zaterdag 15 maart 2014

Dagboek: Rust, rust, rust, stress! (#24)

Ik had afgelopen week een redelijk rustige week, met vrijdag als enige uitzondering: stress! Gelukkig is alles, zoals altijd, goed gekomen en kan ik terugkijken op een fijne week.

Ik schreef onlangs al op mijn blog dat ik niet goed wist wat ik deze week met mijn lessen moest doen. Uiteindelijk heb ik voor de meest easy optie gekozen, waarbij ik zelf niet veel hoefde te doen, maar waarbij de leerlingen vooral hard moesten werken.

Dinsdag begon ik hiermee in mijn brugklassen. Ik liet ze werken aan de diagnostische toets van twee hoofdstukken, waar ze komende week een toets over krijgen. ‘Jullie werken hier in stilte aan, zet de tafels uit elkaar. Niet praten, niet overleggen en ook geen vragen aan mij stellen. Vandaag, morgen én donderdag werken jullie voor jezelf.’ Ik zei het al: easy!
En toch kwam ik ’s middags met hoofdpijn thuis, absoluut niet leuk. Ik zou oorspronkelijk die avond met collega’s uit eten gaan, maar omdat er al zo veel afmeldingen waren, ben ik ook naar huis vertrokken. Ik had best zin in dat etentje, maar niet als ik met alleen maar mannen opgescheept zat. Ze zijn heel aardig hoor, maar in de pauze zit ik ook met alleen mannen aan de tafel. Tja… Maar dat het etentje niet door ging, kwam achteraf wel heel goed uit. Mijn hoofdpijn werd met de minuut erger en het enige wat ik wilde, was chillen op de bank. En dat kon, zonder schuldgevoel, want ik zou die uren toch eigenlijk al kwijt zijn aan dat etentje…

Ook op woensdag liet ik de leerlingen aan de diagnostische toets werken, zowel de brugklasleerlingen als de leerlingen uit 2havo. Je zou denken dat er zich geen enkele problemen kunnen voordoen tijdens zo’n les, maar helaas: ik heb er twee leerlingen (uit de brugklas!) uitgestuurd. Ze waren enorm aan het klieren, ik had het idee dat ze een meisje aan het pesten waren en ze waren iedereen aan het afleiden. Weg ermee!*

Op donderdag had ik een lange dag: ’s avonds gaf ik namelijk weer les aan een zaal vol met ouders. Dit was de op een na laatste keer en ik moet stiekem toegeven dat ik blij ben als ik klaar ben met deze avonden. Ik vind het erg zwaar om ’s avonds les te geven, vooral omdat ik zo laat thuis ben. Tegen de tijd dat ik kan slapen is het half twaalf. Ik. Ben. Geen. Avondmens!
Overdag had ik precies dezelfde lessen als de dagen ervoor, met als grote verschil dat de twee weggestuurde-jongens nu wel poeslief waren. Joepie!

Na alle rustige dagen moest het ervan komen: vrijdag besprak ik de diagnostische toets en dit was zwaar! In de brugklassen had ik 21 opgaven om te bespreken en dat is best aanpoten! Zeker als je er een behoorlijk aantal leerlingen tussen hebt zitten die het geen reet boeit. Bij mijn 2havo-groep deed iedereen verbazingwekkend goed mee. Ik had de 11 opgaven binnen een minuut of twintig besproken en daarna ging iedereen aan het werk. Ik ontdekte pas halverwege de les dat de drukste leerling van de klas afwezig was die les. Aha! Zal dat er iets mee te maken hebben?

Dit weekend mag ik bijkomen, uitrusten, chillen en relaxen. Ik ga schrijven, veel lezen en televisie kijken. De komende week doe ik eigenlijk niet heel veel anders dan dat: ik moet surveilleren bij een repetitieweek. Minpunt? Zeven toetsen om na te kijken. Pluspunt? Elke dag héél vroeg vrij. Joepie!

Wat ga jij dit weekend doen?

Liefs!

*Aan het einde van de dag ging ik even langs bij de afdelingsleider van deze jongens en vroeg ik naar hun straf. Ze kregen één uurtje straf en hoefde geen strafregels te schrijven. Ze mochten in dat uur gaan leren voor de aankomende toetsweek. (Sorry, maar dat vind ik geen straf. Deze twee jongens hebben geen hele prettige thuissituatie, dus voor hen is het alleen maar prettig om op school te mogen leren…) Toen ik zei dat deze twee jongens enorm aan het lachen waren die les om een klasgenootje van hen, kreeg ik het volgende antwoord: ‘Joep is depressief. Ik ben allang blij dat hij lol heeft in de les.’ Ehhh… Hier klopt iets niet. Dus omdat iemand depressief is, mag diegene een ander meisje uitlachen? Dat vind ik wel heel erg krom!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen