Zomervakantie #6

Morgen beginnen ook de laatste scholen van het land weer aan het nieuwe schooljaar. Zo ook de school waar ik werk. Ik ben er nog steeds niet over uit of ik er zin in heb of niet. Maar goed, ik heb toch geen keuze.

Tot dinsdagochtend ben ik in het huis van mijn tante gebleven. Het was fijn om weer thuis te komen, maar ik werd ook direct weer geconfronteerd met de kleine ruimte waarin wij moeten leven. Misschien overdrijf ik nu heel erg, maar de muren beginnen steeds meer op me af te komen. Overal staat iets, ik word er gek van. Ik had niet eens een plekje om mijn studieboeken op te bergen!

Ik ben deze week aan de schoonmaak gegaan. Ik heb er een vuilniszak bijgepakt en heb alles uit mijn boekenkast gehaald wat weg kon. De boeken heb ik nu zo neergezet dat er twee rijen boeken achter elkaar staan. Mijn collectie lijkt nu gehalveerd, maar ik weet dat het maar tijdelijk is. In mijn nieuwe huis zal ik genoeg opbergruimte hebben, en kan ik al mijn boeken weer showen aan wie het maar zien wil. Voor nu heb ik in ieder geval genoeg ruimte om mijn studieboeken op te bergen, maar ook mijn make-up, mijn laptop en wat andere spullen die eerst door het hele huis lagen. Fijn!

Vrijdag ben ik naar mijn werk geweest. Ten eerste om dingen te kopiëren en te printen, maar ook om iets anders te regelen. En dat is gelukt. *tromgeroffel* Ik heb een volledig vast contract. Voorheen deed ik het met een half vast contract en een half tijdelijk contract. Nu is het volledig vast, wat betekent dat ik nu (hopelijk) een stuk makkelijker een hypotheek gaan kijken.

Straks staat er weer een bezichtiging op het programma. Ik ben heel erg benieuwd, maar na de vorige twee teleurstellingen weet ik dat ik niet te veel moet hopen. Ik ga er open in en ik zie wel wat er gebeurt!

Liefs!

Zomervakantie #5

Maandag breekt mijn laatste vakantieweek aan. Huilen! Of toch niet?

Een week of twee geleden stond ik te springen om weer aan het werk te gaan. Ik kijk enorm uit naar 1 september, de dag waarop een nieuw hoofdstuk van mijn leven zou beginnen. Zo veel nieuwe indrukken, zo veel nieuwe leerlingen, zo veel nieuwe dingen leren... Ik wilde het allemaal!

Maar waar ik vooral heel enthousiast over was, was het huis dat we op het oog hadden. Helaas bleek dat in het echt een poppenkasthuisje te zijn. Klein dus. En ook nog eens best wel slecht afgewerkt én drukke buren. En dat is niet waar we heel veel geld voor willen neerleggen.

Sinds de bezichtiging ben ik ook weer honderdtachtig graden gedraaid qua zin hebben in mijn werk. 1 september? Laat dat alsjeblieft niet te snel komen! Heel het huis ging niet door en er gebeurden ineens allemaal dingen die me tegen stonden. Op de eerste dag dat ik weer in het huis van mijn tante trok, brak ik (per ongeluk!) het oortje van een koffiekopje af. Wat was ik pissig! Vooral omdat mijn tante geen koffiekopjes bij de Action koopt, maar rustig acht euro voor zo'n ding uitgeeft. Waarom zulke duren kopjes?! En ja, ik weet dat acht euro niet het einde van de wereld is, ik weet ook dat mijn tante het echt niet erg zal vinden en dat ze het onzin vindt dat ik een nieuwe voor haar heb gekocht, maar... Het is gewoon... Acht euro is heel veel geld, als je juist een paar dagen daarvoor een inkomsten- en uitgavenoverzicht hebt gemaakt voor de periode na het afsluiten van een hypotheek. Daar kun je voor twee tot drie dagen boodschappen voor doen.

Afgelopen maandagavond kwamen we thuis van een tweede teleurstellende bezichtiging en toen mijn vriend uit de auto stapte, vroeg hij zich af hoe ik in vredesnaam de scooter had neergezet. Hij stond namelijk schuin tegen het huis aan, alsof ik 'm zo had neergegooid. 

'Misschien heeft de wind dat gedaan,' zei ik. Maar nee. Het was niet de wind. Het waren criminelen die geprobeerd hadden mijn scooter te stellen (wat niet gelukt is, dat mag duidelijk zijn), die mijn buddyseat hebben opengebroken, die mijn dure, leren handschoenen eruit hebben gejat die ik vorig jaar voor mijn verjaardag kreeg van mijn vriend en die vervolgens een zetje hebben gegeven, zodat de scooter niet meer gewoon recht stond, maar schuin tegen het huis aan. Alsof het een fiets is van een tientje. 

Dinsdagavond sprong, vanuit het niets, de lamp boven de eettafel uit. Mijn tante heeft vooral sfeerlicht en de lamp boven de eettafel is de enige bron waar normaal licht vandaan komt. Dat was schrikken, toen de woonkamer (op een paar kleine lampjes na) ineens pikdonker was! De volgende dag hebben we alle lampen vervangen door tien lampen die het wel deden, maar ook toen deed de lamp het nog steeds niet.

Donderdag was ik er helemaal klaar mee. Ik had een bezoekje aan mijn vader en mijn zus gepland die dag, maar alle bovenstaande gebeurtenissen én het verschrikkelijke Nederlandse weer hielpen niet mee aan mijn humeur. Ik mocht een hele dag chagrijnig zijn van mezelf, als ik maar de volgende dag weer de vrolijke Elseline zou zijn. 

Om twaalf uur was ik wel klaar met chagrijnig zijn. Acht euro is geen ramp, de verzekering kan hopelijk de schade dekken aan mijn scooter en de lamp zal het vast ook wel weer doen als iemand met verstand er even naar kijkt. Niet zo zeuren, hup: genieten van de vakantie!

Dus sinds donderdagmiddag rond de klok van twaalf heb ik weer een klein beetje zin in alles. In het lesgeven, in de studie, om mijn mentorleerlingen te ontmoeten. Maar vooral om een fijn jaar te hebben, met heel veel veranderingen. Want veranderingen hoeven niet altijd slecht te zijn.

Liefs!

Veranderingen hoeven niet slecht te zijn

Komend jaar gaat er veel veranderen. Ik heb het er al meerdere keren over gehad, maar de drie grote dingen die gaan veranderen, zijn het mentoraat, de opleiding en zeer waarschijnlijk ook een verhuizing.

Ik heb er zin in, maar ik ben er tegelijkertijd ook zo ontzettend bang voor. Mijn leven zal er zo anders uit zien. Ik ben tevreden met het leven dat ik nu heb. Al leef ik in een klein huis, al mis ik het studeren... Het is goed zoals het is. Waarom zou ik dat willen veranderen? Het is een beetje als plastische chirurgie: ik zou nooit in een goed lichaam snijden, dus waarom zou ik dan mijn fijne leven wel willen veranderen? Dan kan het toch alleen maar mis gaan, met alle risico's die veranderingen met zich meebrengen?

Mijn vriend deed me mijn ogen openen. 'Veranderingen hoeven niet altijd slecht te zijn,' zei hij. En dat is natuurlijk ook zo. Dat ik mezelf nu weer in een driejarige studie ga gooien, is voor een goed doel. Een uitdaging, een beter salaris, wie weet wel nieuwe vriendschappen en een opstapje naar mijn eigen bijlesbedrijf. Hoe meer kennis je hebt, hoe meer je kunt vragen.

Dat we gaan verhuizen, is sowieso voor een goed doel. Ik zie het klussen en het verhuizen absoluut niet zitten, maar ik vergeet te denken aan alles wat ik er voor terug krijg. Een betere leefomgeving, een eigen werkplek, een tuin en hopelijk in de toekomst (als ik mijn vriend nog duizend keer lief aankijk) een kat om mee te knuffelen.*

Mentoraat lijkt op het eerste gezicht ook alleen maar slechte dingen met zich mee te brengen. Zeurende ouders, huilende leerlingen, gedoe met collega's en heel veel tijd en energie. Maar ik vergeet dat er ook leuke dingen aan zitten. Zo heb ik nu al alle verjaardagen van mijn mentorleerlingen in mijn agenda geschreven en ben ik van plan alle leerlingen een kaartje te geven wanneer ze jarig zijn. Mits ik een eigen lokaal heb, zal ik ook vlaggetjes ophangen. En de leerlingen die in de vakantie jarig zijn, krijgen gewoon een kaartje thuisgestuurd. Er ligt al een geschreven kaart naast me te wachten om gepost te worden. Die jongen is aanstaande maandag jarig en ik heb (godzijdank!) nog een week vakantie. Hoe zal hij reageren als hij ziet dat hij een kaartje van zijn aanstaande mentor heeft gekregen? Ik hoop op deze manier in ieder geval al één paar ouders voor me te winnen!

Dus: veranderingen hoeven niet slecht te zijn. Dat is de quote die ik als eerste in mijn agenda heb geschreven. Op internet heb ik gezocht naar andere inspirerende quotes. Er was een tijd dat ik ook quotes in de zijbalk op deze blog plaatste, maar daar ben ik vanaf gestapt. Maar wie weet zet ik eens een inspirerende quote middenin een artikel!

Liefs!

* Ik pas op het huis van mijn tante. Er lopen hier drie katten rond, waarvan één een absolute schootkat is. Ze heeft een gebruiksaanwijzing en je moet haar absoluut niet boos maken, maar echt waar, ze is zo lief! Ik hoef maar te fluiten of ze komt op mijn schoot liggen. Ik vind lezen heerlijk, maar lezen met zo'n lieve, knorrende kat op schoot is nog veel leuker! En nu ben ik verliefd...

Zomervakantie #4

Ook de afgelopen week stond vooral in het teken van Funda, koophuizen en meubelboulevards. Mijn vriend en ik hebben een gesprek gehad met een hypotheekadviseur (spannend!) en we hebben zelfs drie bezichtigingen ingepland, waarvan één bezichtiging afgelopen donderdag was.

We hadden ons droomhuis gevonden. Een groen park pal voor ons huis, een totaal verbouwd huis, een luxe keuken, een prachtige serre was voor heel veel lichtinval zorgt en een grote tuin. Wat een tegenvaller was het toen we de deur binnen stapten! Ik was de dag van tevoren al gaan kijken in de buurt. Het is een uur rijden van het huis waar ik nu woon en ik kwam direct tot de conclusie dat het de lange autorit niet waard was. De huizen zagen er op dag stukje wel redelijk uit, maar het werd omgeven door flats met goedkope huurwoningen. Ik zag het meteen al niet meer zitten om de woning te bezichtigen, maar goed: afzeggen wilde ik ook niet. Donderdag gingen we met aanhang naar de woning. Meteen bij binnenkomst merkte ik hoe vertekenend de foto's op Funda waren. Wat was het klein in het echt! En wat ontzettend slecht afgewerkt... Het toilet was zo klein, dat je met je knieën tegen de muur zou zitten en over de badkamer kan ik al helemaal niets positiefs verzinnen. Wat een domper.

Dus onze zoektocht gaat verder. Mijn zus, mijn vriend en ik zitten elke dag achter Funda om een leuk huis te zoeken dat bij onze smaak past én binnen het budget past én aan onze eisen voldoet. Dat valt nog niet mee... De rest van de week doe ik niet zo veel, besef ik me nu. Ik heb weinig gelezen, ik heb amper een woord geschreven en ik ben ook niet naar de bioscoop geweest, wat ik eigenlijk wel wilde doen tijdens deze vakantie. Ik ben zo druk bezig met het inrichten van huizen (en ik heb nog niet eens een huis!), dat al het andere vergeten wordt. Zo jammer.

Sinds gisteren zit ik weer in het huis van mijn tante. Hopelijk geeft deze omgeving me weer zin om te schrijven, want de vorige keer is dat redelijk goed gelukt. Ik hoop ook meer te kunnen lezen. Dat is waarom ik vandaag een retourtje naar de andere kant van het land maak met de trein. Ik heb mijn boek en mijn iPad (vol met boeken) mee, iets te eten, iets te drinken... Ik kom de dag wel door!

Liefs! 

Zomervakantie #3

Wow, wat heb ik een bizarre week achter de rug! Ik heb nauwelijks geslapen, omdat ik 's avonds niet in slaap kon komen en er per se 's morgens vroeg uit wilde, zodat ik een lange dag zou hebben. De reden dat ik 's avonds niet kon slapen, is omdat er iets heel spannends op de planning staat!

Ik wil al zo lang verhuizen. Ik heb een redelijk oké huis, maar ik heb verschrikkelijk veel last van mijn buren en het huis is gewoon echt te klein. Sinds mijn vriend bij me is ingetrokken, staan er overal spullen. En ik heb dat er absoluut voor over, want ik vind het zo fijn om met hem samen te wonen, maar ik mis de ruimte. Als ik een rustig huis heb, is het ook rustig in mijn hoofd. En als er veel spullen staan, kan ik me overal aan ergeren.

Toen ik de knoop doorhakte om te gaan studeren, was dat op twee voorwaarden. 1: Mijn vriend mocht het niet uitmaken de komende drie jaar. 2: We zouden niet gaan verhuizen de komende drie jaar. Beide dingen zouden zo veel stress opleveren (en dat eerste vooral heel veel verdriet) en dat zou ik niet trekken in combinatie met werk en studie. Het is al eens eerder misgegaan. Ik zat midden in een verbouwing, ik ging veertien lesuren geven en ik zat in mijn afstudeerjaar van de lerarenopleiding. Oef! Dat wilde ik niet nog eens meemaken.

Maar nu ik een week in het huis van mijn tante heb gezeten. Zo veel rust, zo veel ruimte, ik voel me zo ontspannen en ik wil dit ook! Een eigen plek om te werken/schrijven, want op dit moment staat mijn bureau in de woonkamer en dat is niet ideaal. Een grotere badkamer, waar je je niet constant tegen de muren stoot als je je wilt omdraaien tijdens het douchen. Een rustige omgeving, waar je niet elke keer je schreeuwende buurvrouw en huilende buurmeisjes hoort. Ik wil dit!

Dus besloten we meteen, in een opwelling, dat we zouden gaan verhuizen. We zochten Funda af, vonden een hoop leuke huizen, berekenden ons jaarinkomen en mogelijke hypotheek, streepten heel veel huizen van ons lijstje af en hielden gelukkig ook nog heel veel leuke huizen over. Niet in de woonplaats waar ik eigenlijk had willen wonen, maar in een omgeving waar de prijzen van een huis een redelijke verhouding hebben met de ruimte die je er voor krijgt en waar je toch heerlijk rustig kunt genieten.

Vandaag worden we gebeld om een afspraak te maken voor een hypotheekadviesgesprek. Daarna gaan we in de omgeving kijken, we gaan afspraken maken om huizen te bezichtigen en wie weet... Wie weet schrijf ik over een tijdje niet meer vanuit mijn in de zomer snikhete en in de winter ijskoude huurwoning, maar kan ik schrijven vanuit een koopwoning, vanuit mijn eigen werkkamer en met uitzicht op heel veel groen. Hoe tof zou dat zijn?

Oh, en de reden dat ik niet goed kon slapen? Waar het hart van vol is, stroomt de mond van over. Ik lag met mijn vriend te praten hoe we het zouden inrichten, welke kamer we waarvoor zouden kunnen gebruiken, wat we in de toekomst eventueel kunnen verbouwen, wat we in de tuin kunnen plaatsen (een blokhut met daarin een logeerbed!), hoe we het zouden inrichten, welke meubels we per direct weg gaan doen en welke we nog even meenemen naar het nieuwe huis... En als mijn vriend zei dat hij ging slapen, ging ik zelf verder. Ik maakte alvast lijstjes met alles wat we moesten regelen, alles wat we moesten kopen en ik zocht in de app van Funda naar nog meer leuke huizen.

Is dit een opwelling of niet? Geen idee. Ik kan wel zeggen dat het huis van mijn tante ervoor heeft gezorgd dat ik het allemaal in een stroomversnelling wil uitvoeren. Ik vind het heel eng, zeker straks in combinatie met mijn studie en het mentoraat, maar ik vind het ook heel leuk om een volgende stap te zetten in mijn leven. Mijn vriend zal me steunen in alles, heeft hij beloofd, dus misschien moet ik er maar vertrouwen in hebben en zien hoe alles loopt, in plaats van dat ik nu al alle gevaren zit te bedenken...

In de blogpost van volgende week kan ik hopelijk wat meer schrijven. Wie weet hebben we het gesprek met de hypotheekadviseur dan al gehad... Ieks, ik word ineens echt volwassen!

Liefs!

P.S. Nu dit ineens zo dichtbij komt, heb ik ook wel zin om weer te gaan werken. Ik ben zo benieuwd hoe het komende schooljaar zal worden. Ik weet wat mijn valkuilen zijn, ik weet dat ik met mijn vriend kan praten en ik heb min of meer mezelf opgelegd om ELKE DAG een stukje te schrijven voor op mijn blog, om alles van me af te schrijven. De leuke dingen en de vervelende dingen.  

Zomervakantie #2

Zaterdagochtend, 10.40. Ik zit aan de enorm grote eettafel waar een vaas met bloemen op staat en waar een gigantische lamp boven hangt. Er staat een espresso, een schaaltje yoghurt met muesli én een boterham voor me. Er ligt een kat op de eettafel die half slaapt en half naar de televisie kijkt. De schuifdeur naar de tuin staat wagenwijd open, een andere kat loopt langs mijn been om mijn aandacht te trekken en ik kom tot de conclusie dat ik heerlijk heb geslapen in het heerlijke bed, in een heerlijke slaapkamer, in een heerlijk huis!

Aankomende week mag ik op het huis van mijn tante passen. Vergeleken met dit huis is mijn huis een poppenkast. Mijn hele woning zal net zo groot zijn als de hele woonkamer met open keuken hier. In mijn keuken is het altijd vechten om een plekje. In deze keuken kun je met z'n vijven aan het aanrecht staan en dan heb je nog geen ruzie. Het is hier zo heerlijk, zo fijn! En dan praat ik nog niet eens over de rustgevende tuin, de perfect gestylde badkamer inclusief inloopdouche en bubbelbad.

Dit is waar ik de komende week zal verblijven. Maar dit hoort niet te gaan over de komende week. Ik zou nu moeten vertellen hoe de afgelopen week was. Heerlijk rustig, kan ik je wel vertellen! Precies zoals een vakantieweek hoort te zijn. Ik heb gelezen, ik ben naar mijn babynichtje geweest, ik heb de bioscoop bezocht samen met mijn zusje (The Fault in our Stars, viel toch een klein beetje tegen na alle geweldige verhalen daarover) en ik heb geschreven. Helaas niet zo veel als ik zou willen, maar het waren toch zo'n vierduizend woorden. 

Met mijn verhaal zit ik nu op twaalfduizend woorden. Vorig jaar begon ik pas op 1 augustus met mijn poging om 50k woorden te schrijven in een maand tijd (zoals de NaNoWriMo), maar dit keer ben ik meteen op mijn eerste vakantiedag begonnen. Het is geen wedstrijdje, ik doe dit voor mezelf. En als het wel een wedstrijd was: ik ben de enige deelnemer, dus ik bepaal zelf de regels. :-)

De komende week verblijf ik in dit riante huis. Mijn vriend moet weer werken, dus doordeweeks heb ik het huis voor mezelf. Genoeg tijd om te lezen en te schrijven, lijkt me!

Liefs!

Zomervakantie #1

Kunnen de komende weken nóg beter worden dan de afgelopen week? Ik denk het niet, maar we zullen het gaan zien...

Ik heb een heerlijk weekje achter de rug. Natuurlijk zat er een rouw randje omheen, met woensdag als dieptepunt. De nationale rouwdag waarbij (hopelijk) heel Nederland stilstond bij de vliegtuigramp van vorige week donderdag. Het werd nog erger toen ik las dat er nog twee vliegtuigen naar beneden zijn gehaald door Rusland, dat er nóg een vliegtuig was neergestort met passagiers erin én dat Poetin vrolijk viert dat de eerste steen is gelegd voor het stadion waar in 2018 het WK zal plaatsvinden. Ik hoop met heel mijn hart dat Nederland een keertje over zal slaan, ondanks dat ik genoten heb van het afgelopen WK. Maar goed, dit is niet het juiste platform om mijn mening daarover te spuien. 

Door deze afschuwelijke gebeurtenis heb ik juist meer genoten van het leven zoals het nu is. In gedachten ben ik vaak genoeg bij de nabestaanden van de slachtoffers, maar ik besef me nu nog meer dat het leven zomaar afgelopen kan zijn. Nu het nog kan, wil ik genieten. En dat heb ik gedaan, in één van de vakantieparken van Centerparcs.

Als cadeautje voor mijn driejarig samenzijn met mijn vriend kreeg ik een midweek Centerparcs. Maandag tegen het middaguur kwamen we hier aan en oorspronkelijk zouden we vrijdag terug naar huis keren. Oorspronkelijk, inderdaad, want op woensdag besloten we er nog een weekendje aan vast te plakken. We hebben het hier zo naar ons zin en we rusten hier heerlijk uit van een jaar lang werken.

En daarbij heb ik nog meer leuk nieuws. Na een zwangerschap van ruim 41 weken ben ik afgelopen maandagavond tante geworden van een meisje. We zijn vrijdagavond vanuit Centerparcs terug naar huis gereden om ons nichtje te bewonderen. Wat een schatje, wat een prinsesje! Om half vier 's nachts waren we weer terug in ons vakantiehuisje, dus het was een korte nacht, maar het was het meer dan waard!

Wij genieten nog even verder van ons verblijf op het park. Nu maar hopen dat de komende vijf weken net zo fijn worden als de afgelopen week.

Liefs!

Dagboek: VAKANTIE! (#40)

Het schooljaar zit erop. De allerlaatste week is voorbij en het genieten kan beginnen! Deze week hoefde ik nog maar twee dagen naar mijn werk, dinsdag en donderdag, dus voor mijn gevoel had ik al vakantie. Voornamelijk omdat ik op die twee werkdagen ook niet veel heb hoeven doen.

Dinsdag was de dag om repetities terug te geven aan de leerlingen. Ik was ingedeeld van negen uur tot half elf, een kort dagje dus. Daartussen zat ook nog een half uur pauze, dus ik had echt niet veel te doen. Het eerste halfuur kwamen er twee leerlingen langs, het laatste halfuur waren het er acht. Van de bijna 120 leerlingen heb ik er dus maar tien gezien. De toetsen die niet zijn opgehaald, heb ik dus meteen in de papierbak gegooid. Om half twaalf was ik al thuis, heerlijk!

Op woensdag heb ik een hele fijne aankoop gedaan. Ik had dringend een tas nodig die ik kan gebruiken voor mijn studie. Het liefst een tas waar mijn laptop en/of multomap in past en die niet te zwaar is. Bij de V&D kwam ik al snel op een Eastpak. Ik liep er al bijna mee naar de kassa toen ik een andere prachtige tas zag. Een schoudertas, maar hij voelde wel heel licht aan. Gemaakt van leer, groot genoeg voor een laptop en heel vrouwelijk. Thuis heb ik meteen gecheckt of zowel mijn laptop als mijn multomap erin passen en ja hoor, de perfecte tas is dus binnen! Laat de studie maar beginnen...

Donderdag was mijn laatste werkdag. Ik stond vroeger op dan gewoonlijk, want ik moest mijn make-up aanbrengen. Die dag zouden namelijk de nieuwe schoolfoto's gemaakt worden en dan kan ik niet aankomen met een blote billen gezicht. Ik trok mijn mooiste kleren aan (oké, dat niet, maar ik trok voor deze dag een jurkje uit de kast in plaats van een spijkerbroek) en was klaar om te gaan!
De werkdag startte met een vergadering. Daarna liepen we met z'n allen naar de personeelskamer voor het afscheid van collega's (en voor de collega's die niet aan de lijn zijn een heerlijk gebakje...) en werden de foto's gemaakt. We sloten de werkdag af met een sectievergadering, de laatste van het jaar.

Het voelt voor mij nog niet alsof de vakantie is begonnen. Ik heb er zo lang naar uitgekeken, dat ik niet kan bevatten dat het nu eindelijk zo ver is. Om toch een beetje een vakantiegevoel te hebben, vertrekken mijn vriend en ik volgende week naar een vakantiehuisje in Nederland. Even een paar dagen rust, genieten en hopelijk niet al te veel warmte zoals nu. Twintig graden is lekker, maar bij dertig graden kan ik dus echt niet functioneren...

Liefs!

P.S. De komende zaterdagen geen dagboek-post, maar waarschijnlijk een vakantie-update. :-)

Lief dagboek #5

Lief dagboek,

Hoe apart is het dat ik nu juist tegen de vakantie op begin te zien? Ik heb er maanden naar uit gekeken, maar nu het zo ver is, vind ik het toch niet meer zo leuk. Na zes weken vakantie (in plaats van zeven weken zoals in de vorige zomervakantie, boehoe!) begint namelijk het keiharde leven: lesgeven, studeren en het mentoraat. En ik begin nu niet zo zeer tegen het mentorschap op te kijken, maar juist tegen het studeren.

Afgelopen week heb ik de bovenbouwboeken ingekeken. Ik wilde dit schooljaar mijn geheugen opfrissen en daardoor heb ik havo A en vwo B opgehaald. De havo A-stof ging nog wel, maar bij vwo B begon ik 'm echt te knijpen. Ingewikkelde berekeningen, stof waarvan ik me afvraag of ik dit ooit eerder heb gehad, héle moeilijke woorden... Hoe ga ik dit doen tijdens de studie?

Wat het nog extra moeilijk gaat maken, is de taal. De meeste studieboeken zullen in het Engels zijn. En laat dat nu net zo'n dingetje zijn waar ik zó verschrikkelijk slecht in ben! En daarnaast vraag ik me gewoon af hoe ik het allemaal ga bolwerken. Studeren is leuk, maar doordat mijn werk nu voor de kosten gaat opdraaien, heb ik het idee dat er een enorme druk op me ligt. Ik hoor vanuit mijn omgeving heel vaak dat ik het wel ga redden, maar nu zegt zelfs mijn onderbuikgevoel dat ik het heel lastig ga krijgen. De motivatie is zelfs langzaam aan het verdwijnen. Waarom wilde ik dit ook al weer?

Er komt een groot feest als ik mijn diploma heb. Hopelijk kan ik dat tegelijkertijd met een housewarming doen, want ik wil wel heel graag weg uit dit kleine, krappe huisje waar ik nu woon. Alles staat op elkaar en er is bijna geen loopruimte meer over. Ik wil mijn eigen schrijf- en werkplekje en ook niet geheel onbelangrijk: ik wil een koel huis. Het is heel fijn dat ik geen bovenburen heb, maar het heeft ook een nadeel: het is bloedje heet hier twee hoog achter! En dan moet de echte zomer nog komen...

Liefs!

Dagboek: Rugpijn (#39)

Dit was lichamelijk geen leuke week. Al sinds Koningsdag heb ik last van mijn rug wanneer ik buk. Wij hebben op een kleedje gestaan om spullen te verkopen en door het vele bukken is er te veel gewicht en druk op mijn stuitje komen te staan. Na bijna twee maanden pijn met bukken ben ik naar de dokter gegaan. Ik kreeg oefeningen mee voor mijn rug en het advies om af te vallen, omdat het volgens de dokter door overgewicht komt.

De laatste twee weken heb ik niet alleen last bij het bukken, maar ook bij gaan zitten, tijdens het zitten zelf, opstaan, bukken, bewegen en zelfs wanneer ik op mijn rug lig. Laat ik het zo zeggen: wanneer ik op mijn buik of zij lig, heb ik er geen last van, in alle andere gevallen wel.

Zo’n vervelende, aanhoudende pijn is niet leuk, vooral niet wanneer je gewoon moet werken. Vijftig minuten met de scooter is geen pretje (maar ik vertik het om zoveel geld uit te geven aan de trein), lang zitten tijdens het surveilleren en nakijken is niet leuk en ook het traplopen is vervelend. En dan nog het allervervelendste van deze week: ik kon niet meedoen met paintball!

Aan het begin van de week werd ik gevraagd of ik mee wilde met een klassenuitje. De mentor van mijn 2havo-klas wilde er graag iemand bij hebben, omdat er een jongen mee zou gaan met hartproblemen. Ze durfde dat niet alleen aan, dus ik besloot mee te gaan. Paintball zelf zou niet lukken, maar kijken kan ik wel! Tijdens het kijken vond ik het verschrikkelijk om zo’n last van mijn rug te hebben. Zoiets actiefs als paintball is niets voor mij, maar toen ik zelfs de verlegen meisjes vrolijk over het veld zag rennen met een wapen, vond ik het toch wel jammer dat ik alleen maar mocht kijken.

Daarom heb ik alvast de belofte gedaan dat ik volgend jaar weer met deze klas mee ga paintballen én dat ik dan zelf ook in zo’n groen pak kruip met een groot wapen in mijn handen. Ik heb er nu al zin in!

De rest van de week bestond uit surveilleren, nakijken en vergaderen. Volgende week heb ik nog twee dagen waarop ik aanwezig moet zijn: één dag om de toetsen met de leerlingen te bespreken, één dag voor vergaderingen. Die dag zou ik oorspronkelijk ook mee gaan naar de personeelsmiddag en –avond, maar dat gaat met mijn rug niet lukken.

Liefs!

Lief dagboek #4

Lief dagboek,

Ik word mentor. Het is zo definitief als het maar zijn kan, en ik weet niet goed hoe ik me daarom moet voelen. Ik knijp 'm natuurlijk enorm, maar aan de andere kant lijkt het me ook heel leuk. Echt een band opbouwen met de leerlingen, een steun voor ze zijn, gezellig kletsen over koetjes en kalfjes, ze opvoeden en boos op ze worden als ze vervelend zijn geweest bij één van mijn collega's.

Maar ik denk niet dat mijn mentorleerlingen leuk zullen zijn. Daar heb ik drie hele goede redenen voor. 1. Het zijn voornamelijk meisjes, en ik houd niet van meisjes. Ze zijn gemeen, achterbaks, arrogant, irritant en hebben geen humor. 2. Het zijn vwo-leerlingen. Vwo-leerlingen hebben geen humor en willen alles zelfstandig doen. Ze hebben geen hulp nodig en zien de docent als docent, en niet als een mens. En ze tonen geen interesse. 3. Het zijn alfa-leerlingen die een hekel hebben aan wiskunde. En ik geef wiskunde. Nou ja, de link kun je zelf wel leggen.

Ik scheer ze natuurlijk enorm over één kam en heel veel ervaring heb ik ook niet met dit soort leerlingen, maar dit is mijn eerste indruk toen ik hoorde dat ik mentor word van 19 leerlingen waarvan het merendeel uit meisjes bestaat.

Misschien moet ik maar niet te negatief denken en me vasthouden aan de leuke dingen van het mentor-zijn. Cadeautjes aan het einde van het schooljaar en zo. ;-) 

Liefs!

Dagboek: Het begin van het eind (#38)

Het schooljaar is nu echt bijna afgelopen. Afgelopen week gaf ik de laatste twee lessen en de repetitieweek én de rapportvergaderingen zijn gestart. Hoe de week is verlopen? Je leest het vandaag!

Dinsdag had ik een stressvolle ochtend. Ik hoorde maandag aan het einde van de middag in een mailtje dat ik heel mijn lokaal moest leeghalen v00r dinsdag het derde lesuur. Omdat ik de eerste drie uren les moest geven en geen mogelijkheid zag om ook nog mijn lokaal vrij te maken van al mijn spullen, schoot ik in de stress. Om kwart over zes zat ik op de scooter, iets over zevenen stond ik voor mijn school. Met twee grote boodschappentassen liep ik naar mijn lokaal en als mijn persoonlijke spullen gingen daar in. Alles wat ik niet mee wilde nemen naar huis, zoals de oranje vlaggetjes, stickers, puzzeltjes en al dat soort dingen besloot ik weg te geven aan mijn leerlingen. Die waren ook weer blij!

Op woensdag had ik gelukkig wel een betere dag. Het was de allerlaatste lesdag en ik had voor mijn klassen een quiz voorbereid: een wiskwis. Ik kreeg natuurlijk commentaar van mijn leerlingen ('Mevrouw, quiz schrijf je niet zo!'), maar gelukkig konden ze het wel waarderen dat ik zo mijn best voor ze had gedaan. Het beste groepje kreeg een beloning en aan het einde van de les kreeg ik van een paar leerlingen een persoonlijk bedankje voor de fijne lessen. Daar doe je het voor!

Donderdag mocht ik uitslapen, yiehaa! Pas om elf uur startte mijn vergadering, dus om half negen ging ik pas de deur uit. Anderhalf uur van tevoren kwam ik aan, dus ik had mooi nog even de tijd om wat bovenbouwboeken door te werken ter voorbereiding op mijn studie. Tijdens de vergadering was de grote vraag of de leerlingen naar 2havo of 2atheneum zouden overstappen. Het verbaasde me welke argumenten er werden gebruikt om een leerling naar 2havo te sturen. Te onzeker, te hard moeten werken voor een prachtige lijst, te brutaal. Ik snap er werkelijk helemaal niks van... De leerlingen doen hun best om mooie cijfers te halen, maar als ze te veel hun best doen, is dat niet goed? Dat is iets wat ik nooit zal begrijpen.

Vrijdag mocht ik surveilleren bij een brugklas. Om kwart over tien was ik klaar, maar ik ben nog niet naar huis gegaan. Ik was veel te benieuwd hoe mijn 2havo-leerlingen hun toets gemaakt hadden! Ik ben direct begonnen met nakijken en een half uur later kon ik de conclusie trekken dat ze het uitstekend gedaan hadden. Een 7,4 gemiddeld. Als ik de leerlingen niet mee zou tellen die al min of meer afgeschreven zijn, zou het gemiddeld een 8,2 zijn. Dat is nog eens een leuke afsluiting van het jaar (en dat is taart waard!).

Liefs!

Lief dagboek #3

Lief dagboek,

Vandaag had ik een moeilijke, maar fijne dag. Het was een dag vol afscheid. Vanochtend mocht ik eerst afscheid nemen van 2havo. Donderdagavond had ik op Facebook een heel gesprek met een meisje uit deze klas. Ze vond het ontzettend jammer dat ze mij volgend jaar niet krijgt en dat was ik het helemaal met haar eens. Wat ga ik deze klas missen!

Ook bij twee van de drie brugklassen had ik het moeilijk. Van één klas kreeg ik een lief kaartje waar iedereen zijn/haar naam op geschreven had. Ook kwam een leerling uit die klas na afloop naar me toe om me persoonlijk te bedanken. Nu is het zo dat ik die leerling een beetje gek vind, maar anders had ik 'm sowieso een knuffel gegeven. De enige uit de hele klas die naar me toe komt, schattig!

Dit gebeurde ook bij de tweede brugklas. Er kwamen twee leerlingen naar me toe: 'We willen u bedanken voor het leuke en gezellige jaar.' En dan te bedenken dat ik één van hen vorige week nog bijna strafwerk heb gegeven! In de wandelgangen heb ik nog een leuke selfie gemaakt met een paar meisjes uit deze klas. Een leuk aandenken!

De derde brugklas ga ik niet heel erg missen. De band miste, er is geen vonkje overgesprongen en ik gaf deze klas altijd met een beetje tegenzin les. Eén leerling vond het wel heel jammer dat hij me volgend jaar niet als docent had, maar ik denk dat de andere 29 het wel prima vind. En dat is insgelijks.

Ik vind het vervelend om afscheid te nemen van mijn leerlingen. Ik ga ze natuurlijk nog wel zien in de gang, maar het is anders dan hen in de les te zien. En het is altijd afwachten wat er voor in de plaats komt...

Liefs!

Mijn klassen: klas 2A

Na drie blogposts over mijn brugklassen wordt het natuurlijk tijd voor wat mooie woorden over mijn 2havo-klas. Het scheelt dat ik dit nu schrijf in de laatste week van het schooljaar. Ik ken ze na twee jaar zo door en door dat ik er wel wat leuks over kan schrijven. En natuurlijk ben ik nu extra sentimenteel omdat ik ze volgend jaar enorm ga missen, want ook zorgt voor extra lovende woorden.

Ik ben niet altijd even positief over 2A geweest. Ze zijn wel lief hoor, voornamelijk de meisjes, maar tijdens het zelfstandig werken ging altijd maar de helft van de klas aan het werk, tijdens het nakijken van de proefwerken vlogen de onvoldoendes om mijn oren en het huiswerk werd ook al niet gemaakt. Ik werd er moe van!

Tot op een gegeven moment de knop bij mij om ging. Ik besloot iets anders te doen: de leerlingen in groepjes te zetten. Ik liet de leerlingen werken in groepjes van vier (en één groepje van zes, dat maakte mijn lokaalindeling wat praktischer). Ik legde de uitwerkingen van elk hoofdstuk neer en ik liet ze samenwerken. In een groepje van vier is er altijd wel één leerling die de stof snapt én een leerling die serieus wil werken. Deze twee leerlingen trekken de andere twee mee et voilà: ze zijn aan het werk.

Sindsdien vind ik ze veel leuker. Ik zie nu niet alleen meer die onvoldoendes – die er nog steeds wel zijn hoor – maar ik zie ook hun leuke kanten. Ze kunnen goed samenwerken, de klas is echt een team, de lieve meisjes helpen de stoere jongens met hun wiskundeopgaven (ja, want de meisjes zijn écht beter!) en ik zie ineens hun humor.

De klas zit vol verschillende leerlingen. Leerlingen die makkelijk vwo konden doen, maar die niet op hun tenen wilden lopen. Leerlingen die op het nippertje havo halen, en ook te veel leerlingen die havo niet aankunnen. Vanwege het niveau, maar voornamelijk ook vanwege gedrag of een vervelende thuissituatie.

Ik ga ze missen. Elke keer dat ik een steek van verdriet voel, moet ik mezelf er aan herinneren dat ik ze volgend jaar nog wel op de wandelgangen tegen zal komen. Helaas weet ik nu al dat er leerlingen zijn die volgend jaar niet terug zullen keren naar deze school. Ik ga deze leerlingen nóg meer missen en heel misschien zal ik zelfs wel een traantje om hen laten…

Liefs!

Dagboek: De laatste lesweek (#37)

Dit was de allerlaatste volledige lesweek. Het aftellen krijgt nu echt een heel dubbel gevoel. Enerzijds wil ik heel graag vakantie, zodat ik tijd heb om bij te slapen (zzz...), tijd heb om te lezen en schrijven en weer wat vaker kan bloggen. Maar aan de andere kant betekent vakantie ook dat het volgende schooljaar snel gaat beginnen en het mentoraat freaks me out! En daarnaast ga ik mijn leerlingen ook enorm missen. Héél erg!

Op dinsdag waren de leerlingen onrustig. Logisch, het schooljaar zit er bijna op en we zijn al klaar met het hoofdstuk. 'Wat moeten we dan nu nog anderhalve week doen?' was een veelgestelde vraag. Ik wist het zelf ook niet zo goed. Ik heb de leerlingen dus heel veel laten oefenen. Maar om dat nu nog zes lessen lang te doen?

Ook woensdag moesten mijn brugklasleerlingen oefenen. Als ik het al saai vind worden om alles wéér te herhalen, hoe moet dat dan voor de leerlingen zijn? En wat moest ik toch doen in de vier lessen die nog komen gaan? Ik maakte een planning en vroeg mijn brugklasleerlingen wat ze ervan vonden. Eén les leren voor de wiskundetoets, één les werken aan rekenvragen met aan het einde van de les een rekenbingo, nog een les leren voor andere toetsen en de laatste les een wiskwis: een quiz met wiskundige vragen. 

Ook 2havo was onrustig deze les. Er waren meer leerlingen niet aan het werk dan wel. Maar goed, ik neem ze maar niks kwalijk. Ik ga ze zo erg missen volgend jaar, dat ik het nog zou hebben goedgekeurd als ze over de tafels zouden rennen...

Donderdag waren ze overigens wel heel lief aan het werk. In het klassenschrift schreef ik een hoop complimentjes over de jongens die een heel stuk beter werkten dan ik het afgelopen jaar had gezien en ik was echt in staat om ze te knuffelen. Eh, ja, echt...

Vrijdag had ik een heerlijke dag: alleen de eerste vier uren les, om 12.00 uur mocht ik al naar huis. Met mijn brugklasleerlingen deed ik dus een rekenbingo. Ik kreeg nog een enorme discussie met een leerling die vond dat ik de regels niet goed had uitgelegd. Hij had zijn bingo voorbij laten gaan en wilde daarna alsnog naar me toekomen met zijn bingokaart, maar zo werkt dat natuurlijk niet. De bedoeling van een rekenbingo is dat de leerlingen leren rekenen. Als ze achteraf pas bedenken dat ze wel bingo hebben, hadden ze dus blijkbaar niet goed gerekend...

Volgende week heb ik de laatste twee lesdagen. Maar eerst... drie dagen weekend!

Liefs!

Lief dagboek #2

Lief dagboek,

Het is nu tien voor vijf en ik lig in bed. Op de terugweg had ik ineens zo’n zin om even tijd voor mezelf te nemen, dat ik thuis direct mijn bed in ben gedoken. Vergezeld met twee crackers en een groot fles water (ja, dieetpoging zoveel), mijn laptop, mijn telefoon, mijn iPad en een boek lig ik hier te chillen. Even bijkomen van vandaag en over alles nog even goed nadenken.

Nadenken, waarover? Over Simon, de jongen die stiekem de deur op slot draaide terwijl nog niet alle leerlingen het lokaal binnen waren. Het is al eerder in deze klas gebeurd dat de deur “ineens” op slot zat, dat was bij de docent van Frans. Omdat niemand wilde toegeven, moest de hele klas een les nablijven. (Dat is uiteindelijk niet gebeurd, maar oké.)

‘Helaas voor jou heb ik het nu wel gezien,’ zei ik toen ik Simon even apart op de gang zette. ‘Vanmiddag blijf jij het achtste uur na.’

Simon heeft de rest van het uur heel boos gekeken. Ik heb de klas in stilte laten werken (niet om dit voorval overigens) en tijdens die vijfendertig minuten rust heb ik kunnen nadenken. Is een lesuur nablijven wel een gepaste straf? Zal ik hem anders alleen een opstel laten schrijven? Of zal ik hem gewoon zeggen dat één lesuur boosheid wel genoeg straf is? Ik besloot voor de laatste optie te gaan.

‘Je ziet er boos uit, Simon,’ zei ik tegen hem, nadat ik hem weer apart op de gang had genomen. ‘Ben je boos op mij of op jezelf?’

‘Op u,’ zei hij, wat me enorm verbaasde. Als ik twee keer hetzelfde geintje flik en bij de tweede keer niet zo makkelijk onder straf uit kom, zou ik toch vooral boos zijn op mezelf. En spijt hebben, dat vooral.

Ik legde dit aan hem voor, maar hij was nog steeds boos op mij. ‘Door u kan ik niet leren voor de repetitieweek.’ Ik schrok van zijn uitspraak? Heb ik hem gedwongen om die deur op slot te draaien? Laat me niet lachen!

‘Ik ben vandaag na het zesde uur al klaar, ik heb bij nader inzien geen zin om twee uur langer te blijven omdat jij een deur op slot hebt gedraaid. Morgen in de les maken we een afspraak om op een ander moment dat uur in te halen, een dag dat mij wel goed uitkomt. En neem je boeken mee, dan kun je mooi tijdens dat uur gaan leren voor de proefwerken van komende week.’

Gelukkig waren de mentor en afdelingsleider het met me eens.

Liefs!

Lief dagboek #1

Lief dagboek,

Het is maandagmiddag, ik zit op de bank met mijn benen languit en ik heb mijn laptop op schoot. Ik merk dat er de laatste weken veel vrije uren gaan zitten in het bekijken van YouTube-filmpjes en het lezen van andere blogs. Te veel, misschien wel. Ik weet niet wat het is waardoor ik het zo leuk vind om het leven van anderen te volgen. Zal dat ook te maken hebben met mijn leeshobby? Tijdens het lezen verplaats ik mezelf ook continu in het leven van een ander...

Terwijl ik mijn eigen leven op dit moment toch best oké vind. Ik geniet meestal van mijn werk, ik heb een geweldige vriend, ik heb veel contact met mijn familie, ik blog veel voor een andere site, ik ben de laatste weken zelfs weer begonnen met schrijven. En binnenkort heb ik zelfs zes à zeven weken vakantie! 

Daar krijg ik trouwens ook best de kriebels van. Ik zou eigenlijk niet moeten aftellen, maar na die vele weken vakantie begint het echte leven weer, wat een stuk zwaarder gaat worden dan het afgelopen jaar. En zelfs dat vond ik al heel pittig!

Ik start met de eerstegraads opleiding. Ik blijf vijftien lesuren geven, verdeeld over vier werkdagen. Ik word zeer waarschijnlijk mentor. Ik wil drie blogposts per week voor hier schrijven en daarnaast nog twee voor die andere site. Ik ben het afgelopen half jaar een paar keer uitgenodigd voor een boekpresentatie en dat wil ik graag blijven doen, net als het interviewen van auteurs. Voor zolang als het nog leuk blijft wil ik drie dagen in de week hardlopen. En dan zijn er natuurlijk nog die vijftig boeken die ik per jaar wil lezen, die ik voor het jaar 2014 heb opgehoogd naar zestig boeken. Het allerliefst zou ik dan ook nog willen verhuizen naar een groter huis in een fijnere omgeving en met mijn eigen werkplekje in huis. Ik wil zo graag veel meer tijd besteden aan het schrijven van verhalen in plaats van al die dingen die ik zojuist heb genoemd.

Het voelt voor mij als een enorme druk. Ik moet zo veel dingen van mezelf, maar ik twijfel continu of ik dit allemaal wel aan kan. Tijdens het laatste jaar van mijn studie ging het mis. Werken en studeren bleek op dat moment geen goede combinatie te zijn. Aan het begin van dit jaar ging het ook weer mis. Ik wilde zo graag alles perfect doen, dat ik daarin faalde. 

Waarom zou het dan in september wel goed gaan? zegt dat vervelende stemmetje elke dag weer in mijn hoofd. Omdat je het nu van je af gaat schrijven! roep ik vanaf vandaag dan heel hard terug. Want ik heb besloten om weer verder te gaan met waar dit allemaal begonnen is. Ruim twee jaar geleden startte ik mijn blog om mijn ei kwijt te kunnen. Als een soort dagboek. Vandaag is voor het eerst in een lange tijd dat ik mijn blog ook daadwerkelijk weer ga gebruiken om mijn ei kwijt te kunnen. Even geen artikelen meer waarvoor ik dingen op internet moet opzoeken, waar ik voor moet brainstormen of waar ik mijn boekje met tips voor open moet slaan. Vanaf vandaag ga ik vaker dit soort dingen typen. Verstand op nul en schrijven maar!

Liefs!

Dagboek: Tevreden (#36)

Ik ben tevreden over de afgelopen week. Natuurlijk heb ik over iedere dag wel wat op- en aanmerkingen. Dingen die ik beter had moeten doen, een ochtendhumeur of een spontane oververmoeidheid. Maar al met al kijk ik terug op een positieve week.

Dinsdag deed ik bijvoorbeeld iets waar ik best trots op ben. Ik had een serieus gesprek met twee leerlingen die een accent opzetten en daarmee een meisje kwetsten. Deze twee jongens zijn de clowns van de klas en ik kan heel goed met ze opschieten, maar met deze actie maakten ze een meisje aan het huilen, al hadden ze dat zelf niet door. Ik vind het altijd wel lastig om boos op hen te worden, maar nu ben ik toch wel tevreden over mijn aanpak. Ik had namelijk niet alleen een gesprek met deze heren in het bijzijn van dit meisje, maar ik ben ook met dit meisje naar de mentor gelopen en heb haar het verhaal laten doen. De mentor van de klas was blij met mijn handelen.

Alsof het werd aangevoeld, werd ik die middag via een e-mail gevraagd om mentor te worden volgend jaar. In eerste instantie riep ik natuurlijk heel hard NEE, maar uiteindelijk...

 

Want op woensdag lagen er plotseling de taakverdelingen in alle postvakjes. En daar stond dus op dat ik volgend jaar mentor moest worden. Ik ging in gesprek met mijn werkgever en hij was heel duidelijk: 'Ik ben juist blij dat je mentor wordt, want ik denk dat je dat heel goed kunt, dat je een aanvulling bent voor het team' en nog wat positieve woorden over dat het belangrijkste is dat je een band moet hebben met de leerlingen en dat dat wel goed zit bij mij. Tja, dat compliment heb ik maar in mijn zak gestoken! Ik ben direct naar de afdelingsleider 2V gelopen om te zeggen dat ik het toch maar doe, dat mentoraat. Het ligt er nog een beetje aan hoeveel klassen er volgend jaar komen, maar het ziet er dus naar uit dat ik er echt aan moet gaan geloven.

Op woensdag droeg ik een oranje voetbalshirt. Niemand kon er omheen, het was zeg maar wel heel erg opvallend, en ineens had ik heel veel aanspraak van collega's die ik nóóit spreek. Dus een tip: mocht jij je ook een beetje een loner voelen af en toe, trek aanstaande maandag een oranje shirt aan. Gegarandeerd dat je dingen als 'Jij bent er zeker helemaal klaar voor?' en 'Wat denk je dat het wordt?' naar je toe geroepen krijgt! :-)

 

Donderdag mocht ik trakteren. In al mijn klassen heb ik woensdag gevraagd naar de eindstand Australië - Nederland. Tijdens de voetbalwedstrijd heb ik met een half oog naar de televisie gekeken en met het andere oog naar het blaadje met alle uitslagen van de 111 leerlingen. Ik was heel blij toen de 2-2, want dat zorgde meteen voor 45 prijswinnaars minder! Uiteindelijk waren er twee leerlingen met de juiste score. Ik had een zak met 20 mini-bars, dus iedere leerling kreeg er tien. Dat was ook meteen een mooi bruggetje naar het onderwerp van de dag: omgekeerd evenredige verbanden. 'Als één leerling zou winnen, zou die 20 chocolaatjes winnen. Als vier leerlingen zouden winnen, zouden ze er vijf krijgen. Wanneer je het aantal winnaars vermenigvuldigt met vier, déél je het totaal aantal chocolaatjes door vier.'

 

Vrijdag gaf ik bij mijn 2havo-klas iets te veel hints bij hun SO. Ik had een makkelijke toets gemaakt, maar het plaatje was niet helemaal duidelijk. Ik heb de leerlingen dus heel duidelijk verteld dat de afstand van A naar B zoveel km was en van D naar E zoveel. Tja... Als ze nu geen onvoldoende halen! Uiteindelijk bleek dat ik het zelf ook mis had - jep, zo onduidelijk was het.

 

Het weekend komt als geroepen. Sinds mijn vriend later thuis is uit zijn werk en er dus ook later wordt gedineerd, en sinds het voetballen op TV is, heb ik het idee dat ik nauwelijks nog een avond over heb. Ik doe heel erg mijn best om te genieten van mijn vrije tijd, maar... Het. Gaat. Zo. Snel! Ach, nog heel even en dan kan ik genieten van een (welverdiende?) vakantie!

 

Liefs!

De huispakken van Roy Donders

Ik ga mijn korte pauze op mijn blog voor deze ene keer onderbreken. Vandaag maakte ik iets mee waarbij ik niet direct dacht dat dit een goed punt zou zijn voor op mijn blog. Zojuist, tijdens het douchen, bedacht ik dat dit juist iets is om over te schrijven. Zeker met de filmpjes die op dit moment circuleren op Facebook.

Welke filmpjes? Onder andere het filmpje waarbij een jongen een meisje in elkaar slaat, duwt en schopt. Het gaat er heftig aan toe en ik werd misselijk bij het zien van deze gruwelijke daad. (Net zo misselijk als toen ik op oudjaarsdag hoorde dat iemand een rotje in het achterwerk van een kat had gestopt en toen had aangestoken. Medelijden tot de duizendste macht, om het even bij mijn vakgebied te houden…) Je voelt het misschien al een beetje aankomen, maar dit meisje wordt dus gepest door deze jongen.

Oké, dit filmpje is niet zo zeer de aanleiding voor de blog. Het gaat namelijk allemaal om Roy Donders. Voorheen was hij nog niet heel bekend in Nederland, maar nu hij de huispakken voor het WK heeft ontworpen, kent vrijwel iedereen hem. Nu ga ik écht to the point komen. Mijn collega sloeg de krant open en vroeg bij het zien van Roy Donders wie deze jongen überhaupt kende voordat hij zijn samenwerking aanging met de Jumbo.

Nou… Ik! Roy Donders kwam eerst af en toe in beeld bij programma’s over de gipsy-family, de zigeuners. Hij mocht vaak de styling doen als er een communie of ander belangrijk feestje was. Vervolgens krijg hij zijn eigen realityshow op televisie en inmiddels is seizoen twee al weer tot zijn einde gekomen. Ik heb alle afleveringen met heel veel plezier bekeken. Roy Donders schrikt de meeste mensen af. Hij valt op mannen, heeft lange, donkere krullen waar een halve bus haarlak in zit, besteed heel veel tijd aan de rest van zijn uiterlijk en draagt en ontwerpt huispakken en andere kleding, voorzien van ‘glittertjes, steentjes, printjes en pailletjes’. Dat is alles wat je op het eerste gezicht ziet.

Wat veel mensen niet zien, is hoe hardwerkend deze jongen is. Hij is heel ondernemend, heeft een eigen mening, een eigen stijl en hij heeft lef. Hij wordt bestempeld als ‘apart’, maar ik heb altijd een klein beetje het idee dat hier een tikkeltje jaloezie achter schuil gaat. Hij heeft al zo veel bereikt en is zelfs jonger dan ik. Dat vind ik knap!

Nee, dit was echt geen blog om Roy Donders op te hemelen. Want ik ga nu pas echt vertellen waar het eigenlijk om draait. Als docent hoor je het pesten tegen te gaan. Opkomen voor de slachtoffers, de pesterkoppen aanpakken en straffen en zorgen dat dit soort dingen zoals in Rotterdam, waar die tieners uit het filmpje vandaan komen, niet gebeuren. Laat zien dat iedereen gelijkwaardig is, laat zien dat het niet erg is als iemand ‘anders’ is, als iemand een eigen mening heeft, een eigen stijl heeft of op iemand valt van hetzelfde geslacht. Laat iedereen in zijn of haar waarde, ook als die persoon anders is dan jij. Je hoeft geen beste matties te worden en je hoeft elkaar niet aardig te vinden. Maar doe elkaar geen pijn, lichamelijk of fysiek.

Opmerkingen zoals ‘ik snap niet dat zo’n jongen überhaupt zendtijd krijgt’ kan ik echt niet begrijpen. Wanneer ze ook nog komen uit de mond van een collega, begint er bij mij iets te knappen. Ik heb de ballen niet om er iets van te zeggen, maar het geeft me wel weer inspiratie om over te schrijven.

Ben jij een docent en kun jij Roy Donders om welke reden dan ook niet uitstaan? Prima. Houd het voor je. Dan houd ik ook voor me dat ik jou – zonder je eigenlijk te kennen – ook niet mag.

Liefs!

P.S. Zondag en maandag zijn dagen waarop ik een hele lege planning heb. De kans is groot dat ik in een boek duik, maar mocht ik zin hebben, dan kruip ik achter mijn laptop om nog wat woorden te tikken. Twee weken radiostilte levert zo veel inspiratie op!

Dagboek: WK-proof (#35)

Oeps, oeps, oeps! Door de pauze op mijn blog heb ik het schrijven van artikelen hiervoor helemaal uit mijn systeem verbannen. Ik ben compleet vergeten om mijn dagboekartikel te schrijven! Ik plan het normaal altijd in in Wunderlist, mijn digitale to do-lijst. En nu... Nou ja, nu dus niet. Stom!

En dat is niet het enige vervelende. Ik schrijf namelijk ook dagelijks een kleine notitie van wat er die dag gebeurd is. En ook dat ben ik dus vergeten. Ik weet nog dat ik dinsdag dacht: ach, dat onthoud ik wel. Maar nu, vier dagen later, zou ik het echt niet meer weten. 

Ook woensdag is een groot gat. Wel weet ik nog wat ik in mijn tussenuren gedaan heb: gelezen. Ik had vandaag een event voor boekbloggers en daar moest ik een boek voor uitlezen. Omdat ik bijna geen vrije tijd had deze week, heb ik mijn tussenuren gebruikt om te lezen. Uiteindelijk is het alsnog niet gelukt om het boek uit te krijgen, maar elke pagina was meegenomen!

's Middags ben ik langs het winkelcentrum gereden, zodat ik vlaggetjes kon kopen om mijn lokaal donderdag te versieren. In de eerste brugklas die ik die dag had zaten wat leerlingen die me daar graag mee wilden helpen, dus om 8.00 stonden we op stoelen en tafels om het lokaal WK-proof te maken. Het ziet er enorm feestelijk uit en ik ben er heel blij mee. Ik ben geen voetbalfan, maar deze vlaggetjes maken het lokaal wel een stuk gezelliger!

Vrijdagochtend bleek dat de vlaggetjes niet helemaal goed waren opgehangen. Donderdag viel (tijdens een toets!) al één slinger naar beneden, maar vrijdag lagen ze allemaal op de grond. Er stond te veel druk op het plakband. Ik heb de slingers anders opgehangen. Ze hangen nu langs de muren in plaats van dwars door het lokaal. Iets minder leuk, maar wel veiliger. 
Het derde lesuur kwamen heel veel leerlingen boos mijn lokaal in. 'We moeten allemaal het achtste uur nablijven omdat één iemand uit de klas de deur op slot heeft gedraaid toen meneer Visser op de gang stond.' Mijn collega kon daardoor het lokaal niet meer in en is uiteraard heel boos geworden. Toen hoorde ik van twee leerlingen dat de deur helemaal niet op slot zat, maar dat er een rubbertje tussen de deur en de drempel zat, waardoor de deur was gaan klemmen. Er was dus niemand schuldig en dat was waar ze zo boos om waren. Omdat dit mijn leukste klas is, besloot ik de mentorrol in te nemen. 'Ik stel voor dat jullie straks na van de les twee leerlingen uitkiezen die met meneer Visser gaan praten. Leg hem precies uit wat er is gebeurd en vertel dit rustig.' De klas heeft vaker overhoop gelegen met deze docent. Ik weet dat hij vaak een kort lontje heeft, dus rustig blijven is een pre. Het 'na de les' hadden ze helaas niet gehoord. Ze waren net vijf minuten bezig toen er twee leerlingen naar me toe kwamen. 'Mogen we een stemlijst door de klas laten gaan, zodat iedereen op twee leerlingen kan stemmen?' Ik dacht dat het maar twee minuten zou duren, dus ik zei ja. Helaas zijn ze hier de rest van het uur mee bezig geweest. Oeps!

Ik ga meteen in mijn Wunderlist zetten dat ik vrijdag een dagboekartikel moet schrijven, zodat ik het niet meer kan vergeten!

Liefs!