zaterdag 5 oktober 2013

Dagboek: Wil ik dit wel? (#5)

De titel zegt het al. Ik heb me deze week meerdere keren afgevraagd of dit werk wel iets voor mij is. Wil ik dit nog wel? Of zoek ik toch liever een baan zonder stress?

Want stress, dat is toch wel hoe ik deze week in één woord zou kunnen omschrijven. Het begon op dinsdag, toen ik rond half zes thuis kwam van een lange, moeizame dag. Eerst voorbereidend werk, daarna twee lessen en vanaf 11 uur ’s morgens een ontzettend saaie studiedag. Saai, maar toch ook wel inspirerend. Want toen ik op weg naar huis was, kwamen de ideeën één voor één in mijn hoofd. En die gingen er ook niet meer uit. Thuis besloot ik eerst alles van me af te schrijven. Ik wilde al mijn blogideeën op een rijtje hebben, ik wilde mijn plannen uitwerken en ik wilde een overzichtje hebben met wat ik deze week allemaal nog moest doen. En dat laatste… Daar ging het mis.

Ik vind het altijd heel fijn om een to do-lijst te maken. Het schept rust, het geeft me houvast, het is een fijn overzicht voor mezelf. Ik weet soms niet hoe ik de dag moet doorkomen als ik geen lijstje heb gemaakt. Maar dat lijstje van dinsdag… Wow! Ik gebruikte er anderhalve pagina voor en dan stonden er nog niet eens de huishoudelijke taken op. Het is moeilijk uit te leggen wat er toen in mijn hoofd gebeurde, maar het leek alsof er iets knapte. Hoe ga ik al die dingen afhandelen vóór donderdag? Ik wilde niet meer. Niet meer naar mijn werk, geen stomme klusjes, niet meer nakijken, geen cijfers invoeren. Ik wilde mijn pauzes niet meer doorbrengen met collega’s om een beetje gezellig te doen – terwijl ik me zó klote voelde, ik wilde niet meer aardig doen tegen de leerlingen, ik wilde niet meer koken, ik wilde de was niet meer doen. Ik wilde niets.

Woensdag en donderdag heb ik vrijwel de hele dag met hoofdpijn rondgelopen. Ik weet niet meer hoe ik de lessen heb gegeven. Ik weet niet meer wat er goed of fout ging. Ik heb geen idee hoe ik überhaupt de energie heb gehad om naar mijn werk te gaan.

Heel even was ik bang om weer terug te vallen naar het diepe dal waar ik een tijdje terug ook in heb gezeten. Het ging ineens allemaal zo snel. Het was zelfs zo erg dat ik donderdag op de weg terug naar huis tranen in mijn ogen kreeg bij het idee dat ik dinsdag weer naar mijn werk moet. Het idee dat ik weer zo’n lijstje moet maken met dingen die moeten gebeuren…

Ik weet wel waarom het allemaal zo verkeerd is gelopen. Ik kan niet tegen stress. Ik heb mijn rust nodig. Niet alleen ’s nachts, maar ook overdag. Zeker overdag. Met mijn huidige rooster zit dat er niet in. Op dinsdag valt mijn rooster nog mee – als ik geen studiedag heb waarbij ik van 11.00 tot 16.00 mijn ogen en oren open moet houden en mijn hersens moet kraken. Mijn rooster op woensdag en donderdag daarentegen is niet zo leuk. Op woensdag geef ik zes lesuren achter elkaar, op donderdag zijn dit er zeven, gevolgd door een vergadering. Natuurlijk, er zijn pauzes. Maar doordat ik geen enkel tussenuur op deze dagen heb, moet ik de pauzes gebruiken voor rotklusjes. Praten met de leerlingen, stencils kopiëren, toetsen printen enzovoorts. Het komt er dus op neer dat ik van 7.15 uur ’s morgens (want dan begint het werken voor mij al) tot ’s middags 14.15/16.00 aan één stuk door bezig ben. Noem me een aansteller, maar dit houd ik niet vol. Echt niet.

Drie dagen werken, vier dagen vrij lijkt ideaal. En in die vier dagen vrij kom ik echt wel tot rust. Maar ik vraag me af of het opweegt tegen de drie stressvolle dagen die ik heb. Drie dagen die bestaan uit vroeg opstaan, lang werken, boodschappen doen, koken en, zodra ik heb gegeten, slapen. Daarom heb ik nu al, na een maand, al besloten dat dit moet veranderen. Bij de eerstvolgende grote roosterwijziging, in januari, ga ik vier dagen in de week werken. Eindelijk weer tussenuren. Eindelijk weer genoeg tijd om tussen de lessen door adem te halen. Eindelijk weer tijd om te genieten van het lesgeven.

Want ja, dat lesgeven wil ik nog zeker wel een flink aantal jaren blijven doen!

Liefs!

P.S. Het zou leuk zijn om op mijn blog alleen de leuke dingen van het onderwijs te laten zien, maar helaas zitten er ook minder leuke kanten aan. En daar schrijf ik ook over… Ik had ook graag gewild dat ik deze week een positief stukje kon schrijven. Volgende week weer een kans!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen