maandag 27 januari 2014

Een dag uit mijn docentenleven #3

Afgelopen week heb ik weer een hele dag van uur tot uur bijgehouden. Het werd de dinsdag, omdat ik toen een interessante cursus had aan het einde van de dag. Benieuwd? Lees dan vooral verder!

Dinsdag 21 januari 2014
6.15 Ik ben vandaag vrij, dus ik besluit dat ik nog wel even kan blijven liggen. Om half zeven hoef ik er pas uit.
6.44 Ik schrik wakker en kijk op mijn wekker. Te laat! Snel haast ik me uit bed, maar ik weet dat ik de tram van zeven uur niet meer zal halen. Ik doe weer wat rustiger aan en als ik klaar ben, kruip ik nog vijf minuten bij mijn vriend terug in bed.
7.50 Ik heb een tram later genomen, maar ik zal nog steeds ruim op tijd op mijn werk zijn. Het nadeel van het eerste uur is toch wel dat het zo druk is in de trein, maar dat weegt natuurlijk niet op tegen dat extra halfuurtje in bed.
7.55 Hmmm… Ik moet heel nodig naar het toilet, maar ik ga echt niet in de trein! Ik wacht wel even tot ik op mijn werk ben.
8.50 De leerlingen staan al een kwartier te vroeg voor mijn lokaal. Ze willen graag naar binnen (ja, het is een brugklas!). Ik laat ze binnen, maar ondertussen doe ik nog even mijn eigen dingen.
9.45 Ik heb het huiswerk gecontroleerd in de brugklas en er zijn zeventien leerlingen waarbij het niet in orde is. Ik heb nog duidelijk gezegd dat ze ook de opgave moesten overnemen, maar toch “vergeten” ze dat. Jammer voor hen, want voor morgen maken ze het twee keer opnieuw: één keer in hun schrift, één keer als straf op een blaadje.
11.30 Ook bij de twee brugklassen er na zijn er leerlingen die het huiswerk niet hebben gemaakt op de manier zoals ik het heb gevraagd. Ik schrijf nog wat strafwerk uit met de opdracht dat ze het morgen bij me moeten inleveren.
11.31 En nog zo iets: ik heb vorige week duidelijk tegen de leerlingen gezegd dat ze het tweede deel van het wiskundeboek mee moesten nemen. Gezegd, laten noteren in hun agenda, op mijn docentenFacebook-account gezet én in het digitale klassenboek, waar al het huiswerk in komt te staan. Van al mijn brugklasleerlingen zijn twintig leerlingen het vergeten. Whut? Wat gaat er in het hoofd van die leerlingen om? Waarom doen ze dat niet gewoon?
11.35 Ik ben veel te zachtaardig, want ik heb gezegd dat ze samen in een boek mogen kijken. De volgende keer dat ze het boek niet bij zich hebben, laat ik ze een heel uur strafwerk schrijven. ‘Ongelimiteerd?’ vraagt een leerling. Ja, ongelimiteerd, tot het einde van de les.

12.05 Tussenuur! Ik pak de toets van 2havo erbij en begin met nakijken.
12.48 Wauw! Alle cijfers zijn ingevoerd en er zijn maar twee onvoldoendes gehaald in de hele klas. Hier ga ik ze morgen voor belonen!
13.00 Pauze. In de personeelskamer zie ik dat “onze wiskundetafel” helemaal leeg is. Ik heb ook geen zin om ergens anders bij te zitten, dus ik ga naar het kopieerhok, waar al stapels kopieën klaarliggen voor aanstaande donderdag. Er zitten al nietjes in, maar ik moet zelf even perforeren.
13.15 Ik voel ineens een enorme hoofdpijn opkomen. Code: de rode zee is begonnen. Ik neem een ibuprofen in, die onderop in mijn tas ligt, maar ik ben hier een beetje immuun voor geworden. Bij de receptie haal ik nog twee paracetamol en neem deze ook in. Het zal vast niet werken, maar niet geschoten is altijd mis.
13.20 Ik kom binnen in het lokaal waar ik mijn cursus ‘Mentor voor beginners’ heb. Op de tafels zie ik al het bekende groene boekje liggen die ik ook doorwerk voor deze blog. Ze zien er nieuw uit, dus we mogen ze ongetwijfeld meenemen naar huis. Maar, wat moet ik met twee van deze boeken? Misschien kan ik een winactie organiseren, zoals ze op andere blogs altijd doen? Of verkopen op marktplaats? Of teruggeven? Nee… Een gegeven paard mag je toch niet in de bek kijken?
14.00 Ik vind deze cursus zo interessant! Heel apart, maar bij het doorlezen van het boek leer ik lang niet zo veel als bij deze cursus. En we zijn pas een half uur begonnen. Ik wil vaker naar cursussen!
15.00 Pauze. De hoofdpijn wordt erger en erger. Ik haal een kopje groene thee met munt in de kantine. Hopelijk helpt het, en zo niet, dan heb ik er toch van kunnen genieten.
16.15 Ik vind de cursus echt heel boeiend, maar ik zou zo in slaap kunnen vallen op mijn bureau. Ik. Wil. Naar. Huis.
16.27 We zijn zeven minuten uitgelopen, en daardoor mis ik sowieso een trein. Een collega vraagt of ze me naar een station halverwege kan brengen. Bonus! Ik rijd met haar mee, maar onderweg krijg ik spijt. De hoofdpijn wordt door de autorit alleen maar erger en ik word ook nog eens enorm misselijk. Ik neem een kauwgompje in, maar ik heb met mijn domme hoofd een pakje met aardbeienkauwgom mee van huis genomen in plaats van “echte” kauwgom. Dit helpt niet. In tegendeel… Waar is een emmer?
17.10 Ik sta op het station te wachten, maar ik voel me alleen maar rotter worden. En dan ook nog straks met de tram. Weet je wat… Ik bel gewoon mijn vriend om te vragen of hij me met de scooter op kan halen.

18.01 Hè hè, eindelijk thuis. Mijn verkoudheid van het weekend is weer terug, mijn hoofdpijn is nog een graadje erger en ik ben misselijk en hongerig tegelijk. Mijn vriend maakt het eten, terwijl ik even relax op de bank. Zal ik me ziekmelden voor morgen?
18.15 Ik probeer mijn baas te bereiken, maar ik krijg hem niet te pakken. Ook niet als ik het een half uur later nog eens probeer. Is dit karma? Mag ik me niet ziekmelden?
20.05 Ik stuur mijn baas een mailtje dat ik morgen niet kan werken en dat ik me morgenochtend nog eens telefonisch ziek zak melden. Meteen daarna kruip ik op de bank. Ik heb zo’n hoofdpijn dat ik niet kan slapen. Daarom pak ik mijn telefoon erbij en kijk televisie op mijn telefoon. Die technieken van tegenwoordig…
23.00 Ik val in slaap, maar de hele nacht heb ik alleen maar nachtmerries over mijn werk. Ik zit er zo mee dat mijn baas zijn telefoon niet op nam, dat ik daar enorm van ben gaan stressen. Wat als hij eist dat ik moet werken? Wat als ik te laat kom? Wat als ik me morgen nog slechter voel dan dit? Aaahhhh.

De volgende dag heb ik me nog eens ziek gemeld. Ik voel me altijd enorm schuldig, vooral omdat ik naast mijn lessen nog zo veel moest doen. Mijn zussen zeiden dat ik me geen zorgen moest maken (iedereen is wel eens ziek) en ook mijn vriend zei dat ik echt een dag nodig had om bij te komen. Woensdagochtend was mijn hoofdpijn al een stuk minder aanwezig, maar fit om te werken was ik echt niet. Een dagje thuisblijven dus…

Liefs!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen