Dagboek: Zeer positief (#17)

Eindelijk kijk ik weer écht met een zeer positief gevoel terug op de afgelopen week. Ik heb een productieve week achter de rug, veel dingen gedaan, veel genoten van de vrije uren die ik had en hoewel het in de lessen niet altijd even soepel verliep bij de klassikale uitleg (hierover woensdag een intervisie-artikel), heb ik me toch uitstekend vermaakt. Dit soort weken wil ik vaker!

 

Op dinsdag ben ik bij een collega in haar les gaan kijken en ook andersom. Al mijn collega's en ik hebben de opdracht gekregen om eens bij een ander in de les te kijken om specifiek te letten op een bepaalde onderwerp: hoe wordt er in de les gedifferentieerd? Ik vind het best bijzonder dat vijftig minuten kijken bij een ander bij mij al inspiratie oplevert voor minstens drie blogposts. Die "informatieve" artikelen houd ik er dus in!

's Middags heb ik een uurtje een extra les gegeven aan een leerling die door leuke omstandigheden twee lessen moest missen. Het hele bijles-idee begon weer te kriebelen en toen ik woensdagavond met een vriendin aan het WhatsAppen was, werd dit alleen maar versterkt. Misschien moet ik daar toch iets mee gaan doen.

 

De woensdag dus. Ik staar al vijf minuten naar het beeldscherm van mijn computer, ondertussen bedenkend dat ik geen flauw idee meer heb wat er die dag is gebeurd. Het enige wat me is bijgebleven is dat ik woensdag eindelijk weer een dag vroeg uit was. Mijn vriend had de dag ervoor al boodschappen voor me gehaald, dus toen ik thuis kwam, kon ik meteen in de keuken aan de slag. Pannenkoeken stonden er op het menu, zodat ik ze de volgende dag ook mee kon nemen naar mijn werk. Ik heb het geweten. Ik had onder andere een pannenkoek met stroop meegenomen in een bakje. 

 

Toen ik donderdagavond de bak uit mijn tas wilde halen, zat mijn stroop overal, behalve op mijn pannenkoek. Bah! Gelukkig kon niets mijn humeur verpesten. Ik had leuke lessen gedraaid, ik heb leuke studielessen gegeven aan twee goedwerkende groepen en ik heb tijdens het zes uur wachten op de avond ook best wat nuttige dingen kunnen doen. De rest van de donderdag kun je aanstaande maandag lezen op mijn blog.

 

Op vrijdag was ik zo kapot toen ik wakker werd, dat ik twijfelde of ik wel wilde werken. Het eerste uur een proefwerk, het tweede en derde uur een tussenuur. Kon ik niet gewoon de school bellen om te vragen of iemand anders die toets even kon overnemen? Gelukkig ging het wel toen ik eenmaal de voordeur uit stapte.

Ik heb de gemaakte toets van mijn 2havo-leerlingen even vlug doorgenomen en ik durf te wedden dat dit eindelijk een toets is waarbij het gemiddelde cijfer boven de zes ligt. Yes! O ja, ik weet ineens weer wat er woensdag voor bijzonders is gebeurd. Ik heb de leerlingen van 2havo in de pauze bij me geroepen. Ze hadden voor de derde herkansing van een toets wéér een onvoldoende gehaald, dus ik gaf even een enorm verhaal af met als doel deze leerlingen te laten inzien dat ik bereid ben om ze naar een voldoende te helpen, maar dan moeten ze eerst zelf inzet tonen. Is deze inzet er niet, dan trek ik mijn handen van ze af en dan bekijken ze het maar voor de rest van het jaar. Blijkbaar heeft het geholpen, want de toetsen van de leerlingen zagen er redelijk goed uit, zo op het eerste gezicht.

Toen om drie uur de schoolbel ging, was ik verbaasd. Zat de werkdag er nu al op? De lessen liepen razendsnel op elkaar over en voor ik het wist zat ik weer in de trein terug naar huis. Weekend!

 

Mijn lijstje met alles wat ik dit weekend moet/wil/ga doen, is extreem lang. Ik vraag me af hoe ik alles af ga krijgen, terwijl ik tegelijkertijd ook nog een verjaardag heb, op zondag naar de bioscoop en uit eten ga én heel graag wil uitrusten van mijn donderdagavond - waar ik nu nog steeds moe van ben.

 

Liefs! 

Werkvorm: Smarties!

Vandaag geen tip, geen intervisie en geen lijstje. Vandaag schrijf ik over een werkvorm die ik vorige week toegepast heb.

Ik schreef er al over in mijn dagboek: vorige week heb ik in mijn 2havo-klas de werkvorm met de smarties uitgevoerd, onder de documenten te vinden als ‘Cirkeldiagram’. November vorig jaar schreef ik een artikel over deze werkvorm en zette ik ook het werkblad online.

De les begon ik door een heel klein stukje aantekening te geven over de cirkeldiagram. Toen iedereen dit had overgenomen, zette ik de leerlingen in groepjes; van twee, drie of vier leerlingen, net wat handig uit kwam. Daarna liet ik een leerling de werkbladen uitdelen. Zelf liep ik rond met de smarties. Ik gaf daarbij de duidelijke opdracht dat de leerlingen deze nog niet mochten opeten, maar dat ze nodig waren voor de opdracht.

Het was prachtig om te zien: 27 leerlingen, waarvan de helft normaal gesproken niet serieus mee doet, waren nu geconcentreerd aan het werk. Wauw! Ik heb geen uitleg geven over de opdracht en toch snapte iedereen wat de bedoeling was. Ze hielpen elkaar enorm en de vragen die er kwamen hadden te maken met de smarties: ‘Wanneer mogen we ze opeten?’

Een doosje smarties bestaat uit acht kleuren, terwijl ik mijn werkblad had gemaakt voor zes kleuren. Zodra de leerlingen aan de cirkeldiagrammen zouden beginnen, mochten ze dus twee kleuren opeten. Daar waren ze héél blij mee.

Er zijn wel wat dingen die ik een volgende keer zou veranderen. Ik zou van tevoren op het bord herhalen hoe je een hoek moet tekenen. Dit was bij veel leerlingen niet meer helemaal duidelijk. Ik heb het wel op het werkblad gezet, maar dat was op een pagina die de leerlingen niet voor hun neus hadden tijdens het maken van de cirkeldiagram. Dat is dus ook een puntje dat ik de volgende keer anders zou doen; de indeling van het werkblad. En natuurlijk zou ik een grotere tabel maken, waar alle acht kleuren uit het doosje in gezet kunnen worden. 

Omdat de les verder heel goed verliep, kan ik verder geen verbeterpunten bedenken. Ik heb de klas achteraf ook een groot compliment gegeven over hun werkhouding.

Liefs!

Oudergesprekken

Vorige week stond centraal om de oudergesprekken. Twee avonden lang was de kantine van de school omgetoverd tot een zaal met vijftig tafels; de ene kant van de tafel voor de docent en de andere kant voor de tafel voor de ouder(s) en eventueel de leerling.

Ik had dit jaar zes gesprekken, verdeeld over drie dagen. De gesprekken vielen me dit jaar alles mee. Natuurlijk komt dat omdat ik al wat ervaring had van vorig jaar. De eerste keer is altijd het spannendst, daarna zwakt die spanning wel af. Daarnaast heb ik nu ook meer contact met de ouders, doordat ik maandelijks voor een grote zaal vol ouders sta te spreken. Vooraf, in de pauze en achteraf komen de ouders een praatje maken en dat helpt een hele boel bij het verminderen van mijn zenuwen.

De inhoud van de gesprekken was voor de ouders ongetwijfeld ook een stuk waardevoller. Door alles wat ik van collega’s hoor, weet ik veel beter wat ik moet zeggen bij zo’n gesprek. Ik weet nu bijvoorbeeld dat ik voorzichtig moet zijn over de uitspraken over de richting van een leerling. Ouders willen nu al weten of ik denk dat hun kind naar het VWO kan. Hier moet ik terughoudend in zijn, want als het uiteindelijk niet lukt, kunnen de ouders met uitspraken gebruiken tegen de mentor. ‘Maar mevrouw Snelten zei dat het wel kan.’

Dit jaar had ik twee gesprekken met ouders die alleen langskwamen om even kennis te maken. De kernvakken worden de komende jaren erg belangrijk, dus het is niet gek dat ouders langsgaan bij de docenten van Nederlands, Engels en wiskunde. Het waren precies de ouders van leerlingen die heel goed staan voor wiskunde. Van tevoren vroeg ik me enorm af waarom ze zouden komen; als het niet aan de cijfers ligt, zal het wel aan mijn lesgeven liggen, dacht ik. Gelukkig vielen deze gesprekken achteraf dus enorm mee.

Ook dit jaar had ik me weer goed voorbereid voor de gesprekken. Sterker nog; ik had nog meer voorbereiding! Ik heb er al vaker over geschreven, maar de leerlingen die onvoldoende hebben gescoord voor een wiskundetoets, krijgen van mij een vragenlijst mee. Daarnaast kopieer ik ook hun toets. Deze twee kwamen bij drie van de zes gesprekken erg goed van pas.

Ik twijfelde eerst nog heel erg of ik door wilde gaan met het kopiëren van de toetsen, omdat het erg veel tijd in beslag neemt. Ik heb namelijk ook bij iedere leerling opgeschreven wat er mis ging. Omdat ik zie dat ik er zelf baat bij heb om die toetsen nog eens door te nemen, blijf ik dit zo voortzetten. Het noteren van de fouten laat ik zitten, omdat ik hier geen gebruik van gemaakt heb. Dit kan ik ook doen bij het voorbereiden van de toetsen.

Liefs!

Dagboek: Hoe ziet mijn huis er ook al weer uit? (#16)

Het was weer een lange week. Het lijkt ook alsof de weken na de vakanties altijd éxtra lang zijn, omdat ik zo erg terugverlang naar het lekker-uitslapen-en-niets-doen-ritme. Helaas zat dat er deze week niet in. Met mijn vijf dagen op school inclusief twee tafeltjesavonden én twee dagen met vergaderingen en nog een oudergesprek, heb ik de binnenkant van mijn huis weinig gezien de afgelopen week.

 

De eerste dag dat ik op school kwam, was maandag, de eerste dag na de vakantie. Er was een nieuwjaarsborrel, en omdat ik er bij de kerstborrel niet was - en daarvoor ook op mijn kop heb gekregen - was ik dit keer wel langs mijn werk gegaan. En wat een stomme keus was dat. Niemand zou me hebben gemist als ik de vijf uren die ik daarmee kwijt was, gewoon thuis had gezeten om thuis te werken.

 

Dinsdag begon het dan echt. Ik was dubbel zenuwachtig: de eerste lessen na de vakantie én een tafeltjesavond! Gelukkig is alles goed afgelopen en kwam ik 's avonds met een goed gevoel thuis. Over afgelopen dinsdag heb ik ook een 'Dag uit het docentenleven' geschreven, een blogposts waarin ik mijn dag van uur tot uur op schrijf.

 

Op woensdag was mijn dag net zo lang: lesgeven, ontiegelijk veel tussenuren (die ik dit keer heb ingevuld door met collega's te kletsen) en daarna nog twee gesprekken met ouders. Omdat de dinsdagavond goed was bevallen en er geen lastige ouders tussen zaten, was ik direct een stuk minder zenuwachtig. Sterker nog, ik had er best zin in. Ik had er vrijwel geen moeite mee dat ik weer met ouders moest praten over de leerlingen. Ik probeer het dan ook meer te zien als een doodgewoon gesprek met een vreemde op straat - hoewel de inhoud van het gesprek natuurlijk heel anders is! - dan een gesprek met iemand die me misschien gaan afkraken op mijn lesgeven...

Woensdag heb ik in mijn 2havo-klas het werkblad over de cirkeldiagrammen gebruikt (zie 'Documenten'). Binnenkort ga ik hier een blogpost over schrijven, want het was een aanrader!

 

Donderdag had ik geen tafeltjesavond, maar wel een lange dag met vergaderingen. Hoewel, een lange dag... Ik mag niet klagen. Want toen ik woensdagavond in de trein zat, zag ik een mailtje binnenkomen: ik zou de volgende dag, donderdag dus, de eerste twee uur vrij zijn. Joepie! Daar heb ik dan ook fijn gebruik van gemaakt. In plaats van mijn wekker op half zes, stond mijn wekker op zeven uur. En dat was heel erg welkom.

De keerzijde daarvan was wel dat ik twee tussenuren minder had; alle lessen zouden non-stop achter elkaar door gaan, op de pauzes na. Ik was er wat angstig voor, maar uiteindelijk is dat allemaal goedgekomen.

 

Mijn rooster van de vrijdag is veranderd; ik geef nu les tot 15.00 in plaats van 15.50. "Buitenstaanders" zullen natuurlijk denken dat die vijftig minuten echt geen verschil maken, maar als docent kan ik je vertellen: dat doet het wel! Vrijdagmiddag, het achtste uur. Leerlingen willen weg, weekend staat voor de deur, Lange dag achter de rug. Lesgeven is dan geen doen meer! Ik was dus heel blij dat het achtste uur niet meer door ging. Helaas had ik wel nog een vader van een leerling die me graag wilde spreken en de vrijdagmiddag kwam hem érg goed uit. Dus daar zat ik, in een bijna-verlaten-schoolgebouw te wachten op deze ouder, die te laat was met de inschrijving voor de reguliere tafeltjesavond. (...)

 

Liefs!

Een dag uit mijn docentenleven #1

Vandaag laat ik voor het eerst een hele dag uit mijn leven als docent zien. Van uur tot uur heb ik opgeschreven wat ik heb gedaan, gedacht of gevoeld. Soms leuke dingen, soms minder leuke dingen... De dag die ik hieronder heb uitgeschreven was afgelopen dinsdag, 7 januari, mijn eerste lesdag na de vakantie.

Dinsdag 7 januari 2014
3.55 Ik word wakker met de angst dat ik me heb verslapen. Snel kijk ik op mijn telefoon: het is nog lang geen tijd om op te staan! Het waren vast de zenuwen voor mijn eerste lesdag van 2014. Na een toiletbezoekje val ik weer in slaap.
5.40 Mijn wekker gaat. Neeeeee! Ik merk wel dat ik meteen wakker ben. Normaal heb ik daar 15 wekkers voor nodig, dit keer ben ik in één klap wakker. Alhoewel... Wakker? Daar heb ik nog wel tien koppen koffie voor nodig.
5.55 Na nog een kwartier te hebben genoten van mijn warme bed ga ik eruit. Het kost me moeite om vrolijk te zijn met het vooruitzicht van zo'n lange dag. Ik moet niet alleen lesgeven, ik heb vanavond ook de eerste tafeltjesavond van dit schooljaar. Spannend!
6.26 Ik sta voor de tram te wachten en het enige waar ik aan kan denken zijn de ouders van vanavond. Ik heb drie gesprekken en ik ken alle ouders al, maar toch ben ik er doodzenuwachtig voor.
7.21 Ik kom aan op mijn werk. Gisteren was ik er ook al even, maar het voelt toch weer gek om te werken. Wat twee weken vakantie al niet met een mens doet...
7.45 De batterijen van mijn muis zijn leeg, maar de receptie is nog dicht. Wat te doen? Sorry collega, maar ik gebruik even de batterijen uit jouw muis.
8.06 De eerste leerlingen druppelen het lokaal al binnen. Brrr, ik vind het wel weer spannend! Gelukkig doen ze allemaal lief mee.
8.45 Ik maak reclame voor de wiskunde olympiade. Er zijn veel leerlingen uit deze klas die er interesse in hebben. Leuk!
9.10 Tussenuur. Ik bereid even snel de lessen voor die middag door en bedenk me ineens dat ik smarties nodig heb voor mijn werkvorm van morgen. Snel mijn vriend een berichtje sturen!
10.00 Mijn tweede brugklas komt binnen. Ze zijn druk en ik moet een hoop dingen uitleggen. Pas na een half uur hebben de leerlingen tijd om zelf aan de opgaven te werken.
10.40 Aan het eind van de les vraag ik wie er mee wil doen met de olympiade. Er is weinig interesse. Hmm... Dit moet ik anders aanpakken.
11.42 Een leerling komt naar me toe. Met haar monotone stem (gaap!) vertelt ze me over StudySteps, een website op internet om wiskunde te oefenen. Ik ken het niet, maar ik beloof haar te kijken.
11.55 Aan het einde van de volgende les pak ik het inderdaad anders aan: ik vertel erbij dat het heel leuk is, dat ze een hapje en drankje krijgen en dat er een lesuur voor ze uitvalt als ze mee doen. Ineens zijn er twintig geïnteresseerden. Leuk!

12.05 Tweede tussenuur. Ik maak mijn belofte waar en neem een kijkje op de website van StudySteps. Wat een handige site! Binnenkort schrijf ik er een blogje over!
12.55 In de pauze hoor ik dat een collega van mij voorlopig ziek thuis zit. Zij is degene die de wiskunde olympiade organiseert. Ik vraag of het dan nog wel door kan gaan. 'Dat ligt er aan of iemand anders het over wil nemen.' Zonder er al te veel bij na te denken meld ik me aan als vrijwilliger. Oeps... Vanmiddag even uitvogelen wat ik dan allemaal moet doen.
13.53 Er ging zojuist een telefoon af in de klas van één van mijn 2havo-leerlingen. Ik wist zo gauw even niet wat ik moest doen. Ik vroeg de leerlingen van wie de telefoon af ging, maar natuurlijk had iedereen zijn of haar telefoon op stil staan. Ja, ja... Ik heb daarom van iedereen in de rij waar ik het geluid vandaan hoorde komen, de telefoon afgepakt. Aan het einde van de les, als degene het eerlijk had toegegeven, zouden ze hun telefoon terugkrijgen.
14.10 Ik roep de vijf leerlingen bij me. Niemand geeft toe en ik weet echt even niet wat ik moet doen. Uiteindelijk is er één meisje die de schuld op zich neemt - nadat ik heb gezegd dat ze geen straf krijgen, dat ik alleen nieuwsgierig ben wie er tegen me staat te liegen. Ik geef iedereen de telefoon terug, inclusief dit meisje. Help, zo hoort het natuurlijk niet. Goede casus voor een intervisie!
14.20 Vrij! Oké, behalve dan dat ik vanavond nog drie oudergesprekken heb. Ik besluit de tijd tot het avondeten nuttig te gebruiken: ik maak toetsen, kopieer de werkbladen voor morgen, bereid de gesprekken van vanavond voor, typ het blogje uit tot hier...
15.14 Ik kan zo'n beetje alles van mijn to do-lijstje strepen. Alleen nog even wat blogjes schrijven, maar dat komt straks wel. Nu heb ik zin in een warme chocolademelk. Mmm...

16.45 De blogjes zijn geschreven en ik heb ook voor de oudergesprekken alle toetsen opgespoord. Ik begin trek te krijgen, gelukkig hoor ik door de intercom dat het eten gearriveerd is!

17.30 Brrr de zenuwen voor de avond beginnen nu wel te komen. Waarom weet ik niet, want ik kan voorspellen dat het makkelijke ouders zijn.

18.46 Ik ga alvast naar mijn tafel lopen. Alvast klaarzitten werkt meestal wel om de spanning te minderen.

19.00 De eerste ouders zijn geweest, ze kwamen alleen om kennis te maken. Oké...

19.20 Yes, klaar! Snel mijn tas en jas pakken en dan richting huis. Grappig, de moeder van het telefoonmeisje was er ook. We hebben het er even kort over gehad: ze was het inderdaad. Mijn docenteninstinct zei het al. ;-)

19.43 Ik zit in de trein op mijn telefoon te typen hoe mijn werkdag was en ik merk dat ik het toch best leuk vind om zo mijn dag uit te schrijven. Leuker dan de maandagartikelen, waar ik soms echt geen inspiratie voor heb. Volgens mij is dit ook heel leuk voor mij, om over een paar maanden/jaren terug te kijken.

20.22 Joepie, thuis! Snel mijn blog voor morgen inplannen, de smarties (die mijn vriend gekocht heeft, thanks!) in mijn tas stoppen en dan heerlijk mijn bed in. Morgen weer een lange dag.

Liefs!

Intervisie: Mobiele telefoon en een liegend meisje (#7)

Op mijn werk zijn mobieltjes ten strengste verboden. Zie je een telefoon? Innemen en drie uur nablijven. Ik vind dit een beetje té streng – als ik in de pauze door de gangen loop, doe ik net alsof ik oogkleppen op heb – dus ik maak zo mijn eigen regels. Soms ben ik te mild. Dat heb ik gisteren gemerkt.

 

De situatie

In mijn 2havo-klas ging een telefoon af. Normaal zou ik er allang geen probleem van maken, maar omdat de klas zo uitbundig reageerde, ging ik er ook op in. Ik vroeg de rij waar ik het geluid vandaan hoorde komen van wie de telefoon was. Niemand gaf toe, dus ik begon mijn geduld te verliezen. Na tien seconden hardop aftellen heb ik iedereen uit de rij de telefoon laten inleveren. Ze zouden de telefoons terugkrijgen zodra degene had toegegeven dat zijn/haar telefoon was afgegaan.

Na de les was er niemand die wilde toegeven. Toen ik zei dat ze geen strafwerk zouden krijgen, was er uiteindelijk toch een meisje dat “bekende”. Ze zei: ‘Als we toch geen straf krijgen, neem ik de schuld wel op me. Mag ik dan nu mijn telefoon terug?’ En omdat ik zo perplex stond, heb ik ze allemaal weg laten gaan met hun telefoon.

 

Hulpvraag

Hoe had ik moeten omgaan met deze situatie en in het bijzonder met deze leerling, waarvan ik bijna zeker weet dat het haar telefoon was dat af ging?

 

De mogelijke oplossingen

1. Ik had één op één met de leerlingen kunnen praten. Dan durven ze vaak wel toe te geven of een ander te verlinken. Nu wil ik er natuurlijk niet op drammen dat ze gaan klikken, maar het zou een oplossing kunnen zijn.

2. Nadat de anderen weg mochten nog even napraten met deze leerling, één op één. Waarom ze liegt of waarom ze de schuld op zich neemt. Een band opbouwen met deze leerling, zodat ze misschien toch toe geeft. Ik weet niet of het werkt, maar het is te proberen.

3. Ik had alle leerlingen in deze rij moeten straffen. Zegt niemand het? Oké, dan allemaal nablijven.

4. Ik had alle leerlingen naar de afdelingsleider kunnen sturen. De afdelingsleider is aardig streng, dus misschien dat dit meisje dan meteen al zoiets zou hebben van: oké, ik vertel het wel!

5. Geen idee. Ik heb echt geen idee hoe ik anders zou kunnen handelen dan de bovengenoemde opties…

 

Liefs!

 

P.S. Later op de avond hoorde ik bij de tafeltjesavond van de moeder van dit meisje dat het inderdaad haar telefoon was... Foei!

Mentor in het voortgezet onderwijs, hoofdstuk 7

Vooraf ga ik nog eens herhalen wat ik al eerder schreef. Vanaf januari zal de indeling van blogposts enigszins veranderen. Omdat ik het af en toe best lastig vind om me tot de maandag-artikelen te verzetten, zal er regelmatig een ‘Dag uit mijn docentenleven’-post online komen in plaats van een “maandag-artikel”. Vandaag nog wel een hoofdstuk uit dit boek!

Hoofdstuk 7: Leerlingen begeleiden bij de psychosociale ontwikkeling

Het zevende hoofdstuk was een interessante. In het hoofdstuk werden vijf praktijkvoorbeelden beschreven van jongeren met niet-alledaagse problemen. Ik vind dit soort stukjes altijd heel interessant, omdat je zo goede voorbeelden voorbij ziet komen over hoe je als mentor (of docent) kunt reageren op problemen bij jongeren. In dit hoofdstuk stonden voorbeelden waar ik zelf nooit mee in aanraking ben gekomen (gelukkig), dus dat maakt het nog interessanter.

Als ik in dit boek lees, met name over dit soort hoofdstukken waarbij je de handelingen van mentoren leest, hoop ik altijd maar dat het mentorschap gepaard gaat met heel veel ervaring. Als ik lees hoe anderen reageren op bepaalde situaties, merk ik hoe onervaren ik nog ben met dit soort dingen. Hopelijk komt dat ooit wel goed.

Ik ga niet alle situaties en handelingen opschrijven, alleen het voorbeeld van een meisje, Ineke, dat in 5 gymnasium zit. Op een dag meldt ze zich ziek en de hele week gaat ze niet naar school. De mentor trekt aan de bel en komt, op verzoek van moeder, bij het meisje thuis.

Ze zit enorm in de knoop met al het werk van school. Ze heeft het gevoel dat ze zich over de kop werkt en ook moet ze vaak het groepswerk doen, waarbij de anderen uit het groepje dus nauwelijks iets doen. Ze wil niet meer naar school, omdat ze het zo zwaar vindt, maar ze zou ook niet willen blijven zitten.

De mentor reageert hierop door direct te zeggen dat ze een burn-out heeft. Ik vind dit wat snel om te zeggen en ook zou ik zoiets niet zeggen voordat ik het eerst zou laten checken bij ‘professionals’. Maar oké, ze heeft dus een burn-out. Hierna wordt er gezocht naar een oplossing. De mentor komt op het volgende: ‘Hoe zou het voor je zijn om gewoon de komende maanden de dingen te doen waarin je zin hebt?’ Omdat Ineke het toch best eng vindt om meteen te stoppen met school, besluiten ze twee weken na dit gesprek nog eens een afspraak te maken om op dat moment pas een beslissing te nemen. Twee weken later besluit Ineke toch een paar schoolloze maanden in te lassen.

Ik probeer me meteen in de mentor te verplaatsen als ik zoiets lees. Wat als ik voor een huisbezoek naar een mentorleerling ga en ik hoor van de leerling dat hij of zij het niet meer ziet zitten? Ik geloof dat ik heel anders zou reageren. Ten eerste zou ik er eerst professionele hulp bij inschakelen, of in ieder geval iemand met meer ervaring. En ten tweede zou ik nooit direct met een oplossing komen zonder eerder met iemand anders te hebben overlegd, zoals de afdelingsleider van deze leerling.

Ook bij de andere situaties in dit boek zou ik niet in eerste instantie zo professioneel handelen. Nogmaals, ik hoop dat dit wel goedkomt naar mate ik wat meer ervaring heb in het mentorschap. De tijd zal het leren.

Liefs!

Kerstvakantie #2

Gelukkig nieuwjaar!

Het idee dat de vakantie bijna voorbij is, maakt me een beetje verdrietig. Dit was de vakantie waar ik lang naar had uitgekeken. Waarbij ik hoopte uren en uren te kunnen vermaken met mijn boeken. Waarvan ik eigenlijk dacht dat ik minimaal vier boeken uit zou kunnen lezen. Waarin ik even wilde uitrusten.

Het liep een beetje anders. Dat uitrusten heb ik wel gedaan hoor, in de vorm van slaap inhalen. Ik ging niet eens zo gek laat naar bed, maar toch werd ik elke dag op zijn vroegst om half elf wakker, waardoor de halve dag al voorbij leek te zijn. Het gaf me een dubbel gevoel. Aan de ene kant had ik liever wat eerder opgestaan, zodat ik wat meer van de dag had kunnen genieten. Aan de andere kant: het is vakantie! Daar hoort uitslapen bij! Ik probeer dan ook maar niet al te veel spijt te hebben van die verloren uurtjes.

De afgelopen week bestond weer uit familiebezoekjes, waaronder oud en nieuw. Na al deze bezoekjes heb ik wel een besluit genomen voor de eerstvolgende vakantie: ik ga ‘m niet meer zo volplannen met dit soort verplichtingen. Ondanks dat die bezoekjes best gezellig zijn, geeft het mij veel druk omdat het ‘verplicht’ is. Je vergeet daardoor bijna te genieten van deze bijzondere dagen van het jaar.

Want met het aanbreken van 2014 zijn ook de goede voornemens begonnen. Gezond eten en sporten heb ik er niet eens opgezet, omdat ik van mezelf weet dat die voornemens na een week over boord gegooid kunnen worden. Welke voornemens ik wel heb gemaakt, kun je hier lezen. Met het ‘schrijven’ ben ik vandaag al goed op weg: ik ben as we speak aanwezig bij allerlei soorten schrijfworkshops. Leuk!

Overmorgen, maandag, wordt ik op mijn werk verwacht voor een studiedag. Het thema van deze dag is nog niet bekend, maar ik hoop dat het een leerzame middag gaat worden.

Liefs!

Mijn voornemens voor 2014

Gelukkig nieuwjaar!

Zoals ik gisteren al schreef, komt er vandaag een lijstje online met mijn voornemens voor het jaar 2014. Ik moet nog wel wennen aan het jaartal. 2014, wat gaat de tijd hard! Dat zal waarschijnlijk nooit veranderen.

Voor 2014 heb ik, net als voor vorig jaar, zeven voornemens opgesteld. Maandelijks zal ik een update geven hoe het ervoor staat en aan het eind van het jaar ga ik weer afstrepen welke doelen behaald zijn en welke - helaas - niet.

1. Blog

Aan het eind van het jaar staan er 555 blogs online.

2. Wiskunde

Aan het eind van het jaar heb ik wiskunde A-hoofdstukken (voor havo en vwo) gemaakt.

3. Jeugdverhaal

Aan het eind van het jaar heb ik een verhaal voor de jeugd geschreven.

4. Artikelen

Aan het eind van het jaar heb ik alle blogs gebundeld in één (of meerdere) bestand(en).

5. Lezen

Aan het eind van het jaar heb ik 50 boeken gelezen.

6. Engels

Van de 50 boeken zijn er (minstens) vijf Engelstalig.

7. NaNoWriMo

In november doe ik mee met NaNoWriMo en schrijf ik 50.000 woorden in één maand.

Ik hoop dat er een paar leuke verandering om de hoek komen kijken in 2014. Een start met een nieuwe opleiding en het uitbrengen van een nieuw boek. Omdat dit twee dingen zijn waar ik zelf nog heel erg over twijfel, wil ik dit niet als doel stellen. Het zou leuk zijn - understatement! - als het zover komt, maar hier kan ik nu helaas nog niets over zeggen...

Ik wens jullie een onwijs gelukkig, gezond, liefdevol en succesvol nieuw jaar toe.

Liefs!

Mijn voornemens, update 12

De laatste dag van het jaar is natuurlijk een perfecte dag om terug te blikken op de goede voornemens waar ik me in 2013 mee heb bezig gehouden. Ik begon het jaar met vijf voornemens, uiteindelijk werden het er zeven. Welke doelen heb ik behaald en welke niet? Lees maar mee. 

1. Verder met mijn blog

Vandaag staan er ruim 350 blogs online. Mijn voornemen om 333 blogs gepubliceerd te hebben, heb ik dus (makkelijk!) gehaald.

Done!

2. Een boek schrijven

In de meivakantie van dit jaar heb ik een oud verhaal helemaal opnieuw geschreven. Mijn schrijfstijl is door de jaren heen verbeterd, dus er was heel wat op mijn oude verhaal aan te passen. Ik ben bij nul begonnen en ik ben geëindigd op zo'n 30.000 woorden. Het is een verhaal voor jongeren (vanaf 12 jaar) geworden en ik ben er tevreden over. Het verhaal heb ik naar verschillende uitgeverijen gestuurd. Het is niets geworden, maar ik heb wel tips gekregen. Aan de hand daarvan heb ik het verhaal wéér aangepast. Ik heb nu de zoveelste versie af. In 2014 ga ik weer een poging wagen om het op te sturen. Misschien dat het weer op niets uitloopt, maar wie niet schiet, kan ook niet scoren!

Done!

3. Heel veel lezen

Dit is absoluut gelukt. 25 boeken in een kalenderjaar is voor een boekenliefhebster makkelijk te doen.

Done!

4. Mijn andere blog oppakken

Ik heb het ook al in mijn vorige update geschreven; ik ben gestopt met mijn andere blog. Eigenlijk vond ik er vanaf het begin al niet veel aan. Er kwam niemand op mijn blog, de kwaliteit was niet veel soeps en ik merkte ook niet dat ik door deze blog ineens meer ging lezen. Bovendien zijn er al zoveel boekenblogs in Nederland. De wereld rouwt er niet om als het er één minder is. ;-)

Helaas...

5. Engels leren

In 2013 was mijn doel om Engels te leren. Het concrete doel was om drie Engelstalige boeken te lezen. Eind december vorig jaar kocht ik in London het eerste Engelstalige boek. Het boek staat nog steeds ongelezen in mijn kast. Domper! Ik deed een tweede poging in de bibliotheek. Ik pakte een boek van Sophie Kinsella van de plank, las het eerste hoofdstuk en daarna heb ik het boek weer weggezet. Dat is 'm dus ook niet geworden.

Halverwege het jaar besloot ik dat Engelstalige films zonder Nederlandse ondertiteling ook een goede vorm van Engels leren zou zijn. Ik heb welgeteld anderhalve film gekeken, dat was het. Maar ik geef de hoop niet op.

Helaas... 

6. 50.000 woorden schrijven

Augustus 2013 staat bij mij bekend als mijn schrijfmaand. In deze maand schreef ik precies 50.000 woorden aan een roman. Ontzettend spannend, want ik had nog nooit een verhaal voor deze doelgroep geschreven en ik had ook nog nooit zoveel in één maand geschreven. Het was af en toe best zwaar, maar ik was ontzettend blij dat ik het, een paar minuten voor het einde van de maand, toch nog had gehaald. Ik kijk er ook heel positief op terug! Ik heb daarna niet veel meer met het verhaal gedaan (eigenlijk alleen nog uitgeprint, om het bewijs in mijn handen te kunnen hebben), maar daar gaat absoluut verandering in komen.

Done!

7. Mijn blogs bundelen

Ik kan hier heel kort over zijn. Ik heb het niet gedaan, omdat het te veel tijd kostte en te hersendodend werk was om alles te kopiëren en te plakken. Ik ga het nog wel doen, ooit...

Helaas...

Van de zeven voornemens heb ik er dus vier gehaald. Eigenlijk moet ik het viereneenhalf noemen, want met mijn boekenblog ben ik nog wel lang doorgegaan. Het was pas november toen ik de knoop doorhakte om ermee te stoppen. Voor het jaar 2014 heb ik ook een lijstje met voornemens gemaakt. Morgen komt deze online. Ik zal weer elke maand bijhouden hoe het is gegaan met mijn voornemend. Ik hoop 2014 af te sluiten met de magische woorden 'I did it!'. We zullen zien!

Liefs!

 

* Lees ook de eerdere blogs over mijn voornemens *

Update 1 ~ Update 2 ~ Update 3

Update 4 ~ Update 5 ~ Update 6  
Update 7 ~ Update 8 ~ Update 9

Update 10 ~ Update 11

Wiskunde-olympiade

Ik was echt in de veronderstelling dat ik in de afgelopen maanden een keer een blogpost geschreven heb over de kangoeroewedstrijd. Ik heb me rot gezocht naar dit artikel (ik weet zeker dat ik het artikel geschreven heb, maar waarschijnlijk heb ik deze per ongeluk verwijderd?) maar ik heb deze niet meer kunnen vinden. Ik ga daarom – tegen de tijd dat de wedstrijd er aan komt – weer een artikel schrijven over dit onderwerp maar eerst… de wiskunde-olympiade!

Vroeger, toen ik zelf nog op de middelbare school zat, deed ik mee aan de wiskunde-olympiade. Heel 5VWO met wiskunde B1,2 moest meedoen aan deze wedstrijd en ik hoorde ook bij dat selecte gezelschap. Ik vond het wel grappig (gratis drinken!), maar ik won niets. Logisch, want de puzzels waren rete-moeilijk!

Maar… Wat is die wiskunde-olympiade dan? De Nederlandse Wiskunde Olympiade is een jaarlijks terugkerende wedstrijd met wiskundepuzzels. Alle leerlingen van havo en vwo (klas 1 t/m 5) mogen meedoen en er zijn ook leuke prijzen te winnen.

Aan de eerste ronde mag iedereen meedoen die aan bovenstaande eisen voldoet. Van al deze leerlingen worden er ongeveer 800 uitgekozen om mee te doen aan de tweede ronde. Deze ronde bestaat uit drie groepen: de onderbouw, klas 4 en klas 5. Omdat de leeftijd, de kennis en het inzicht per groep verschilt, heeft de ene groep minder punten nodig dan de andere groep om door te mogen naar de derde ronde. De derde ronde, de finale, bestaat uit ongeveer 130 leerlingen. Uit deze groep worden de besten geselecteerd om mee te doen aan de internationale wiskundewedstrijden.

De opgaven van de eerste ronde bestaan deels uit meerkeuzevragen (de A-vragen) en voor een deel uit vragen waarbij je een getal als antwoord moet geven (de B-vragen). Voorbeelden van vragen zijn te vinden op www.wiskundeolympiade.nl, waar ik ook deze informatie vandaan heb. Ik zal ook deze blogpost afsluiten met een leuke vraag.

De wedstrijd vindt plaats in de periode van 20 – 30 januari. De (middelbare) school kiest zelf een geschikte datum om de wiskunde-olympiade af te nemen. De sluitingsdatum voor de inschrijvingen is op 10 januari a.s.

Liefs!

27 januari 2012, vraag A2

Een palindroomgetal is een getal dat van links naar rechts gelezen hetzelfde is als van rechts naar links gelezen, zoals 707 en 154451. Leon maakt een lijst van alle palindroomgetallen van vijf cijfers (getallen beginnen niet met een 0), gesorteerd van klein naar groot. Wat is het 12e getal op Leons lijst?
A) 11111   B) 11211   C) 12221   D) 12321   E) 12421

Kerstvakantie #1

Wat leek het me heerlijk om de hele kerstvakantie alleen maar te relaxen. Helaas is daar tot nu toe minder van gekomen dan ik voor ogen had. De eerste week van de kerstvakantie bestond uit voorbereidingen voor de kerstdagen en de kerstdagen zelf.

Natuurlijk heb ik ook wel van mijn vrije dagen gebruik gemaakt. Films gekeken, heel veel gelezen en een zussendag gepland: even de stad in voor een leuke wintertrui, geluncht bij de V&D, naar het tuincentrum en daarna bij mij thuis kerststukjes gemaakt. Een beetje laat, want twee dagen later zou het al kerst zijn. Maar beter laat dan nooit!

De dag voor kerst ben ik met mijn vriend inkopen gaan doen. In plaats van dat ik cadeautjes voor de familie kocht, heb ik mezelf verwend. Ik heb voor op mijn salontafel een groot dienblad gekocht met daarop vijftien waxinelichthoudertjes; in verschillende grootte, kleuren en vormen. Hier kan ik echt van genieten!

Met de kerstdagen ben ik bij familie geweest. De eerste kerstdag hebben we bij mijn familie gevierd. ’s Avonds ging ik weg met wat leuke cadeautjes van een dobbelspel én een mini-abonnement op de Vriendin. Op tweede kerstdag ben ik bij mijn schoonfamilie geweest. ’s Middags heb ik voor het eerst in een lange tijd weer geklaverjast. Het deed me denken aan de middelbare schooltijd, toen ik in elke pauze en elk tussenuur met mijn vrienden in de kantine dat spel zat te spelen. De docenten werden er helemaal gek van en gaven constant waarschuwingen dat we die kaarten weg moesten stoppen. Zodra de docenten de kantine uit waren, kwamen de kaarten weer onder de tafel vandaan.

Wat is het toch eigenlijk jammer dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ niet meer van dit soort spellen houdt. Ik voel me heel oud nu ik dit zeg, maar ik zie wel dat in vijf tot tien jaar tijd zo veel is veranderd. Tegenwoordig zit iedereen met zijn telefoon, met een PlayStation of met een iPad, terwijl het vroeger zo veel gezelliger was toen er in de pauzes werd gekaart en toen er op zaterdagavond een bordspel op de eettafel kwam.

Naast familiebezoekjes staan er dit weekend ook nog andere dingen op de planning: ik wil mijn boek uitlezen en een wiskundehoofdstuk van de bovenbouw afmaken.

Liefs!

Ik wil studeren!

In de vakantie neem ik even afscheid van mijn normale routine. Er komt vandaag dus geen tip of intervisie online, maar een ander soort blog. Ik wil namelijk iets anders leuks vertellen…

Ik eindigde mijn vorige blog er al mee, vandaag ga ik er op door. Ik wil in september beginnen aan de eerstegraads opleiding! Dat staat al voor 99% vast (ik twijfel nog of ik die lange avonden wel trek, maar dat zien we dan wel weer!). Ik weet dat ik in mijn vijfjarenplan had geschreven dat die opleiding pas na een aantal jaren zou komen, maar die plannen zijn gewijzigd.

Er zijn meerdere redenen waarom ik heb besloten het proces te versnellen. Ten eerste woon ik nu nog in een redelijk goedkoop huurhuis. De vaste kosten per maand zijn laag, waardoor ik per maand behoorlijk kan sparen. Het plan is om binnen nu en een paar jaar te verhuizen. Als ik dan in een koophuis zit met hoge lasten, is het niet meer zo makkelijk om een studie te betalen. Ik weet dat er een lerarenbeurs is voor de lerarenopleiding, maar ik weet bijna zeker dat er altijd nog andere kosten aan vast zitten. Reiskosten, studieboeken, ander materiaal enzovoorts.

De opleiding gaat veel tijd kosten. Er staat drie jaar voor en dat is best lang. Ik begin er dan liever nu mee, nu mijn leven nog rustig is, dan wanneer ik dat over een paar jaar doe (wanneer mijn eierstokken gaan rammelen (je weet maar nooit) of wanneer ik met andere grote plannen bezig ben). Bovendien is het rustig opbouwen. Ik wil nu nog niet fulltime werken, omdat ik bang ben dat ik dat niet trek. Daardoor houd ik wel tijd over voor leuke dingen, zoals een studie.

Want de opleiding zie ik puur als iets ‘leuks’. Ik wil de komende jaren nog gewoon les blijven geven in de onderbouw, de bovenbouw trekt me niet zo. Ik mis het gewoon om een studie te volgen, om weer thuis aan de werkstukken te zitten, om dingen te leren enzovoorts.

En daarbij mis ik het contact met leeftijdsgenoten ook wel. Ik heb nooit heel veel vrienden gehad, maar op de opleiding (middelbare school en lerarenopleiding) heb ik altijd in een hechte groep gezeten. Nu die scholen zijn weggevallen (en ik weinig moeite heb gestoken in het onderhouden van vorige contacten) heb ik eigenlijk alleen nog contact met mijn collega’s. En tja, die zijn minimaal tien jaar ouder…

De knoop is nog niet definitief doorgehakt, dus er zal vast nog het één en ander over geschreven worden op mijn blog!

Ik wens iedereen fijne feestdagen en alvast een heel gelukkig, gezond en fijn 2014!

Liefs!

Hoe is de periode september – december verlopen?

Vol goede moed ging ik in september het nieuwe schooljaar tegemoet. Ik had zo veel nieuwe plannen, ik wilde zo veel dingen anders doen. Daarbij wilde ik ook nog heel veel buiten mijn werk doen. Verhalen schrijven, bloggen, lezen, bloggen over het lezen enzovoorts. Ik hoefde – tot mijn grote verbazing – ook maar drie dagen per week te werken, dus ik hield genoeg tijd over voor ‘die andere dingen’.

Maar waar het in het begin zo heerlijk leek om vier dagen weekend te hebben, viel dat achteraf nog vies tegen. Daar heb ik al van alles over geschreven op mijn blog, maar in deze terugblik ga ik het er toch nog een keer over hebben. Doordat ik mijn werk over drie dagen verdeeld had, werken die drie dagen enorm druk. Ik had geen tussenuren en mijn pauzes werden gebruikt om met leerlingen te praten. Heel af en toe had ik een paar minuutjes om op adem te komen, maar het was voornamelijk doorgaan, doorgaan, doorgaan.

In het begin had ik er nog niet zo veel last van. De eerste maand ging ik ook nog met plezier naar mijn werk. Het was begin oktober dat ik het echt lastig kreeg. Ik merkte het aan alles. Hoofdpijn, piekeren, stress, slecht slapen en totaal geen zin meer in mijn werk. Daarop hakte ik halverwege de maand oktober de knoop door en besloot ik met mijn baas te praten.

Na de herfstvakantie is het alleen maar bergopwaarts gegaan. Ik had weer zin om naar mijn werk te gaan, ik kan een hoop doen in mijn tussenuren, ik heb mijn lokaal helemaal opgeruimd en ik heb weer rust in mijn hoofd. Als de bel gaat, laat ik alles los wat er in de les mis ging. De volgende les kan ik weer met een schone lei beginnen, in plaats van dat de ellende zich opstapelt.

Helaas moet ik wel bekennen dat mijn plannen van het begin van het schooljaar er een beetje doorheen zijn geglipt. Ik heb niet meer helemaal voor ogen wat al mijn ‘veranderingen’ waren. Eén van mijn veranderingen weet ik nog wel: ik wilde de leerlingen meer in groepsverband laten werken. Helaas is dat nog steeds niet gebeurt. Ik geef de schuld aan de grootte van de klas en de beperkte ruimte in mijn lokaal. Het is niet zo makkelijk om dertig leerlingen in groepjes te zetten als ze al met moeite twee aan twee kunnen zitten in mijn lokaal. Je moest eens weten hoe het eruit ziet als de tafels uit elkaar moeten met een proefwerk. Er zit tien centimeter ruimte tussen de tafels…

Al met al ben ik toch tevreden met de afgelopen maanden. Niet alles ging op rolletjes, maar daar heb ik van geleerd. What doesn’t kill you makes you stronger, zegt men. Ik denk ook echt dat het zo is. Van mijn fouten heb ik geleerd, ik weet waar mijn grenzen liggen en ik weet ook dat ik die grenzen aan mag geven bij mijn baas.

Het komende half jaar ga ik lekker zo door. Rustig vaarwater noemen ze dat, toch? Ik denk dat het voor mij wel goed is om even zo door te gaan. Niet te veel op mijn hals nemen, voordat ik weer mijn eigen grens over ga. Ik ga het nog druk genoeg krijgen… als ik komend schooljaar aan de eerstegraads opleiding ga beginnen. ;-)

Liefs!

Dagboek: Activiteitenweek (#15)

Ik was afgelopen vrijdag en zaterdag zo blij dat ik vakantie had, dat ik helemaal vergeten ben om mijn dagboek-artikel te schrijven. Daarom komt mijn verslag van de afgelopen week een dag later online dan normaal.

De afgelopen week waren er voornamelijk activiteiten op mijn school, afgewisseld met een enkele les. Op dinsdagochtend had ik de leukste activiteit. Ik ging namelijk schaatsen met mijn 2havo-klas. Vooraf vond ik er niet zo veel aan. Ik zou toch niet gaan schaatsen, veel te bang om te vallen. Voor de zekerheid had ik zelfs een boek meegenomen voor als ik langs de kant zou zitten. Toen ik mijn leerlingen aan het aanmoedigen was, werd ik door bijna iedereen de schaatsbaan op gevraagd. ‘Ik kom zo,’ zei ik, in de hoop er vanaf te zijn. Maar zo snel gingen mijn leerlingen er niet mee akkoord. Om een lang verhaal kort te maken: na vijf minuten stond ik als een Bambi op het ijs. Het was even wennen, maar na een paar minuten kon ik al zelfstandig vooruit komen. (Schaatsen wil ik het nog niet noemen, maar ik was in beweging. Laten we het daarop houden.)

Na het schaatsen ging ik weer terug naar school. ’s Middags zou ik namelijk helpen bij de voorbereiding van een toneelstuk. De kostuums moesten gemaakt worden en daar mocht ik een handje bij helpen. Gelukkig waren het simpele dingen die gemaakt moesten worden, want met mijn twee linker handen kan ik niet zo veel.

Op woensdag ging ik met een tweede klas naar een museum. Het was een wiskundig museum, maar ik vond er niet zo veel aan. Ik ben absoluut niet van de musea en het liefst loop ik na vijf minuten al naar buiten. Net als de leerlingen trouwens. Aan mij de opdracht om ze te motiveren om toch ‘al die leuke dingen te bekijken’. Tja, dat was lastig!

Op donderdag gaf ik gewoon lessen. Ik had verwacht dat het heel lastig zou zijn om les te geven, omdat de leerlingen totaal niet meer gemotiveerd waren om op te letten zo vlak voor de vakantie. Niets was minder waar. De leerlingen deden hartstikke goed hun best! Ik was ook best wel trots op ze, want ik zou het ze zelf niet nadoen.

Vrijdag hoefde ik maar voor anderhalf uur naar school. Ik was ingedeeld bij het kerstontbijt bij een (brug)klas die ik niet ken. Ik baalde daar wel heel erg van. Hoe kun je gezellig kerstontbijt vieren met een klas die je niet eens kent? Gelukkig hoorde ik van de mentor van de klas dat het hele lieve leerlingen zijn. Het is een hechte en leuke groep en er zitten geen moeilijke leerlingen in. Dat bleek ook vrijdag. De leerlingen vonden het ook wel leuk om eens een andere docent te zien en uiteindelijk was het nog best wel gezellig.

Er staan nu twee weken vakantie voor de deur. Op mijn telefoon heb ik een lijst gemaakt met alles wat ik wil doen. Boeken lezen, films kijken, hoofdstukken uit een bovenbouw-wiskundeboek doorwerken, heel veel blogs schrijven enzovoorts. Ik ben benieuwd of ik er aan toe zal komen, want het blijft tenslotte vakantie…

Liefs!

Tip: Gebruik je agenda (#33)

Ik ben de koningin der to do-lijstjes. Controlfreak als ik ben werk ik dagelijks met drie takenlijstjes: een lijstje in mijn agenda, een lijstje op mijn telefoon en ook nog een handgeschreven lijstje op een los blaadje. Op mijn telefoon plan ik alle blog- en werkgerelateerde taken in voor de komende week. Zo kan ik precies zien wanneer ik wat moet doen en wanneer ik het wat rustiger heb. In mijn agenda houd ik alleen dingen bij die met mijn werk te hebben. Het gaat hier vooral om afspraken die ik met leerlingen moet maken en andere dingen die ik anders ga vergeten, zoals wie wanneer welk strafwerk moet laten zien. En op het briefje schrijf ik alles wat ik die dag moet doen, tot de kleinste dingen aan toe.

Hoofdstuk 19, tip 4: Gebruik je agenda
Maak per afgebakende periode – bijvoorbeeld van vakantie tot vakantie – een schema waarop precies staat wanneer je wat af moet hebben. Noteer alles: van ouderavonden en proefwerken tot grote privézaken als een jubileum of verbouwing. Zo voorkom je dat het je overvalt. Een agenda schept orde. Gebruik hem dus goed en kijk aan het eind van elke dag wat er de volgende dag op je af komt. Maak elke dag een to-do-lijstje en streep af wat je gedaan hebt.

Ik kan het me best voorstellen dat mensen niets met dit soort lijstjes hebben en liever van dag tot dag leven, maar ik zou dan absoluut niet kunnen. Veel te bang dat ik iets vergeet uit te voeren wat echt moest gebeuren. Veel te bang dat ik een afspraak vergeet. Dus ik houd het fijn bij al mijn lijstjes.

Naast de drie bovengenoemde lijstjes maak ik ook nog een planning voor de klas. Bij de start van het schooljaar is er voor ieder leerjaar een jaarplanning. Hierop staan alle toetsmomenten. Aan het begin van elk hoofdstuk schrijf ik op wat de leerlingen wanneer af moeten hebben en wanneer de toetsen zijn. De leerlingen krijgen het huiswerk per week op, maar voor mezelf maak ik een overzicht voor het hele hoofdstuk, zo'n drie tot vier weken.

Liefs!

Mentor in het voortgezet onderwijs, hoofdstuk 6

Hoofdstuk 6: Leerlingen begeleiden bij het leren

Eén van de lastige dingen voor leerlingen is het leren leren. Gelukkig gaat het bij een deel vrijwel vanzelf, maar anderen blijven er gedurende hun hele periode op de middelbare school mee worstelen. Het is een taak van de mentor om hier iets mee te doen.

Ik weet dat ze bij mij op school in de brugklas best wat tijd besteden aan het leren leren. Wekelijks is er een studieles ingepland waarbij de leerlingen zelfstandig werken aan hun huiswerk. De mentor bespreekt individueel of in groepjes met leerlingen hoe hun planning er voor de aankomende week uit ziet, hoe het is gegaan met hun vorige planning en/of geeft de leerlingen tips bij het realiseren van een planning. Wat vooral dat laatste is wel nodig.

Het maken van een planning is ook niet zo heel moeilijk. Het is het lastigst om je aan een planning te houden. Daar had ik op de middelbare school al last van en ik zie het ook al gebeuren bij mijn leerlingen. Want als je op maandagavond een uurtje wiskunde gepland hebt terwijl er ook een leuke film op de televisie is, is het natuurlijk heel verleidelijk om je planning in de war te schoppen.

In dit hoofdstuk geven de auteurs tips bij het maken van een goede planning. Naast de vakken waar je die middag of avond aandacht aan wilt besteden, moet er ook specifiek bijstaan wát je wilt doen. Wil je één bladzijden met woordjes leren? Wil je tien wiskundeopgaven maken? Wil je een samenvatting voor geschiedenis maken? Dit moet specifiek in de planning staan. Daarnaast moet je een schatting van de tijd bij elke activiteit neerzetten met eventueel ook een tijdstip waarop je dit punt uit wilt werken en hoe laat je ermee klaar wilt zijn.

Zeker in het begin is het heel lastig voor de leerlingen om een planning te maken. Er komt al gauw te weinig of juist te veel op het lijstje te staan. Daarom is het belangrijk dat een leerling ook zijn of haar planning aan de mentor laat zien. De mentor kan dan kijken of de planning haalbaar en realistisch is.

Het volgende hoofdstuk zal gaan over de begeleiding bij de psychosociale ontwikkeling. Ik hoop dat het niet net zo saai is als het klinkt…

Liefs!

Dagboek: Vijf dagen werken is niets voor mij (#14)

Ik ben niet gemaakt voor een werkweek van vier dagen. Respect voor degenen die het wel kunnen, maar aan mij is het niet besteed. Misschien wen je er wel aan als je een paar weken achter elkaar vijf dagen werken, maar voor nu zeg ik: NEE!

Helaas durf ik dat niet te hard tegen mijn baas te zeggen. Ik heb wel een poging gewaagd hoor. Afgelopen maandag had ik een rapportvergadering. Een ontzettend lieve klas, allemaal strebertjes, geen probleemleerling, niemand met een onvoldoende voor wiskunde. En toch moest ik op mijn vrije dag naar mijn werk komen. 'Het is heel belangrijk dat je bij zo'n eerste vergadering over een klas bent,' zei de teamleider van de brugklassen. Alleen als je een andere belangrijke afspraak hebt, kun je je afmelden bij de baas.' Helaas, geen belangrijke afspraken voor mij, dus maandag ging ik alsnog naar mijn werk. Wat een nutteloze dag was dat! Ik kwam op mijn werk, zat als een dromerige schoenzool bij de vergadering, ik heb niet één woord hoeven zeggen en een half uur later stond ik weer buiten.

Gelukkig was dinsdag minder nutteloos. Mijn 2havo-klas kreeg een toets, mijn brugklassen kregen hun vorige toets terug en tussendoor schrok ik steeds weer op van de bel. We werkten de hele week met een verkort rooster, en dat was even wennen! Soms heb je van die dagen dat je zou willen dat de bel allang was gegaan. En op de dagen dat je in tijdnood zit, gaat de bel altijd eerder dan je denkt. Hoe kan dat toch?

Op woensdag stuurde ik mijn vriend een berichtje op zijn telefoon. 'Huh, nu al klaar met lesgeven! De tijd ging snel!' Dat geeft wel aan dat de dag echt voorbij vloog. Dat komt ook omdat ik slechts drie lesuren (en drie tussenuren) had. In mijn tussenuren ben ik altijd zo druk met mijn to do-lijstje leegkrijgen, dat ik vergeet om op de klok te kijken.

Ook op donderdag gaf ik twee toetsen. Ik had wel medelijden met die arme kinderen. Ik had de toets te lang gemaakt - verkort rooster, oeps! -, waardoor iedereen in de stress schoot toen ik zei dat ze nog maar een paar minuten hadden. Ik ga nog even een oplossing bedenken, want dit is toch wel een beetje mijn eigen schuld.

Vrijdag was by far de meest aparte werkdag ooit. Ik ben nog nooit zo boos en zo bang tegelijk geweest. Er was een leerling uit de brugklas die tijdens de uitleg mompelde dat het saai was. Ik werd toen zo ontzettend boos dat ik de klas doodstil aan het werk heb gezet. Ze waren best geschrokken, want niemand durfde nog een woord te zeggen. Toen ik de leerling aankeek, werd ik echt bang. De dag ervoor hadden we over deze leerling vergaderd. Hij wordt thuis waarschijnlijk mishandeld en is daardoor erg agressief. Hij lost het liefst alles op met geweld en heeft op de basisschool weleens een docent aangevallen. Het is jammer dat ik hier pas aan dacht nadat ik zo boos op hem ben geworden.
Het hele lesuur heeft hij niets uitgevoerd. Hij bleef me aankijken met die boze en gewelddadige blik in zijn ogen. Als blikken konden doden... Gelukkig heeft deze leerling aan het eind van de les, toen iedereen al weg was, wel zijn excuses aangeboden. 'Ik had een rotdag en dat had ik niet op u mogen afreageren,' zei hij. We hebben er nog even een half minuutje over gepraat dat het inderdaad geen goede zet van hem is geweest. Ik wenste hem een fijn weekend en werkte hem snel het lokaal uit. Ik stond nog steeds te shaken op mijn benen.

Ik heb besloten om van dit weekend drie leuke dagen te maken. De laatste tijd vergeet ik om de bioscoop te bezoeken. Te druk, donker buiten, te veel boeken om nog te lezen... Er is altijd wel een reden om binnen te blijven. Omdat ik het abonnement op de bioscoop niet voor niets heb genomen, maak ik er dit weekend een film-marathon van. Er draaien veel leuke films in de bioscoop, dus ik vermaak me waarschijnlijk wel!

Liefs!

Lievelingsdocent

‘Mevrouw, ik heb slecht nieuws,’ zei één van mijn brugklasleerlingen. ‘Ik ben van school verwijderd.’
Ik schrok me kapot en vroeg me meteen af wat er aan de hand was.
‘Moet je nu per direct weg, of mag je nog wel in de les blijven zitten?’ vroeg ik. Ik wilde namelijk net starten met de les en alle leerlingen zaten al klaar.
‘Ja, ik mag vandaag nog blijven.’
Ik snapte er ondertussen niet zo veel meer van. Hij is verwijderd van school, maar mocht vandaag nog wel blijven. Wat kon er aan de hand zijn? ‘Ik spreek je straks even op de gang.’

Terwijl iedereen rustig aan het werk was, nam ik de jongen mee naar de gang. Hij vertelde dat het niveau te hoog is voor hem en dat hij over moest stappen naar VMBO-TL.

‘Hoe eerder, hoe beter,’ zei hij, ‘maar voorlopig ben ik er nog. Ik weet alleen niet voor hoe lang.’
Verwijderd is dus een groot woord. Hij is niet van school gestuurd; de school heeft hem alleen een advies gegeven om over te stappen naar een ander niveau. Dat verklaarde waarom hij er nog wel bij mocht zitten die dag.
 
‘Ik ben er nog steeds,’ lachte de jongen vrolijk naar me toen hij de volgende dag het lokaal in liep. En ook de dag erna was hij er nog steeds. Weer kwam hij aan mijn bureau staan.
‘Na de kerstvakantie ben ik er niet meer, mevrouw. Ik vind het wel fijn om naar een andere school te gaan, maar ik vind het ook jammer.’
‘O?’
‘Dan moet ik u missen. U bent mijn lievelingsdocent.’

Liefs!

Intervisie: Leerling vraagt veel aandacht (#6)

Vandaag een intervisie-blog waarin ik inzoom op één specifieke leerling.

De situatie

In mijn klas heb ik één leerling die erg veel aandacht trekt. Hij heeft geen ADHD of een andere (aandacht tekort)stoornis, maar er zit wel iets in zijn karakter waardoor hij steeds opnieuw om aandacht blijft vragen. Dit varieert van antwoorden voorzeggen tijdens de klassikale uitleg tot extreem onnodige vragen precies op het moment dat ik de leerlingen aan het werk wil zetten.

Hulpvraag

Hoe zorg ik ervoor dat deze leerling genoeg aandacht krijgt, zonder dat het mijn les verstoort of dat ik me er aan ga ergeren?

De mogelijke oplossingen

1. Geef hem complimenten. De aandacht die hij nu vraagt, is negatieve aandacht. Hij is er elke keer op uit om waarschuwingen te krijgen, waar hij totaal niet meer van terugdeinst. Volgens mij kickt hij daar juist op. Door alleen te focussen op de positieve punten en door hem complimenten te geven, krijgt hij ook aandacht. Voor de docent (mij!) leuker, omdat ik niet constant gericht ben op de dingen die hij fout doet. En ook voor de leerling leuk (denk ik), omdat hij nu nog steeds zijn aandacht krijgt. Maar dan op een positieve manier.

2. Geef de leerling een andere plek in de klas. Hij zit nu vooraan in het lokaal, op nog geen meter afstand van mijn bureau en de plek waar ik sta als ik uitleg geef. Ik kan hem een plek geven waar hij niet meer vooraan zit. Hij is op deze manier al minder aanwezig. Misschien zal hij zich ook minder aandachttrekkend opstellen.

3. Geef hem ook eens een klassikale beurt. Dit soort leerlingen worden vaak overgeslagen bij het beantwoorden van de vragen, omdat ze al vaak genoeg aandacht krijgen. Maar geef hem ook eens de beurt, waarbij hij dus wel ‘legaal’ mag praten. Dat zal hem goed doen.

4. Praat met de leerling, één op één. Leg hem uit wanneer hij wel om aandacht mag vragen en wanneer hij een stapje terug moet doen. De leerling in kwestie is een bijdehand en slim mannetje. Hij zal dit heus wel snappen.

5. Spreek eventueel met hem af dat hij niet meer dan drie waarschuwingen mag krijgen. Het roepen door de klas en/of het stellen van onnodige vragen zit er bij hem al helemaal ingeslepen. Hij doet dit vast niet meer bewust. Geef hem de ruimte om nog een paar keer de fout in te gaan, maar zorg er ook voor dat het niet te vaak gebeurt. Drie keer per les is meer dan genoeg om eraan te wennen dat hij iets minder in de spotlights mag staan.

De komende tijd ga ik proberen om deze tips op de jongen toe te passen. Ik ben benieuwd.

Liefs!