maandag 20 mei 2013

Ik had een burn-out

“Fijn hè, schat, dat ik nu nooit meer zo vaak huil?” zeg ik wel eens tegen mijn vriend. Hij kan niet anders dan dat beamen.

Ik vind het altijd zo stom om te zeggen dat ik denk dat ik een burn-out heb gehad. Het is zo’n groot begrip. Daarbij is het ook nog eens een begrip wat ik altijd koppelde aan een oudere man of vrouw. Zo rond de vijftig/zestig. Absoluut niet aan een jong meisje van twintig die nog bezig is met de opleiding.

En toch herken ik bijna alle symptomen die er op internet te vinden zijn. Ik vond het heel confronterend toen ik het opzocht op internet, maar aan de andere kant was ik ook best opgelucht. Er was een naam voor alle gedachten, gevoelens en lichamelijke mankementen die ik voelde.

De lichamelijke klachten
doorlopend moe / oververmoeid zijn
vaak en aanhoudend hoofdpijn
vaak en aanhoudend maag- en/of buikpijn
maagzweren
spierpijn
rug-, nek- en gewrichtspijn
gebrek aan eetlust en misselijkheid
slapeloosheid
verminderde weerstand
vaak en langdurig grieperig
hartkloppingen
verhoogde bloeddruk
 
De psychische klachten
opgejaagd en rusteloos gevoel
angstig voelen of paniekaanvallen hebben
somberheid, huilbuien
piekeren
machteloosheid
stemmingswisselingen
prikkelbaar en snel geïrriteerd (een ‘kort lontje’)
alles is teveel, niet meer kunnen genieten
lusteloos, futloos
onzeker, minder zelfvertrouwen en een laag zelfbeeld
verminderd concentratievermogen
vergeetachtigheid
besluiteloosheid
last van schuldgevoelens
Bron

Ik was er redelijk snel bij. In de herfstvakantie had ik de knoop voor mezelf doorgehakt: ik ging stoppen met het werk dat ik deed en ik ging aan mezelf werken. Ik had toen zo’n acht weken stage/werk erop zitten. Toch leken die acht weken enorm lang te duren. Elke dag ging ik met tegenzin naar mijn werk. Ik vond het verschrikkelijk, want ik ging mijn hele leven lang met veel plezier naar mijn school of werk. Waar kwam dit allemaal ineens vandaan?

In die tijd zat ik in een neerwaartse spiraal en ik kwam er niet uit. Elke dag werd het gevoel erger en ik heb nog nooit zoveel gehuild als in die periode. Ik heb ook nog nooit zo veel slapeloze nachten gehad. Of zoveel nachtmerries. Ik krijg weer de kriebels als ik eraan terugdenk.

De week voor de herfstvakantie meldde ik me ziek. Ik wilde dat absoluut niet, maar mijn studiebegeleidster dwong me daartoe. “Maar ik heb allemaal proefwerken gepland,” zei ik tegen haar, door mijn tranen heen. “Doe het maar wel,” antwoordde ze. “Je zult me er dankbaar voor zijn.”

Twee weken lang heb ik voor een dubio gestaan. Ga ik stoppen met stage of zet ik het de rest van het schooljaar door? Na veel gesprekken met mijn vriend en na alle steun van de andere mensen om me heen heb ik de knoop doorgehakt. Ik wilde daar weg en wel zo snel mogelijk!

Ik heb een afspraak gemaakt met de huisarts en zij stuurde me door naar een psycholoog. Daar ben ik niet zo zeer behandeld voor een burn-out. Samen met de psycholoog heb ik mijn sociale faalangst aangepakt, hetgeen wat bij mij voor veel stress heeft gezorgd (en nog steeds zorgt). Na veel gesprekken en opdrachten om ‘thuis’ mee te oefenen zat het erop. Ik voelde me nog niet helemaal de oude Elseline, maar ik zat wel beter in mijn vel dan tijdens de donkere periode. Een stuk beter!

Inmiddels was het eind van het schooljaar in zicht. Ik had mijn sollicitatiegesprek, ik haalde mijn diploma en toen was het zomervakantie. De vakantie waar ik heel erg naar toe had geleefd. In die periode wilde ik heel veel uitrusten van de zware tijd en tegelijkertijd wilde ik alles van me afschrijven. Een lang verhaal schrijven over alles wat ik had meegemaakt zag ik niet zo zitten. Dan zou ik er continu mee bezig zijn en daar had ik geen zin in. Daarom startte ik een blog, de gouden tip van mijn vriend. In de zomervakantie schreef ik van alles wat met lesgeven te maken had en ineens voelde ik het weer: de zin om te werken! Ik had ineens zó’n zin om weer voor de klas te staan. Het was een heerlijk gevoel!

Ik heb nu nog steeds wel dagen dat ik met tegenzin naar mijn werk ga. Maar dan zie ik eerder op tegen het vroege opstaan, de treinreis, een lesbezoek of iets anders kleins. Van die dingen die makkelijk te overzien zijn.

Liefs!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen