zaterdag 24 mei 2014

Dagboek: Activiteitenweek nummer 2 (#32)

Wie mijn blog al een tijdje volgt, weet dat ik een onzeker meisje ben dat graag binnen haar comfortzone blijft. Een activiteitenweek is dus absoluut niet mijn ding, omdat ik elke dag ergens anders wordt verwacht, met een groep leerlingen die ik niet ken, met collega’s waar ik nauwelijks contact mee heb en waarbij ik activiteiten moet begeleiden waar ik absoluut geen verstand van heb.

Maar, zo blijkt maar weer, heb ik het toch overleefd en kan ik ook de afgelopen week gelukkig nog navertellen.

Op dinsdag begon ik meteen met een fijne activiteit: Walibi. Samen met drie collega’s, een stagiaire en twee volle klassen leerlingen vertrokken we met twee bussen richting het pretpark. De leerlingen hadden er zin in, ik iets minder. Ik kende de collega’s niet heel goed en deze leerlingen nog minder, dus ik heb mijn nakijkwerk en twee boeken meegenomen. Uiteindelijk heb ik mijn boek niet open gehad, omdat het heel gezellig was met de collega’s. Dat had ik niet verwacht! Ik heb de hele middag op een terrasje gezeten (ik ben niet zo van de pretparken…) en door het stralende zonnetje is mijn nek behoorlijk verbrand. Maar ik mag niet klagen!

Ook over woensdag zal ik niet te veel klagen: om elf uur zat ik namelijk al op de scooter richting huis. Het werken zelf was die dag niet heel spannend: we gingen wiskundig vouwen. Ik had hier zo’n hekel aan als we dit op de lerarenopleiding moest doen, en nu moest ik het ook nog aan dertig stuiterende derdeklassers uitleggen. Yakkes! 

De donderdag was een langere dag. Ik begon weer met wiskundig vouwen, maar daarna stonden er (helaas) nog twee activiteiten op het programma: iets voor aardrijkskunde en iets voor biologie. Beide projecten waren buiten de school, dus daar had ik een fiets voor nodig. Ik ben zelf niet zo gestoord om vijfentwintig kilometer te fietsen, dus ik had geen andere keuze dan een fiets lenen van een collega. Ruim op tijd had ik een fiets geregeld, maar op de dag zelf bleek iemand anders hem ook te willen gebruiken. ‘Ik heb deze fiets voor vandaag gereserveerd,’ beweerde ze. Ik begon van binnen al te koken (leugenaar!), maar ik heb besloten het anders op te lossen dan met dit mens in discussie te gaan. Ik heb namelijk direct besloten dat ik dan maar op de scooter achter de groep aan zou rijden. Achteraf was dat ook de meest ideale oplossing, want na de activiteit kon ik meteen doorrijden naar huis.

Ook op vrijdag mocht ik een activiteit begeleiden waar ik zogenaamd voor opgeleid ben: een opdracht over Escher. De vorige activiteitenweek was deze opdracht een ramp, maar gelukkig was het programma herschreven. De vorige keer was dit echt veel te lastig, maar nu was het prima te doen. De leerlingen waren zo snel klaar, dat ik ze tussendoor twintig minuten pauze heb kunnen geven. Na de pauze vertrokken we met de bus naar het Eschermuseum. Het maakt niet uit waar een museum over gaat: ik vind het sowieso saai. Ik vind het dan ook moeilijk om de groep te motiveren om eens alle kunstwerken te bekijken die er in de zalen hangen. Tja, het zal de leeftijd wel zijn.

Dit weekend staat er ontspanning op het programma: ik wil de hele zondag gaan lezen. Afgelopen week is het er niet van gekomen om een boek open te slaan, dus dat ga ik zondag allemaal inhalen. Volgende week hoef ik maar twee dagen te werken: ideaal!

Liefs!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen