofdstuk 9, tip 3: Zorg dat je als eerste in het lokaal bent

Zorg dat je als eerste in het lokaal bent. Bij de deur heet je alle leerlingen welkom. Verder loop je wat door  de klas, je maakt hier en daar een praatje en zorgt ervoor dat de tassen van tafels verdwijnen.

In de loop van de tijd ben ik daar in veranderd. Zodra  de eerste bel gaat, loop ik pas richting mijn lokaal. Soms ga ik zelfs eerst nog naar het toilet. Yup! Zo snel kan dat gaat in een paar maanden tijd.

Maar dat wil niet zeggen dat ik nu niet meer als eerste in mijn lokaal ben. Nog steeds ben ik degene die het lokaal opent, die de leerlingen binnenlaat en die de leerlingen verwelkomt. Ik zou niet weten hoe dat anders zou moeten. Het is bij ons de regel dat de docent altijd aanwezig moet zijn als er leerlingen in het lokaal zitten.

Of ik de leerlingen verwelkom bij de deur? Nee. Mijn lokaal is zo ontzettend klein – af en toe vraag ik me af waarom ik in een poppenhuisje les geef, maar oké, dit mag geen zeur-blog worden – dat er geen ruimte is om bij de deur te staan en tegelijkertijd de leerlingen langs je heen te laten lopen. Letterlijk gezegd: je kunt in mijn lokaal niet met z’n tweeën door één deur.

Conclusie van deze tip? Ja, zorg dat je als eerste in het lokaal bent. Nee, je hoeft niet per se bij de deur te verwelkomen. Je kunt ook gewoon ergens anders staan en ze welkom heten. Echt waar, probeer maar eens, en je ziet dat de wereld niet vergaat…

Liefs!

De school

Vorige week had ik zo’n enorme hoofdpijn, dat het me niet lukte om te slapen. Ik lag op de bank met mijn dekbed en ik wilde niet overeind komen om de televisie aan te zetten. Daarom pakte ik mijn telefoon erbij en opende de app om televisie te kijken op mijn telefoon. Handig!

Ik zapte een beetje en kwam toen bij een programma genaamd ‘De school’. Ik zag leerlingen met jassen aan, petje op en tassen op tafel. Ze zaten te schelden, te vloeken en nuttigden hun lunch in het klaslokaal. Ik wist het meteen: de docent is niet in het lokaal aanwezig. Maar een shot later zag ik dat er wel degelijk iemand aanwezig was in het lokaal. Whut?

Nadat het programma was afgelopen, trok ik zo mijn conclusies. Of Facebook zag ik dat een collega ook de aflevering had bekeken, én de twee afleveringen die vooraf gingen, en ze was er niet trots op om te zeggen dat ze een docent is. En om heel eerlijk te zijn; ik schrok er ook behoorlijk van. Hoe kun je leerlingen klaarstomen voor het echte leven als ze ondertussen totaal geen motivatie hebben om naar school te komen? Als ze docenten zien als het kwaad, als ze maar kunnen kankeren op alles wat los en vast zit en als er totaal geen regels zijn op school – want een mobiele telefoon in de les mag dus blijkbaar gewoon… De leerlingen die op de gang een proefwerk maken, krijgen via hun smartphone hulp van de leerlingen die in het lokaal zitten. Er worden tosti’s gemaakt door leerlingen, ook in het lokaal, en de afdelingsleider moet aan een conciërge vragen of dat mag.

Ik vind lesgeven heel leuk, maar als ik zie hoe het er op deze school aan toe gaat – en als ik ook nog hoor dat ze er trots op zijn – vraag ik me af waar het toch heen gaat. Naast het overbrengen van kennis, probeer ik de leerlingen ook op te voeden. Ik probeer ze wat normen en waarden bij te brengen en met behulp van regels – die worden gehandhaafd… – leert de school de leerlingen ook wat wel mag en wat niet. En ook waarom het niet mag. Want het is allemaal leuk en aardig dat de jongeren van tegenwoordig aan hun gadgets vastgelijmd zitten (en veel niet-jongeren ook!), en die smartphones zijn ook echt heel smart, maar ten eerste leidt het de leerlingen enorm af van hun les en ten tweede is het niet echt respectvol tegenover de leerkrachten. Of zeg ik nu iets heel raars?

En toch, dit gezegd hebbende, vind ik het ook wel leuk dat dit programma op de buis is. Het is misschien niet helemaal mijn manier van lesgeven, het komt niet helemaal overeen met mijn visie op onderwijs, maar ook van hen kan ik ongetwijfeld nog wel wat leren. Daarbij is het ook wel positief om te zien hoe het er bij anderen aan toe gaat; dan besef ik weer dat ik enorm bof met de werkplek die ik heb.

 

'De school' is iedere dinsdagavond om 20.25 te zien op BNN.

Liefs!

Een dag uit mijn docentenleven #3

Afgelopen week heb ik weer een hele dag van uur tot uur bijgehouden. Het werd de dinsdag, omdat ik toen een interessante cursus had aan het einde van de dag. Benieuwd? Lees dan vooral verder!

Dinsdag 21 januari 2014

6.15 Ik ben vandaag vrij, dus ik besluit dat ik nog wel even kan blijven liggen. Om half zeven hoef ik er pas uit.

6.44 Ik schrik wakker en kijk op mijn wekker. Te laat! Snel haast ik me uit bed, maar ik weet dat ik de tram van zeven uur niet meer zal halen. Ik doe weer wat rustiger aan en als ik klaar ben, kruip ik nog vijf minuten bij mijn vriend terug in bed.

7.50 Ik heb een tram later genomen, maar ik zal nog steeds ruim op tijd op mijn werk zijn. Het nadeel van het eerste uur is toch wel dat het zo druk is in de trein, maar dat weegt natuurlijk niet op tegen dat extra halfuurtje in bed.

7.55 Hmmm… Ik moet heel nodig naar het toilet, maar ik ga echt niet in de trein! Ik wacht wel even tot ik op mijn werk ben.

8.50 De leerlingen staan al een kwartier te vroeg voor mijn lokaal. Ze willen graag naar binnen (ja, het is een brugklas!). Ik laat ze binnen, maar ondertussen doe ik nog even mijn eigen dingen.

9.45 Ik heb het huiswerk gecontroleerd in de brugklas en er zijn zeventien leerlingen waarbij het niet in orde is. Ik heb nog duidelijk gezegd dat ze ook de opgave moesten overnemen, maar toch “vergeten” ze dat. Jammer voor hen, want voor morgen maken ze het twee keer opnieuw: één keer in hun schrift, één keer als straf op een blaadje.

11.30 Ook bij de twee brugklassen er na zijn er leerlingen die het huiswerk niet hebben gemaakt op de manier zoals ik het heb gevraagd. Ik schrijf nog wat strafwerk uit met de opdracht dat ze het morgen bij me moeten inleveren.

11.31 En nog zo iets: ik heb vorige week duidelijk tegen de leerlingen gezegd dat ze het tweede deel van het wiskundeboek mee moesten nemen. Gezegd, laten noteren in hun agenda, op mijn docentenFacebook-account gezet én in het digitale klassenboek, waar al het huiswerk in komt te staan. Van al mijn brugklasleerlingen zijn twintig leerlingen het vergeten. Whut? Wat gaat er in het hoofd van die leerlingen om? Waarom doen ze dat niet gewoon?

11.35 Ik ben veel te zachtaardig, want ik heb gezegd dat ze samen in een boek mogen kijken. De volgende keer dat ze het boek niet bij zich hebben, laat ik ze een heel uur strafwerk schrijven. ‘Ongelimiteerd?’ vraagt een leerling. Ja, ongelimiteerd, tot het einde van de les.

12.05 Tussenuur! Ik pak de toets van 2havo erbij en begin met nakijken.

12.48 Wauw! Alle cijfers zijn ingevoerd en er zijn maar twee onvoldoendes gehaald in de hele klas. Hier ga ik ze morgen voor belonen!

13.00 Pauze. In de personeelskamer zie ik dat “onze wiskundetafel” helemaal leeg is. Ik heb ook geen zin om ergens anders bij te zitten, dus ik ga naar het kopieerhok, waar al stapels kopieën klaarliggen voor aanstaande donderdag. Er zitten al nietjes in, maar ik moet zelf even perforeren.

13.15 Ik voel ineens een enorme hoofdpijn opkomen. Code: de rode zee is begonnen. Ik neem een ibuprofen in, die onderop in mijn tas ligt, maar ik ben hier een beetje immuun voor geworden. Bij de receptie haal ik nog twee paracetamol en neem deze ook in. Het zal vast niet werken, maar niet geschoten is altijd mis.

13.20 Ik kom binnen in het lokaal waar ik mijn cursus ‘Mentor voor beginners’ heb. Op de tafels zie ik al het bekende groene boekje liggen die ik ook doorwerk voor deze blog. Ze zien er nieuw uit, dus we mogen ze ongetwijfeld meenemen naar huis. Maar, wat moet ik met twee van deze boeken? Misschien kan ik een winactie organiseren, zoals ze op andere blogs altijd doen? Of verkopen op marktplaats? Of teruggeven? Nee… Een gegeven paard mag je toch niet in de bek kijken?

14.00 Ik vind deze cursus zo interessant! Heel apart, maar bij het doorlezen van het boek leer ik lang niet zo veel als bij deze cursus. En we zijn pas een half uur begonnen. Ik wil vaker naar cursussen!

15.00 Pauze. De hoofdpijn wordt erger en erger. Ik haal een kopje groene thee met munt in de kantine. Hopelijk helpt het, en zo niet, dan heb ik er toch van kunnen genieten.

16.15 Ik vind de cursus echt heel boeiend, maar ik zou zo in slaap kunnen vallen op mijn bureau. Ik. Wil. Naar. Huis.

16.27 We zijn zeven minuten uitgelopen, en daardoor mis ik sowieso een trein. Een collega vraagt of ze me naar een station halverwege kan brengen. Bonus! Ik rijd met haar mee, maar onderweg krijg ik spijt. De hoofdpijn wordt door de autorit alleen maar erger en ik word ook nog eens enorm misselijk. Ik neem een kauwgompje in, maar ik heb met mijn domme hoofd een pakje met aardbeienkauwgom mee van huis genomen in plaats van “echte” kauwgom. Dit helpt niet. In tegendeel… Waar is een emmer?

17.10 Ik sta op het station te wachten, maar ik voel me alleen maar rotter worden. En dan ook nog straks met de tram. Weet je wat… Ik bel gewoon mijn vriend om te vragen of hij me met de scooter op kan halen.

18.01 Hè hè, eindelijk thuis. Mijn verkoudheid van het weekend is weer terug, mijn hoofdpijn is nog een graadje erger en ik ben misselijk en hongerig tegelijk. Mijn vriend maakt het eten, terwijl ik even relax op de bank. Zal ik me ziekmelden voor morgen?

18.15 Ik probeer mijn baas te bereiken, maar ik krijg hem niet te pakken. Ook niet als ik het een half uur later nog eens probeer. Is dit karma? Mag ik me niet ziekmelden?

20.05 Ik stuur mijn baas een mailtje dat ik morgen niet kan werken en dat ik me morgenochtend nog eens telefonisch ziek zak melden. Meteen daarna kruip ik op de bank. Ik heb zo’n hoofdpijn dat ik niet kan slapen. Daarom pak ik mijn telefoon erbij en kijk televisie op mijn telefoon. Die technieken van tegenwoordig…

23.00 Ik val in slaap, maar de hele nacht heb ik alleen maar nachtmerries over mijn werk. Ik zit er zo mee dat mijn baas zijn telefoon niet op nam, dat ik daar enorm van ben gaan stressen. Wat als hij eist dat ik moet werken? Wat als ik te laat kom? Wat als ik me morgen nog slechter voel dan dit? Aaahhhh.

De volgende dag heb ik me nog eens ziek gemeld. Ik voel me altijd enorm schuldig, vooral omdat ik naast mijn lessen nog zo veel moest doen. Mijn zussen zeiden dat ik me geen zorgen moest maken (iedereen is wel eens ziek) en ook mijn vriend zei dat ik echt een dag nodig had om bij te komen. Woensdagochtend was mijn hoofdpijn al een stuk minder aanwezig, maar fit om te werken was ik echt niet. Een dagje thuisblijven dus…

Liefs!

Dagboek: Wéér een positieve week… (#18)

… het moet niet gekker worden!

Ik kan niet anders dan over de afgelopen week weer heel positief te zijn. Ik besefte me de afgelopen week namelijk meerdere keren hoe gelukkig ik eigenlijk ben met mijn leven zoals het nu is. Ik kan me voorstellen dat anderen totaal niet jaloers zijn op het leven dat ik leid – want zo spannend is het nu ook weer niet. Maar als ik het vergelijk met hoe ik twee jaar terug in het leven stond, heb ik echt een enorme stap vooruit gemaakt.

Ik twitterde maandagavond al dat ik heel veel zin had om dinsdag te werken. Huh? Ben ik dit? Ja, ik had er echt zin in. Ik had makkelijke lesjes én een interessante cursus. Daar kijk ik best wel naar uit.

Die cursus van dinsdag is één van de stappen die ik heb gemaakt. Ik probeer steeds meer dingen te ondernemen die voor mij ontzettend spannend en eng zijn, om over de drempel te stappen. Jaren heb ik dingen moeten laten, omdat ik bang was voor alle gevaren. Ik probeer nu alles onder ogen te komen en deze cursus was er één van.

Hoe de dag verder was kun je lezen binnenkort lezen.

Woensdag was misschien lichamelijk niet zo’n leuke dag (hoofdpijn, verkouden, noem maar op), maar weer besefte ik me hoe ik gegroeid ben. Want waar ik eerder de hele dag op de bank zou blijven liggen als ik ziek was, heb ik nu een groot deel van mijn dag achter de computer gezeten. Uitrusten lukte niet, maar ik heb wel veel geschreven en ideeën voor artikelen voor deze blog opgedaan. Of je nu ziek bent op de bank of ziek achter de computer… Productief was mijn dag in ieder geval wel te noemen – al heb ik niet echt lekker uit kunnen rusten. Gelukkig zijn daar de weekenden voor.

Op donderdag had ik weer zin om te werken. Ik weet niet waar het ineens vandaan komt, maar alles lijkt ineens leuk te zijn. Ik had zin in mijn lessen (want ik hoefde alleen maar toetsen te geven!), ik had zin in de studielessen (want ik merk dat ik één op één uitleggen wel errug leuk vind) en ik had zin in de vergadering, want dat vind ik gewoon leuk. Ik snap niet dat anderen het saai vinden, doe mij maar een week vol vergaderingen! Ik kan daar zo enorm veel van leren, en daarbij is het ook gewoon erg gezellig.

’s Avonds had ik weer een vol programma met de ouders van de leerlingen die in de tweede klas zitten. We waren ruim een half uur eerder klaar dan normaal, omdat ik zo snel door de presentatie was gevlogen. Nadat mijn collega de school had afgesloten, zijn we nog even buiten blijven hangen en hebben we gepraat over onder andere de eerstegraads opleiding. Om heel eerlijk te zijn kijk ik daar steeds meer naar uit!

Vrijdag ging mijn dag weer redelijk snel voorbij. Het eerste uur had ik mijn 2havo-klas en daar had ik best wel zin in. Woensdag had ik namelijk een experimentje verzonnen: ze krijgen geen huiswerk mee voor thuis, als ze maar wel in de les 200% hun best doe. Ik ga in de lessen dus rondlopen om te kijken of iedereen wel écht aan het werk is en als ze dat inderdaad doen, krijgen ze als beloning dat ze thuis niet zo veel aan wiskunde hoeven te werken. Ze mogen ook zelf kiezen welke opgaven ze maken in de les, als ze maar wel nuttig zijn voor de toets die er over een paar weken aankomt. Als ze gemiddeld een 6,5 of hoger halen, vind ik het een succes geweest. Voorheen kwam het gemiddelde namelijk niet boven de zes.

Ik wil hier voor mijn blog meer over schrijven. Aan het einde van het experiment laat ik uitgebreid weten wat ik er van vond en ook wat de leerlingen ervan vonden.

Om kwart over vier liep ik mijn straat in, bellend met mijn vriend. Hij schrok dat ik al zo vroeg thuis was, want hij had me nog niet verwacht. Hij was als verrassing een driegangenmenu aan het maken voor mij. Ik heb tot het avondeten in de slaapkamer op bed gelegen met mijn laptop en daar een interessante documentaire gezien, waarover ook later meer op mijn blog. Om zes uur kon ik aan tafel en anderhalf uur later waren we pas klaar. Wauw, dat was heerlijk! Zo mag een weekend vaker beginnen!

Liefs!

Intervisie: Moeilijk onderwerp (#8)

Alle vorige intervisie-blogs gingen over situaties met leerlingen, of iets in die richting. Vandaag wil ik eens vakinhoudelijk kijken naar welke problemen ik op mijn werk tegen kom. In dit geval gaat het over het onderwerp ‘hoeken berekenen’ in de brugklas.

De situatie

Ik behandel het onderwerp ‘hoeken berekenen’ in drie klassen, maar in alle klassen merk ik dat een deel van de leerlingen me met een scheef gezicht aankijk zodra ik alle hoeken uitgerekend heb. Ik doe echt mijn best om het op een duidelijke manier uit te leggen, maar toch zijn er in iedere klas zeker vijf tot acht leerlingen die achteraf zeggen: ‘Heel leuk wat u daar allemaal doet, maar ik snap er niets van.’

De hulpvraag

Hoe kan ik ervoor zorgen dat deze leerlingen de stof wel gaan snappen?

Mogelijke oplossingen

1.       Bij de methode horen enkele demonstratiefilmpjes. Ik heb het filmpje gebruikt dat hoort bij het onderwerp ‘Hoeken berekenen’ maar blijkbaar was dit niet genoeg. Of het ging te snel. Ik heb met deze demo wel een opstapje gemaakt naar de uitleg, maar ik had tussendoor nog meer uitleg kunnen geven. Ook had ik op zoek kunnen gaan naar een ander filmpje waarbij dit onderwerp wordt uitgelegd. YouTube staat zo vol met video’s, dan zal er vast wel iets bij zitten waar ik ook iets aan heb, toch?

2.      Bij dit soort onderwerpen kun je beter makkelijk beginnen en het niveau dan beetje bij beetje opbouwen. In de demo begonnen ze met een vrij lastig voorbeeld, waarbij gestrekte hoeken én overstaande hoeken voorkwamen. Ik had beter eerst kunnen laten zien hoe je de hoeken bij een gestrekte hoek kunt uitrekenen, daarna hoe je overstaande hoeken kunt berekenen en daarna pas een combinatie van beide.

3.      Ik had de zwakkere leerlingen in een groepje kunnen zetten, zodat ik ze allemaal in één keer een portie extra uitleg had kunnen geven. Ik heb nu de uitleg één op één gegeven, maar dat kost veel tijd en energie, waardoor andere leerlingen geen tijd hebben gehad om nog vragen te stellen. Jammer, dit had anders gekund!

4.      Ik had ook de leerlingen kunnen koppelen aan een buddy. Bij één klas heb ik het wel zo geregeld dat de zwakkere wiskundigen naast een sterke leerling zit. Als ik dan even druk ben, kunnen ze het aan hun klasgenoot vragen. Het is een mogelijkheid om dat bij al mijn klassen te doen, want ik merk wel dat ze nu juist in die klas wat zelfstandiger worden.

5.      Leerlingen komen naar me toe met de opmerking dat ze er helemaal niets van snappen. Ik had de leerlingen naar me toe moeten laten komen met een specifieke vragen. Wat is het precies wat ze niet snappen? En wat snappen ze wel? Leerlingen zijn snel geneigd om te zeggen dat ze er helemaal niets van begrijpen, maar dit is natuurlijk niet waar. Er is altijd wel iets dat ze wel snappen en daar kun je als docent op voortborduren. Als ze beweren er helemaal niets van te begrijpen, leg ik ongetwijfeld dingen uit die ze allang weten.

Liefs!

Een dag uit mijn docentenleven #2

Ik heb voor vandaag weer een post waarbij ik een hele dag uitgeschreven heb. Ik heb gekozen voor een donderdag, een héle lange dag. Wat ik allemaal heb uitgespookt die dag, kun je hieronder lezen.

 

Donderdag 16 januari 2014

5.55 Mijn wekker gaat, maar ik vind het echt nog veel te vroeg. Het liefst blijf ik thuis vandaag, maar aan de andere kant heb ik ook wel zin om te werken. Vanavond sta ik voor een zaal met honderd ouders van leerlingen. Nooit gedacht dat ik daar van zou gaan houden…

6.50 Woehoe, ik heb nog net op het nippertje mijn trein gehaald! Sinds de nieuwe dienstregeling is het altijd een goede ochtendgymnastiek om de trein te halen.

6.55 In de trein bedenk ik me ineens dat ik vandaag mijn dag weer van seconde tot seconde (oké, dat is overdreven) opga schrijven. Leuk!

7.44 Al mijn lessen staan klaar op de computer, ik heb een plaatje op het bord getekend, zodat ik straks met de klas de hoeken kan berekenen. Nu naar de personeelskamer: tijd voor koffie!

8.25 Ik heb zojuist met de klas hoeken berekend. Ze zaten te zuchten en te steunen, want blijkbaar vinden ze dit heel lastig. Ik snap het niet. Het is toch juist een eitje? Soms doe ik maar net alsof ik de verbaasde blikken niet zie tijdens de klassikale uitleg. Die vragen behandelen we straks individueel…

9.02 Tussenuur! Ik veeg nog even gauw de borden schoon en begeef me dan naar het kopieerhok, waar ik druk aan de slag ga met honderden A4-tjes. Ik vraag me wel eens af hoe veel bomen er door heen gaan op mijn school, als ik zie wat iedereen – waaronder ik – kopieert.

9.50 Ik geef een bijlesuur aan zes leerlingen uit 4havo. Ze werken zelfstandig aan de opgaven en met vragen kunnen ze naar mij toe komen. Ze werken heerlijk rustig, overleggen af en toe met de ander, maar in principe heb ik geen kind aan ze. Prettig gewerkt, deze leerlingen!

10.55 In mijn tweede tussenuur ga ik weer verder met kopiëren. Ik heb 100 setjes nodig voor vanavond, elk setje bestaande uit zeventien kantjes (9 A4-tjes dus). Tijdens het kopiëren merk ik dat het eindeloos duurt. Na een half uur heb ik pas dertig boekjes. Hier ga ik niet aan beginnen. Ik vraag heel lief aan de vrouw van de receptie of zij dit voor mij dit klusje wil overnemen. Dank je wel!

11.50 En ook brugklas nummer 2 heeft het moeilijk met het berekenen van de hoeken. Ik probeer mijn uiterste best te doen op dit op een zinnige manier uit sta te leggen, maar het lijkt soms net alsof ze het niet willen begrijpen. Zucht. 

12.00 Aan het eind van mijn uitleg heb ik het een beetje gehad. Vijf leerlingen die geen geodriehoek meenemen, vijftien leerlingen die geen berekeningen noteren, zes leerlingen zonder schrift en dan ook nog eens leerlingen die tijdens mijn uitleg met hele andere dingen bezig zijn. Mijn geduld begon al op te raken, maar als ze dan ook nog gaan smoezen terwijl ik een belangrijke tip voor de toets vertel… Ehh… Pardon?!

12.25 Pauze! Dat had ik wel even nodig…

13.15 Ik sta de hoeken opnieuw uit te leggen aan brugklas nummer 3 als er een meisje uit klas 2 binnen komt. Ik wil nog even mijn zin afmaken, dus ik schenk haar nog even geen aandacht. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat ze naar een lege tafel in het klaslokaal loopt en daar gaat zitten. Huh? Dan bedenk ik me wat ze komt doen. “Het bijlesuur is hierna pas,” zeg ik tegen haar, nog steeds onbegrijpend dat ze niet had gezien dat dit een totaal andere klas was.

13.50 Het bijlesuurtje voor klas 2 is begonnen. De leerlingen werken individueel of in tweetallen aan de huiswerkopgaven en ik loop langs om de vragen te beantwoorden. Heel fijn, dit. Vandaag heb ik eindelijk weer een normale groepsgrootte (tien leerlingen in plaats van vijfentwintig) en dit werkt zo veel malen beter!

15.00 En weer naar het kopieerhok. Mijn setjes zijn gekopieerd (thanks!), dus ik kan beginnen met het perforeren. Ik dacht dat kopiëren lang duurde, maar gaatjes maken is ook geen leuk klusje…

15.50 Hmm… Wat zal ik eens gaan doen? Mijn energie begint een beetje op te raken, terwijl ik nog blogjes wilde schrijven. Ik geloof niet dat het er nu van gaat komen, dus ik vertrek met mijn leesboek naar een rustige ruimte in het gebouw.

16.13 Een rustige plek heb ik niet kunnen vinden, dus ik schuif me maar aan bij de borrel. Leuk is anders (ik moet toch eens iets gaan doen aan de band met mijn collega's!), maar een andere optie zag ik zo snel even niet.

17.02 Ik open mijn postvakje en zie daar... een doos gevuld met allemaal luxe koek/cake/gebak-achtige dingen. Hoe komt dat daar nou? Als ik even door de postvakken van mijn collega's gluur, zie ik overal zo'n doosje. Blijkbaar heeft iedereen dat gekregen, als dank voor de open avonden, waar ik niet eens aan mee heb geholpen...

17.30 Ik besluit alvast naar de aula te gaan, waar ik vanavond weer voor een enorme zaal ouders sta. In de aula staan zo'n vijftig computers. Handig, dan kan ik nog even wat aan mijn verhaal herschrijven!

 

18.04 Ik ontdek zojuist dat de inhoud van mijn tas plakt. Boek, telefoon, Sultana's, maandverband... Yup. 

18.40 De zenuwen beginnen langzaam te komen. Brrr...

18.51 De eerste vader stapt ruim een half uur te vroeg het gebouw binnen. Mijn collega is er nog niet eens. Het is ook nog eens een vader die behoorlijk vol van zichzelf is. Hoe vind ik een manier om deze man even zijn mond te laten houden?

19.31 Ready? Set? Go! De laatste ouders pakken nog even wat koffie of thee, maar mijn collega trapt de avond af. Spannend!

21.27 Iedereen is weg. Het was weer een leuke avond, maar wat voel ik me gebroken. Veertien uur aanwezig zijn op mijn werk zonder enige vorm van frisse lucht is wel te veel van het goede. Maar ik mag niet klagen, over een ruime week ontdek ik weer een leuk bedrag op mijn rekening.

22.03 Onderweg naar huis begint mijn maag enorm te knorren. De pannenkoeken die ik mee had genomen als avondeten heb ik linea recta de prullenbak laten zien. Tijd voor een McChicken!

22.34 Thuis, eindelijk. Ik ben moe, maar ik heb nog zo veel aan mijn hoofd dat slapen niet lukt. Ik lig nog ruim een uur wakker voordat ik eindelijk in slaap val. Morgen weer een dag!

 

Liefs!