Zwangerschapsverlof #7

Vorige keer schreef ik nog dat ik zo snel mogelijk weer wilde beginnen, inmiddels denk ik daar anders over. Een vriendin zei vlak na de geboorte dat het allemaal makkelijker en leuker werd als de baby zo'n drie maanden oud zou zijn. Dat leek elf weken geleden nog zo ver weg, maar nu ze inderdaad bijna drie maanden oud is, geef ik die vriendin helemaal gelijk. Het wordt steeds leuker!

En nu het steeds leuker wordt, heb ik ook niet meer zo heel veel zin meer om te gaan werken. Natuurlijk zijn er dingen die ik mis (contact met leerlingen en collega's, de leuke administratieve dingen en natuurlijk het lesgeven zelf), maar ik kan er ook steeds meer van genieten om met mijn dochter alleen te zijn. Nu ze wat meer contact kan maken en heel voorzichtig begint te lachen, heb ik constant de behoefte om haar te knuffelen en te overladen met kusjes. Daarbij mis ik haar nu ook echt als ze niet meer in mijn buurt is, terwijl ik dat in de eerste weken eigenlijk juist heel fijn vond...

Maar aan alles komt een eind. Nog twee weken tot de kerstvakantie, en dan nog twee weken tot ik weer voor de klas sta. Ik ben benieuwd hoe ik er over vier weken tegenaan kijk, maar van mij mogen die vier weken nog wel even duren...

Liefs!

Zwangerschapsverlof #5

Ja, ook de vijfde week van mijn verlof heb ik zonder baby doorgebracht. Althans, ik typ dit stukje dit keer op donderdag, omdat ik er morgen waarschijnlijk geen tijd voor zal hebben. Daarover later meer.

De hele zwangerschap heb ik uitgekeken naar afgelopen weekend, omdat ik toen uitgerekend was. Aan de ene kant was het dan ook een enorme domper dat ze er maandag nog niet was. Ik ben nogal van het plannen, de kleine baby blijkbaar niet! Aan de andere kant was ik ook heel blij dat ze maandag nog veilig in mijn buik zat. Ik brak afgelopen zondag een kies en ik wilde dat heel graag gerepareerd hebben nog voor de bevalling zich aandiende. En dat is mooi gelukt!

In de eerste vier weken van mijn zwangerschapsverlof leek de tijd eindeloos te duren, deze week lijkt het juist heel snel te gaan. Waarschijnlijk omdat ik me goed wist te vermaken. Dinsdag ging ik naar de verloskundige en de tandarts, ik ben begonnen aan een nieuwe serie (Switched at birth, al weet ik niet of dat in mijn situatie een hele goede keuze is ;-)), ik zit middenin een spannend boek... Elke ochtend als ik wakker word en besef dat ik weer een nacht geen weeën heb gevoeld, weet ik dat ik weer een relaxdag zal hebben. Ik kan me nu nog niet goed voorstellen hoe een leven er met een baby uit gaat zien, maar ik moet toegeven dat ik aan die chilldagen wel begin te wennen. Ik geniet er nu nog extra van, wie weet heb ik binnenkort geen tijd meer om een tijdschrift te lezen, een serie te kijken of om even helemaal niks te doen.

Dat ik dit stuk nu niet op vrijdag tik, komt omdat ik vrijdag een afspraak in het ziekenhuis heb staan. Ze gaan controleren hoe het gaat met de baby, of er nog voldoende vruchtwater aanwezig is enz. Mocht dat niet goed gaan, dan zullen ze kijken hoe we de bevalling kunnen vervroegen. Ik ga er vanuit dat alles prima is, dat was tenslotte bij elke controle tot nu toe het geval, maar wie weet... lig ik morgen ineens met een baby in mijn armen!

Liefs!

Zwangerschapsverlof #4

Om heel eerlijk te zijn, had ik niet verwacht dat ik dit stukje nog met een dikke buik zou schrijven. Nu weet ik best dat een gemiddelde vrouw bij haar eerste bevalling langer doorloopt dan de aangegeven veertig weken, maar ik had echt verwacht dat ik zelf al in de veertigste week zou bevallen. De veertigste week is nog niet voorbij (zondag pas), maar ik vermoed dat ook mijn geduld enorm op de proef gesteld zal worden.

Ik vond het een rare week en ik weet precies hoe dat komt. Dinsdag was mijn man vrij, waardoor de dinsdag als een weekenddag aanvoelde. De woensdag had ik de hele dag het idee dat het maandag was. Sowieso heb ik door al die verlofdagen nog maar weinig besef van tijd. Mijn hele ritme is eruit en dat merk ik vooral 's avonds. Ik ben vaak nog niet moe als ik naar mijn slaapkamer vertrek en als ik eenmaal in bed lig, duurt het ook nog heel lang voordat ik eindelijk in slaap val. Zal mijn lichaam alvast aan het wennen zijn aan wat minder uren slaap per nacht?

Er is deze week enorm veel regen gevallen. Woensdag en donderdag heeft het vrijwel de hele dag geregend. Woensdag ben ik dan ook de deur niet uit geweest, maar op donderdag heb ik twee keer een moment op de dag kunnen vinden om toch even weg te gaan. 's Morgens vertrok ik naar het winkelcentrum om nog wat laatste aankopen voor de baby te doen (alweer...) en na etenstijd vertrok ik naar mijn werk. Mijn man moest 's avonds werken, samen met een paar andere wiskundecollega's, en het leek me leuk om ze daarbij te vergezellen. Achteraf had ik daar best spijt van. De avond was uiteindelijk nog best stressvol. Ach, dan weet ik dat ook weer voor de volgende keer: niet werken drie dagen voor de uitgerekende datum!

Ik ben benieuwd hoe ik er volgende week bij zit: hoogzwanger of met een baby op mijn arm. Afwachten!

Liefs!

Zwangerschapsverlof #3

Ik kwam laatst op Facebook een treffende afbeelding tegen waarop stond dat de eerste acht maanden van een zwangerschap uit zo'n 30/31 dagen per maand bestaan, en de laatste maand uit 1500 dagen. Dat is precies hoe het voor mij ook voelt. Het lijkt eeuwen te duren voordat ik mijn kleine meisje kan knuffelen. En dat terwijl deze week toch best snel voorbij ging.

Waarschijnlijk komt dat doordat ik deze week wat meer tijd buiten de deur heb doorgebracht dan vorige week. Op vrije dagen heb ik lang niet altijd de behoefte om naar buiten te gaan, en al helemaal niet nu ik zwanger ben. Deels komt dat doordat ik het heerlijk vind om tijd op de bank of achter mijn laptop door te brengen, om boeken en tijdschriften te lezen, om - ondanks mijn verlof - toch wat dingen voor school te doen. Maar het komt ook doordat ik nog maar weinig kleding heb dat fijn zit en geschikt is om ook buiten te dragen. Het liefst loop ik de hele dag in een mama-joggingbroek rond, dat knelt een stuk minder dan een spijkerbroek.

Enfin, dinsdag ben ik de hele dag van huis geweest. 's Morgens ben ik met mijn man naar school gegaan. Hij had nog wat werkzaamheden te doen op zijn vrije dag en mij leek het ook wel leuk om weer een bezoekje aan school te brengen. Een andere omgeving, eindelijk weer mensen om me heen. Mijn man komt elke dag uit zijn werk met het bericht dat die, die en die naar me hebben gevraagd, en dat ik de groeten krijg van die, die en die. Maar het is toch een stuk leuker om de collega's zelf weer te spreken, in plaats van via via de roddels te horen. ;-)

Dinsdag had ik ook een afspraak met de verloskundige (alles gaat wederom goed met de kleine baby!), en daarna reed ik door naar het huis van mijn zus om op haar zoontje te passen. Ik heb nog een hoop te leren in de kraamweek, want ik merkte al dat ik geen ster ben in het omkleden en verschonen van kleine kinderen... 

Volgende week wordt mijn veertigste week van de zwangerschap, enorm spannend! Mijn man en ik hebben allebei het gevoel dat de bevalling in die week gaat plaatsvinden; hij denkt op donderdag, ik op vrijdag. We gaan het zien!

Liefs!

Zwangerschapsverlof #2

De tweede week van mijn verlof is ook voorbij. Ik vond het een enorm spannende week, want sinds afgelopen weekend zou de bevalling elk moment kunnen beginnen. En hoewel ik echt wel snap dat bij een eerste zwangerschap vaak de uitgerekende datum makkelijk nog gehaald wordt, was ik toch alert op elk steekje in mijn buik. Zou het beginnen?

Ik ben blij dat het deze week niet zo warm was. Sterker nog, hier zijn de nodige buitjes gevallen. Heerlijk! De temperaturen zorgden ervoor dat ik wat beter in mijn vel zat, de regenbuien zorgen ervoor dat ik een goed excuus had om niet naar buiten te hoeven. Ik vind het heerlijk om de hele dag op de bank of aan de eettafel door te brengen. Zeker nu ik deze week weer een nieuwe serie ben begonnen.

Ik kijk al een paar jaar nauwelijks tv, maar toen ik op Facebook zag dat Dokter Tinus weer zou beginnen, besloot ik om het hele vorige seizoen terug te kijken. Ik heb de serie nooit echt gevolgd, maar als ik een keer een aflevering zag, vond ik het een prima tijdverdrijf. Zo ook deze week.

Naast Dokter Tinus heb ik me ook vermaakt met wat schoolwerk. De laatste weken zouden niet in het teken van school moeten staan, maar ik vind het heerlijk om achter de schermen bezig te blijven. Bovendien doe ik het ook deels voor mezelf, want ook deze week heb ik weer wat bovenbouwopgaven gemaakt. Het blijft me verbazen hoe het niveau is gestegen ten opzichte van toen ik in de bovenbouw zat. Misschien komt dat ook omdat ik nu bezig ben met wiskunde A-hoofdstukken, en dat heb ik nooit echt van dichtbij gezien...

Liefs!

Zwangerschapsverlof #1

De eerste week van mijn 'echte' zwangerschapsverlof zit erop. De zes weken zomervakantie heb ik niet als verlof ervaren, omdat mijn man ook thuis was. Dat waren zes vakantieweken. Nu hij afgelopen maandag weer is begonnen, voelt het echt alsof mijn verlof is begonnen.

Maandag heb ik me enorm verveeld. 's Morgens deed ik wat huishoudelijk werk, maar toen dat gedaan was, zat ik op de bank en vroeg ik me af wat ik de rest van de dag moest doen. Laat staan de rest van de weken! Ik heb hele stapels met zwangerschapstijdschriften gekregen, dus daar heb ik de rest van de dag mee gevuld. 

Dinsdag ontdekte ik een leuke serie op Netflix, waar ik me de hele dag mee heb vermaakt. Tegen de tijd dat mijn man thuis kwam, was ik zeven afleveringen verder. Toen kwam het schuldgevoel: hij heeft de hele dag gewerkt, ik heb alleen maar op de bank gezeten en in bed gelegen. Had ik mijn tijd niet nuttiger moeten besteden?

Woensdag en donderdag vond ik twee verschrikkelijke dagen. Ik hield al niet van warmte voordat ik zwanger werd, maar nu ik zwanger ben, heb ik er nog meer last van. Op een slechte dag kan ik me makkelijk vier keer omkleden. Wat me wel meteen een nuttige invulling van mijn dag geeft: wasjes draaien! Donderdag heb ik een groot deel van de dag in bed doorgebracht. Ik had nergens zin in, totaal geen energie, ik voelde me moe... Het voornemen om elke dag even de deur uit te gaan ging op de vierde dag al fout...

Vandaag, vrijdag, heb ik gelukkig een productievere dag. Ik voelde me fitter, had zin om de bank af te komen, maakte een wandelingetje... Ik heb zelfs wat bovenbouwwiskundeboeken doorgewerkt, omdat ik na mijn verlof - naast het lesgeven - ook bijles wil geven. Dit zijn dagen die ik vaker wil hebben in mijn verlof!

Liefs!

Radiostilte

Hoewel ik me had voorgenomen om wekelijks iets te schrijven, is er nu anderhalve maand niets online gekomen. Om heel eerlijk te zijn heb ik daar de energie niet voor: 's middags uit school heb ik al het gevoel dat ik geen stap meer kan zetten en 's avonds na het eten duik ik meteen mijn bed in. De afgelopen weken heb ik non-stop Netflix gekeken, omdat ik te moe ben om iets anders te doen.

Gelukkig weet ik ook waar de vermoeidheid vandaan komt: ik ben zwanger! Op de dag dat ik dit schrijf ben ik precies twaalf weken zwanger en als ik iedereen mag geloven, is die vermoeidheid over vier weken voorbij. Dat is maar goed ook, want dan krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. Ik heb dan mijn energie echt wel nodig!

Liefs!

De invulling van mijn vrije dag

Toen ik vorig jaar vijf dagen per week werkte, wist ik al gauw dat het te zwaar voor me was. Ik had altijd vier dagen in de week gewerkt en ik merkte dat ik die vrije dag miste voor het huishouden, om op adem te komen of om toch wat dingen voor school te doen, maar dan in mijn eigen tijd. Dit jaar ben ik weer teruggegaan naar vier dagen werken, maar ik merk de laatste weken toch dat ik niet goed weet wat ik met mijn vrije dag aan moet.

's Morgens slaap ik uit, vaak tot negen uur. Het is alsof mijn lichaam weet dat ik een vrije dag heb, want zodra de wekker om zes uur gaat om mijn man te wekken, merk ik daar nauwelijks wat van. Aan het begin van het schooljaar nam ik me voor om ook meteen uit bed te gaan zodra mijn man opstaat, maar dat is er nooit van gekomen. 

Daarna weet ik eigenlijk nooit wat ik moet doen. Vaak heb ik niets te doen voor school, omdat ik alles makkelijk kan plannen op de dagen dat ik wel werk. Huishoudelijke klusjes doe ik wel, maar daar ben ik ook in een uurtje mee klaar. En boeken lezen vind ik heerlijk, maar daar kan ik geen hele dag mee vullen. Het komt er vrijwel altijd op neer dat ik maar wat op de bank hang, een serie kijk op Netflix en al rond half vier begin met koken, puur uit verveling.

Ik zou niet terug willen naar vijf dagen lesgeven, want op maandagavond vind ik het heerlijk om weer een weekendgevoel te hebben, maar als op dinsdag de verveling toeslaat, heb ik wel vaak de neiging om toch naar school te gaan om de gezelligheid op te zoeken. 

Ik ben benieuwd wat anderen doen op hun vrije dag!

Liefs!

Onzeker over begeleiding

In de loop der jaren ben ik het steeds makkelijker gaan vinden om iemand achterin mijn les te hebben zitten. Een stagiaire, een willekeurige collega, iemand van de schoolleiding... Ik merk dat ik zelden nog zenuwachtig ben voor lesbezoekjes; ik nodig collega's zelfs van harte uit om een keer achterin mijn les te zitten.

Toch knaagt er altijd iets aan me als mijn stagiaire achterin de les zit, vooral wanneer een les niet goed gaat. Dan vraag ik me altijd af: hoe kan ze iets van me leren als ik zelf ook niet altijd tevreden ben over mijn kunnen? Als ik zelf ook fouten maak?

Ik gooide dit gisteren in de groep bij een cursus en ik merkte direct dat er geruststellende antwoorden werden gegeven.

"Daar kan ze juist van leren!" vond mijn collega. "Niet zo zeer van jouw fouten, maar wel hoe je met jouw fouten omgaat. Voor een stagiaire is het nieuw om te reageren op haar eigen verkeerde handelingen, zij weet nog niet hoe ze dat recht kan breien. Jij wel. Juist door zelf fouten te maken en deze recht te zetten laat je haar zien wat goed lesgeven is: vallen, opstaan en doorgaan."

Bijzonder hoe die zinnetjes mijn zelfvertrouwen een enorme boost kunnen geven!

Liefs!

Een weekje verlof

Het is maandagmiddag, half één en ik zit thuis op de bank. Niet omdat ik ziek ben, maar omdat ik deze week een vrije week heb opgenomen. Heerlijk, zo'n weekje recuperatieverlof.

In het kader van de werkdrukverlaging heb ik gekozen om mijn 50 uren in te zetten als een verlofweek. Vorig jaar heb ik heel veel moeite gehad met deze periode. De weken naar de toetsweek toe vond ik al erg vermoeiend, waarschijnlijk ook vanwege het donkere weer, maar in de toetsweek zelf bereikte ik een hoogtepunt. Ik kan me nog goed herinneren dat ik vier espresso's uit het koffieapparaat haalde, omdat ik echt niet wakker kon blijven tijdens het surveilleren. Dat was niet zo'n succes, na de koffie stond ik te stuiteren...

Onvermijdelijk bij een toetsweek is de enorme stapel nakijkwerk. Vorig jaar was het rampzalig: ik wist gewoon niet meer waar ik de tijd vandaan moest halen om alle toetsen te corrigeren. Dat was voor mij de reden om begin dit schooljaar naar de schoolleiding te stappen om deze week vrij te vragen. Zo kon ik in alle rust de toetsen nakijken.

Zo zie je maar hoe elk schooljaar kan verschillen: vorig jaar zat ik rond deze periode huilend op de bank, nu heb ik een hele week om te ontspannen. Het nakijkwerk bleek zo weinig te zijn, dat ik alles al tijdens de toetsweek heb kunnen nakijken. Deze week is mijn agenda dus echt leeg en wordt het voor het eerst in tijden dat ik geen goedgevulde to do-list bij me draag. Dat is even wennen!

Liefs!

Kritisch denken komt met de jaren

Wie ooit heeft bedacht dat wijsheid met de jaren komt: voor kritisch denken geldt precies hetzelfde. Waar ik twee tot drie jaar geleden nog op alles ja en amen zei, durf ik nu vaker een tegengeluid te geven. Om heel eerlijk toe te geven vind ik het nog wel lastig om mijn mening te ventileren, maar dat ik nu een stuk kritischer denk dat een tijd terug, vind ik al een hele grote stap in de goede richting.

Ik weet nog goed dat ik begon op de school waar ik nu werk en dat ik al snel doorhad dat al altijd dezelfde collega's overal een weerwoord op hadden. Inmiddels ben ik met één van hen getrouwd, misschien heeft dat er iets mee te maken dat ik zelf ook kritischer ben geworden (is het besmettelijk?). Op dat moment vond ik het strontirritant en zij waren ook de reden dat ik zelf geen mening durfde te hebben: die collega's zouden het ongetwijfeld direct de grond in boren.

Nu ik wat jaren ervaring heb, begin ik een eigen mening te ontwikkelen en dat voelt goed. Ik moet toegeven dat het meer energie kost, omdat ik me hierdoor vaker erger aan collega's dan voorheen, maar het brengt ook iets positiefs met zich mee. Ik voel me minder vervangbaar dan eerst en ik ben dagelijks bezig om het onderwijs te verbeteren. Op een kleine schaal dan.

Nog steeds vind ik het lastig om mijn mening duidelijk te maken, vooral wanneer anderen (met nog meer ervaring) een totaal ander beeld hebben dan ik. Maar oké, alles op zijn tijd. Het is al heel prettig om eens een eigen mening te hebben, in plaats van altijd meelopen met de kudde...

Liefs!

P.S. Het is overigens wel bijzonder om 'de oude ik' terug te zien in mijn nieuwe collega's. Ook zij keuren alles goed en vinden alles best. Hopelijk zullen zij ook ooit een metamorfose ondergaan.

Jarig!

Vrijdag vroeg ik heel nonchalant aan mijn leerlingen of ze al met elkaar hadden afgesproken wat ze voor mijn verjaardag zouden kopen. Gisteren, zaterdag, was ik jarig en het was voor mij voor het eerst dat ik mijn verjaardag niet met mijn leerlingen kon vieren. Daarom probeerde ik er op een andere manier aandacht aan te geven...

De leerlingen werden plotseling heel enthousiast, terwijl ik het echt bedoelde als grapje. Er werden afspraken gemaakt over het kopen van een kaart, chocola en een fles wijn. Sommige leerlingen stelden zelfs voor om ook op zaterdag naar school te komen.

Ik ben benieuwd waar ze morgen mee binnen komen. Zullen ze het vergeten zijn of zijn ze echt massaal naar de stad gegaan om chocola te kopen? :-)

Liefs!

Kan ik het nog wel?

Deze vraag komt opzetten aan het einde van elke herfstvakantie, kerstvakantie, voorjaarsvakantie, meivakantie en vooral aan het einde van de zomervakantie: kan ik het nog wel? Deze vraag brengt me elke keer aan het twijfelen en soms zelfs aan het huilen. Wat als ik de verkeerde keuze heb gemaakt? Wat als dat lesgeven echt niks voor mij is? Kan ik niet beter weer kiezen voor een baantje bij de supermarkt? Dat ik de laatste week van de zomervakantie standaard last heb van nachtmerries is toch een heel duidelijk voorteken?

Afgelopen week, toen ik een cursus volgde, werd ik gerustgesteld. Ik bleek namelijk niet de enige docent met dit soort vragen te zijn. De collega die naast me zat biechtte op dat ze zichzelf precies hetzelfde afvroeg, en toen zij eenmaal begon over haar twijfels, sloten er steeds meer collega's aan.

'Oh, dat heb ik ook!'

'Ja, ik ook! Af en toe word ik badend in het zweet wakker, zo erg zijn die nachtmerries.'

'Elke laatste zondagavond van de vakantie stel ik mezelf ook die vraag, of ik het nog wel kan. Maar als ik dan weer voor de klas sta, snap ik niet waarom ik mezelf dat afvroeg.'

Enerzijds is het een geruststelling dat ik hier niet de enige in ben, maar ik vraag me wel af waar deze twijfels bij mij en mijn collega's vandaan komen. En is het zo dat alle docenten twijfelen aan hun kunnen? Voeren we allemaal een toneelstukje op als we voor een groep met dertig leerlingen staan? Is er eigenlijk een docent die wel honderd procent overtuigd is van zijn eigen kunnen?

Heb ik een volger die in het onderwijs werkt en nog nooit van deze twijfels last heeft gehad? Ik ben benieuwd.

Liefs!

 

Het komende schooljaar

Van een lezer van mijn blog kreeg ik de vraag wat ik komend schooljaar anders ga doen. Helemaal trots op het afgelopen schooljaar ben ik namelijk niet. Vanaf november zat ik erg in de knoop. Ik keek mijn grote angst naar mijn to do-list: hoe ging ik dit allemaal afkrijgen op één dag? Op zondagavond was ik somber omdat de werkweek weer voor de deur stond. En de tranen bleven maar over mijn wangen lopen als er iets tegen zat. Vanaf maart ging het allemaal een heel stuk beter, en het schooljaar heb ik met een lach op mijn gezicht afgemaakt. Toch heeft die periode in de winter me wel aan het denken gezet.

In het eerste gesprek dat ik had met HR-manager gaf ik direct aan dat ik komend schooljaar een dag minder ga werken. Hoewel ik “slechts” 0,8 fte werkte, vond ik vijf dagen gewoon echt te veel. ’s Avonds was ik gesloopt, het huishouden bleef liggen tot het weekend en op zaterdag en zondag was ik eigenlijk te moe om de was te draaien en te stofzuigen… Komend schooljaar mag ik gelukkig weer vier dagen werken (0,72 fte). Qua lesuren scheelt het dus niet veel, maar het dagje thuis zal me enorm goed doen, dat weet ik nu al.

Daarnaast wil ik nog iets veranderen: ik wil meer bloggen. Ik merkte namelijk dat ik het miste om dingen van me af te schrijven. Hoe frequent ik dat ga doen, weet ik nog niet, maar ik hoop dat ik op mijn vrije dag tijd kan vrijmaken om minimaal één artikel te schrijven. Al is het maar om mijn ei kwijt te kunnen.

Liefs,

Elseline

Update: Hoe het nu gaat

Na mijn laatste bericht van een paar maanden terug heb ik meerdere keren nagedacht over een update. Als je een blog begint en je lezers geïnteresseerd worden, kun je de radiostilte eigenlijk niet maken. Zeker niet als je laatste berichtje overwegend negatief is.

Het is tijd voor een update! Het is een half jaar geleden dat ik iets van me liet horen en inmiddels is er veel veranderd. Niet veel later na het vorige berichtje zal ik er nogal doorheen. Na de eerste toetsweek, zo rond november, wist ik niet meer goed hoe ik nog moest genieten van het leven. Op mijn werk rende ik voor mijn gevoel van de ene kant van het gebouw naar de andere kant en tijdens al dat rennen en vliegen lukte het me maar niet om mijn to do-lijstje af te krijgen. In tegendeel. Soms werden ze alleen maar langer en langer naarmate de dag vorderde. Ik begin 's morgens met een redelijk leeg blaadje en aan het einde van de dag moest ik nog twintig dingen doen. Kleine dingen, dat wel. Even een mailtje sturen, even een toets kopiëren. Maar het idee dat ik zo hard werkte en dat ik nog steeds achter de feiten aan liep, nekte me. Ik verlangde zo naar de kerstvakantie!

Maar na de kerstvakantie werd het niet veel beter. De eerste week van het nieuwe jaar begon met twee avonden vol met oudergesprekken en de tweede week van het jaar waren er avonden om nieuwe brugklassers te werven. Weer een week later kwam er een roosterupdate voor de tweede helft van het schooljaar en die dag heb ik alleen maar gehuild. Ik ben 0,8 fte gaan werken in vijf dagen tijd, omdat ik de lessen mooi verdeeld wilde hebben over de week. En wat gebeurt er? Ik heb vier volle dagen en op de vijfde dag heb ik slechts één lesuur staan. Die dag was mijn vriend ziek en moest ik alleen naar huis fietsen. De hele fietstocht heb ik gehuild. Waarom? Doen ze dit expres, om mij te pesten?

De volgende dag vroeg een collega aan me hoe mijn rooster was. De tranen sprongen in mijn ogen, zo hoog zat het. Ze heeft me naar een andere collega gestuurd, de HR-manager, met de boodschap dat ik nu echt moest gaan praten. Als je zo veel last hebt van werkdruk, en je elke avond alleen maar opziet tegen de volgende dag, moet er iets gaan gebeuren.

Het praten luchtte al enorm op. Ik was mijn verhaal kwijt en dat voelde als een bevrijding. Ik kreeg tips mee en thuis ging ik op zoek naar een cursus die me werd aangeraden. Een cursus mindfulness.

We zijn nu een paar weken verder. De cursus mindfulness was een succes. Elke donderdagavond lag ik tweeënhalf uur te mediteren, ik heb trucjes geleerd hoe je om kunt gaan met stress en ik heb geleerd om tijd voor mezelf te nemen. Het was heel leerzaam, maar ik weet ook dat dat niet het enige is geweest dat ik weer beter in mijn vel zat. Het zonlicht heeft er ook heel goed aan bijgedragen. Blijkbaar ben ik zo gevoelig voor het weer en de donkere dagen, dat het ook op mijn persoonlijkheid effect heeft. 

Om een lang verhaal kort te maken: het gaat nu dus goed met me. Natuurlijk heb ik ook nog dagen dat ik echt baal van het gedrag van sommige leerlingen, maar ik zet het makkelijker van me af. Bovendien heb ik weer zin om leuke lessen te ontwerpen, dat is ook iets wat ik al maanden niet meer heb gedaan!

Liefs!

Een eerste indruk maak je maar één keer

Het is kwart over acht 's avonds, ik ben uitgeteld. Een normale werkdag in het onderwijs kan behoorlijk intensief zijn, maar een eerste schooldag is ronduit slopend. En waarom? Bij het maken van een eerste indruk wil je jezelf van je beste kant laten zien en dat kost energie!

Mocht je de eerste alinea gelezen hebben in een periode dat je twijfelt om de lerarenopleiding te doen: gewoon doen! Laat je niet tegenhouden door deze paar regeltjes. Je krijgt er namelijk ook heel veel voor terug!

Zenuwen, wat zijn dat? Gisteren was ik bloedjenerveus om mijn mentorklas weer te zien na de lange vakantie, vandaag waren er geen enkele zenuwen te ontdekken. Misschien omdat ik er zo onwijs veel zin in had. Misschien omdat ik me bedacht dat de brugklassertjes veel nerveuzer zijn voor een eerste schooldag dan ik. Misschien omdat ik ruim een half uur met wind tegen heb gefietst en ik veel te druk was met vooruit bewegen, waardoor de zenuwen de kans niet kregen. Het zou allemaal kunnen. Het feit blijft dat ik enorm relaxt voor de klas stond.

Ik voel dat ik straal wanneer ik het naar mijn zin heb. Ik maak dan veel meer grapjes en reageer veel sneller op opmerkingen van de leerlingen. Ik kan veel meer hebben en waarschuwingen maak ik in de vorm van een grapje ("Nog één keer die scheur van je opentrekken en je vliegt eruit"), waar ik aan het gelach van de leerlingen te horen flink wat punten mee scoor. 

Het is ontzettend fijn om boordevol energie te zitten, maar vermoeiend is het wel. Toch ben ik ondanks de lichte dip wel ontzettend blij. Ik ben trots op de Elseline die vandaag voor de klas stond. De Elseline die een heel lesuur vol kan praten zonder de leerlingen te zien vervelen. De Elseline die heel veel glimlachjes ziet op het moment dat ze een grapje maakt. De Elseline die zorgt dat dertig brugklassertjes meeschrijven met het lijstje met benodigdheden. De Elseline die lachend roept dat de leerlingen straks absoluut even door de ramen van lokaal A5 moeten kijken, "want daar staat mijn vriendje les te geven, doe hem de groeten van me!". De Elseline die het ene moment de klas in een deuk laat liggen en het volgende moment de hele klas weer serieus aan het luisteren krijgt. De Elseline die doodleuk haar notitieboekje laat zien met alle punten die ze die les wil bespreken. Ik ben trots op mezelf.

Op zo'n moment denk ik altijd even aan mijn eerste stagebegeleider, de man from hell. Zie je nou, ik kan het wel!

Liefs!

P.S. Voor de docenten: wat zijn momentjes tijdens het lesgeven dat jij trots op jezelf kunt zijn?

Een teken van leven

Afgelopen weekend kreeg ik op mijn vorige bericht de vraag hoe het nu met me gaat. De vorige keer schreef ik nog hoe kut mijn leven op dat moment was, omdat mijn ex-vriend bij me weg was gegaan. Ik las het berichtje terug en merkte hoe positief ik er eigenlijk nog over was. Hoe klote ik me toen eigenlijk voelde, was nauwelijks tussen de regels door te bekennen.

Inmiddels staat mijn leven weer op zijn kop. Twee maanden terug dacht ik nog dat ik nooit meer gelukkig kon worden en dat mijn leven voorbij was en op dit moment sta ik weer bovenop de mooiste berg. Nu is dat wat overdreven, aangezien ik nog steeds met mijn ex onder één dak woon en ik binnenkort het hele gedoe van het verkopen van een huis over me heen ga krijgen, maar... ik ben weer gelukkig!

Kort nadat mijn ex het had uitgemaakt, wist ik dat de knop om moest. Twee weken, zesentwintig pakjes zakdoeken en tachtig afleveringen Pretty Little Liars verder vond ik het mooi geweest. Zo wilde ik niet leven. Ik heb een ontzettend fijne tijd gehad met mijn ex en heel plotseling was dat afgelopen. Betekent dat dat ik niet meer gelukkig kon worden? Natuurlijk niet! Hoewel ik enerzijds echt dacht dat mijn leven voorbij was, wist ik dat ik met mijn vierentwintig jaar nog een heel leven voor me had. Het zou zonde zijn om dat te vergooien doordat één iemand me niet meer ziet zitten...

Toen de knop omging, en ik weer een echte glimlach op mijn gezicht zette in plaats van de gemaakte Mona Lisa-glimlach, kwam het geluk mijn kant op. Ik had ineens gevoelens voor een collega en dat gevoel bleek ook nog eens wederzijds te zijn. Na heel veel berichtjes op Whatsapp was daar in de meivakantie onze eerste "date". Daarna volgden de tweede, de derde, de vierde enzovoorts en nou ja... Trek zelf de conclusie maar!

Mijn lichaam zit vol energie. Ik kan enorm ontspannen van wandelingen van een uur of twee, ik geniet weer van het hardlopen, ik heb zin om naar buiten te gaan en ik zit goed in mijn vel. Daarnaast ben ik op een hele andere manier naar het leven gaan kijken. Ik ben relaxter geworden en véél positiever. Ik probeer me minder te irriteren aan kleine dingen, ik schenk iedereen een glimlach, ik heb zin in het leven en het belangrijkste: ik ben gestopt met het plannen van mijn leven. Nadat het uitging met mijn ex vielen al mijn plannen in duigen en stiekem vond ik dat het ergste van alles. Daarom probeer ik nu te leven met de dag (oké, met de week...) en kijk ik niet naar de toekomst. Als er één ding zeker is in het leven, is het dat het leven onzeker is. Zonde om me dan druk te maken over de jaren die gaan komen, terwijl het leven in het nu juist zo mooi is!

Liefs!

Hoe het nu gaat

Mijn laatste blogpost sloot ik af met de volgende woorden:

En mocht er een lange tijd niets gepubliceerd worden, weet dan dat ik ondertussen heel hard aan het genieten ben.

Inmiddels zijn we drie maanden verder. Hoe gaat het nu met me? Hoe ziet mijn leven er nu uit? En hoe gaat het op mijn werk?

Ik ga meteen met de deur in huis vallen: het gaat niet zo goed. Op het moment dat ik dit schrijf heb ik even een opleving en voel ik me zelfs een klein beetje gelukkig (mede dankzij het zonnetje). Daarom schrijf ik dit ook nú, zodat het nog enigszins positief blijft. Maar verder... Wat kan het leven toch ineens kut gaan!

Mijn relatie is voorbij. Ik weet niet goed wat ik hier wel en niet over moet zeggen, omdat hij dit ook allemaal kan lezen, dus ik houd het netjes: hij voelde niets meer voor mij. 

Het huis wordt te koop gezet. Het klussen was eindelijk klaar, ik had mijn draai gevonden, ik wilde samen met mijn vriend (ex-vriend...) gaan genieten van onze nieuwe omgeving... En dan gebeurt dit. Ik trek, zodra het huis verkocht is, in bij mijn vader. Ik ga weer op ruim een uur afstand van mijn werk wonen. Ik moet zorgen dat mijn spaarrekening wordt aangevuld. Ik moet op zoek naar een nieuwe woning, als ik eenmaal weet of ik een huis wil kopen of huren. Ik moet weer opnieuw een eigen plekje creëren en op zoek gaan naar een plek waar ik me thuis voel.

Het grootste deel van de dag besef ik niet wat er allemaal aan de hand is. Dat komt ook omdat alles nu nog 'gewoon' is. Voorheen was mijn vriend vooral aan het werk, dus 's avonds was ik vaak al alleen thuis. Het enige wat er nu veranderd is, is dat hij er 's morgens niet is als ik wakker word. Wanneer ik binnenkort alle dozen ga inpakken en echt ga verhuizen, zal het besef wel komen. En ik zie nu al enorm tegen die periode op.

Godzijdank gaat het op mijn werk wel goed. Ik baal ook enorm van de enorme vrije tijd die ik heb. Op mijn werk hoef ik niet aan deze hele shit te denken. Op mijn werk ben ik de oude Elseline die ik altijd al was. Ik geef mijn lessen en sta met een grote glimlach op mijn gezicht voor de klas. Ik ben zo blij met de afleiding die ik tijdens het werken heb. Zonder al die lieve, leuke, gezellige en spontane leerlingen zou ik deze tijd amper zijn doorgekomen.

Ik mis het schrijven over mijn werk soms best wel. Ik wil de tips delen die ik heb, ik wil de leuke momenten van het lesgeven opschrijven om later over terug te lezen... Maar ik kan me nauwelijks ergens tot zetten. Mijn boekenblog staat nu op een heel laag pitje, ik heb de afgelopen drie weken geen boek aangeraakt en zodra ik thuis kom, pak ik mijn iPad om een televisieserie te kijken. Alles om maar niet aan deze klotesituatie te hoeven denken.

Liefs!

Genieten

Na mijn stukje van anderhalve week terug, waarin ik schreef dat ik er over dacht om te stoppen, kreeg ik verschillende berichtjes van lezers. Ontzettend lief en leuk en ik heb dan ook bijna op het punt gestaan om het toch weer op te pakken. Toch denk ik dat het beter is om gewoon mijn gevoel te volgen. 

Eind 2014 schreef ik wat goede voornemens/leuke doelen op voor januari. Op 2 januari hoorde ik het verschrikkelijke bericht dat de vader van een van mijn leerlingen plotseling was overleden tijdens zijn vakantie. Op dat moment besloot ik om de doelen een plekje op te schuiven en heel groot bovenaan 'GENIETEN' te zetten op mijn lijstje. Het leven kan zo snel voorbij gaan en dit soort berichten zijn daar een wake up call voor.

Ik ben nu al een dag of tien heel druk bezig met keihard genieten. Ik maak me geen zorgen meer als een leerling constant omgedraaid zit in de les, ik vind het niet erg als een les niet gaat zoals ik wil. Ik pas mijn verwachtingen aan, ik zet een glimlach op mijn gezicht en ik denk: wat ben ik blij dat ik leef!

's Morgens kom ik een half uur eerder uit bed om nog wat bladzijden in mijn boek te lezen. Ik loop rondjes door de klas om een kletspraatje met de leerlingen te houden. Ik lach het hardst om stomme grappen van leerlingen (die ik in 2014 nog gewaarschuwd zou hebben om onmiddellijk aan het werk te gaan). Ik grijns naar voorbijkomende fietsers om hen ook een lach op het gezicht te bezorgen. Ik geef leerlingen de ruimte binnen de lessen om te werken aan andere vakken als wiskunde even tegen staat. En morgen... Morgen doe ik een quiz waarbij leerlingen bonuspunten kunnen verdienen voor de komende repetitie!

Ik weet niet wanneer de volgende keer is dat er iets wordt geplaatst op mijn blog. Dat kan volgende week, volgende maand of misschien zelfs morgen al zijn. Ik doe wat voor mij goed uitkomt en wat goed voelt. En mocht er een lange tijd niets gepubliceerd worden, weet dan dat ik ondertussen heel hard aan het genieten ben.

Liefs!

Het is toch wel leuk

Gisteravond ging de deurbel. Ik deed open en ik weet niet wie van ons meer schrok: ik of zij. Voor mijn deur stond een leerling die ik twee jaar terug in de brugklas had. Ze wilde me namens het wijkfolderdingetje een fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar wensen, maar ze wist natuurlijk niet dat haar oud-docent wiskunde in dit huis woont.

'Huh, hé!' kwam er uit haar mond.

'Verrassing,' lachte ik.

'Nou, eh... Fijne kerst dus,' zei ze, 'en een gelukkig nieuw jaar.'

'Jij ook!'

Met twee kersverse eurootjes in haar hand liep ze mijn voortuin uit. 

Ik dacht dat ik het verschrikkelijk zou vinden om mijn (oud)leerlingen tegen te komen, maar nu het eenmaal zo ver is, vind ik het best leuk!

Liefs!