Dagboek: Hoe ziet mijn bed er ook al weer uit? (#3)

Er is weer een week voorbij en echt waar: ik ben kapot. Ik heb behoefte aan weekend, even rust, even een avondje thuis. Het is niet eens het lesgeven waar ik zo moe van ben. Het zijn de lange dagen die ik maak.

Maandag had ik na mijn werk een afspraak met de makelaar. Er moesten honderd handtekeningen worden gezet onder het tijdelijke koopcontract. Superspannend, wat het is een enorme stap die we maken. Het huis komt steeds dichterbij en ik heb er zo veel zin in!

Ook op dinsdagavond had ik een afspraak rondom het huis, gelukkig dit keer achter de computer. Het is echt een enorme uitvinding, maar tegenwoordig kun je een oriëntatiegesprek en adviesgesprek over een hypotheek gewoon met de webcam en een telefoonverbinding doen. Handig! We waren rond acht uur klaar met dit gesprek en toen kon de avond echt beginnen. Gelukkig had ik geen hele vermoeiende dag achter de rug, want mijn dag bestond voornamelijk uit het afnemen van SO's.

Ik had dinsdagochtend ook mijn eerste gesprekken met mentorleerlingen. Per leerling had ik tien minuten uitgetrokken, maar met deze leerlingen was ik eigenlijk na een minuut of drie wel klaar. Ik geef les aan een vwo-klas met héél veel extra vakken, zoals Spaans, Grieks en extra Frans en Duits. Een beetje de nerdjes van de school, al mag ik dat zo natuurlijk niet noemen. Deze ochtend kreeg ik de vier probleemloze leerlingen en we hadden zo weinig te vertellen, dat er wel eens een ongemakkelijke stilte viel. Oeps!

Woensdag zat ik weer op de opleiding. Bah, wat ging ik er met tegenzin naartoe! Ik zie het niet meer zo zitten. Het niveau ligt ver boven mijn pet, ik heb te weinig doorzettingsvermogen en ik weet nu al dat ik niet in de bovenbouw les wil geven. Waarom ga ik eigenlijk nog door? Maar volgens mij heb ik geen andere keus. Ik ben geen doorzetter, maar als ik A zeg, moet ik ook B zeggen. Nog drie jaar volhouden!

Donderdag dacht ik écht dat ik bijna weekend had. Wat was het elke keer weer teleurstellend als ik me bedacht dat ik nog twee dagen moest werken... En ik had donderdag ook nog eens een extreem lange dag. 's Morgens vertrok ik om tien voor zeven naar mijn werk en 's avonds was ik om elf uur thuis. Ja, echt waar. Lesgeven, mentorgesprekken, heel veel kopiëren, nakijken en 's avonds stond ik weer voor een zaal met honderd ouders. Wat was ik blij toen ik in mijn bedje lag...

De mentorgesprekken van donderdag compenseerden de gesprekken van dinsdag qua inhoud. Dinsdag hadden mijn leerlingen niets te vertellen, donderdag hoorde ik een meisje met sociale faalangst (hey, that sounds like me!), een meisje dat depressief is en zichzelf in haar lichaam snijdt en een jongen dat nu al bekend staat als de druktemaker van de klas...

Thank God It's Friday! Eindelijk brak de laatste dag van de week aan. Ik was zo blij dat het bijna weekend was*, dat ik enorm vrolijk was tegen mijn leerlingen. 

'Hebben we hier wiskunde?' vroeg een leerling toen hij me in een ander lokaal zag staan. 

'Nee, vandaag hebben we hier Spaans,' lachte ik. Brugklassers kun je zo makkelijk in de maling nemen!

Ik maakte er vrijdag drie rustige lesuren van. Ik heb de tweede betekenis van de stopwatch op het bord geïntroduceerd. De afgelopen twee weken heb ik deze alleen gebruikt aan het begin van de les om de spullen open te leggen. Vanaf vrijdag gebruik ik deze ook weer om stilte-minuten te creëren.

Liefs!

*Oeps, door deze zin lijkt het alsof ik mijn werk ineens niet meer leuk vind. Maar dat is niet zo hoor! Ik mis mijn bed gewoon heel erg. En mijn vriend, die tegenwoordig ook acht dagen per week werkt...

Een heel uniek aanbod

Tijdens de stilte-minuten ligt een meisje, Amira, languit op haar tafel. Eén keer heb ik oogcontact met haar, maar het lijkt haar niet veel te interesseren. Ze gaat echt niet aan het werk! Haar buurvrouw, Lisa, stoot haar een paar keer aan, om haar aan te sporen. Als Lisa merkt dat Amira echt niet aan het werk gaat, besluit Lisa ook het bijltje erbij neer te gooien. Terwijl de andere 27 leerlingen perfect aan het werk zijn, liggen Amira en Lisa een beetje niets te doen. Ja, zuurstof te verbruiken. Gelukkig zitten (ehhh... liggen) ze achterin het lokaal, in een hoekje. Niemand die ze ziet en niemand die kan denken: hé, die meisjes daar werken niet aan de opgaven, dan hoef ik het ook niet te doen!

Vijf minuten voordat de bel gaat loop ik met mijn agenda op ze af.

'Hé dames. Jullie ouders hebben heel veel schoolgeld betaald, zodat jullie goed onderwijs krijgen. Het is dan wel de bedoeling dat je van de lestijd gebruik maakt. Dus we gaan een afspraak maken om deze lestijd in te halen. Maandag tijdens de grote pauze heb ik al een afspraak, maar zullen we de eerste pauze afspreken? Gewoon, in ditzelfde lokaal?'

'Maar waarom dan?' vraagt Amira.

'Omdat jullie net een half uur niets hebben gedaan. Ik geef jullie de kans om de lestijd in te halen. En wees er maar blij mee, want ik gun echt niet iedereen mijn vrije pauzes.'

'Maar...'

Ik zie aan ze dat ze niet goed weten hoe ze hiermee om moeten gaan. Ik zie ze denken: moeten we blij zijn met dit aanbod, of is dit gewoon een smerige truc om ons terug te pakken? Na een paar seconden hebben ze inderdaad door dat dit gewoon een soort van nablijven is.

'Maar Lisa deed helemaal niks,' probeert Amira haar vriendin te redden.

'Nee, dat is het probleem ook een beetje. Jullie deden allebei niet veel, daarom bied ik jullie ook deze kans aan. Nou, wat denken jullie ervan? Maandag in de kleine pauze? Zet het direct in je agenda, voor het geval je het vergeet.'

Amira kijkt me met een opgetrokken wenkbrauw aan. Als ze ziet dat ik haar naam in mijn agenda schrijf, weet ze dat ik serieus ben.

'En zorg dat je volgende keer wel mee doet in de les. Zo'n aanbod ga ik niet vaker doen.'

Liefs!

Volle agenda's & het mentoraat

Half acht 's avonds. Mijn avondeten zit net in mijn maag, terwijl ik toch het liefst rond zessen mijn avondeten nuttig. Maar dat zat er vandaag niet in.

Om half zes zat ik bij de makelaar om ons (tijdelijke) koopcontract te leven. Een enorme stap in ons leven, al voelt dat nog niet zo. Ik kan het nog steeds niet beseffen. Waarschijnlijk komt het besef pas echt als we de sleutel krijgen en elke avond aan het klussen zijn. Tegen het klussen zie ik enorm op, maar ik kijk des te meer uit naar het moment waarop ik kan gaan inrichten én het moment dat het helemaal af is. Hopelijk zal dat eind januari zijn.

De agenda's van mijn vriend en mij zitten helemaal volgeschreven. Gezamenlijke afspraken, zoals het tekenen van dit soort papieren en een gesprek met de hypotheekadviseur, maar ook veel persoonlijke afspraken. Mijn vriend gaat vanaf deze week weer avonddiensten draaien en ik ga vanaf deze week weer 's avonds les geven op mijn werk. Vijf avonden verdeeld over een paar maanden, maar toch! Ook ben ik iedere woensdagavond op mijn studie. 

Toch klaag ik niet. Ik vind het heerlijk om weer een volle agenda te hebben. Ik ben een persoon dat het liefst de avond op de bank doorbrengt, maar ik voel me met zo'n druk schema enorm nuttig. Ik zie er niet meer tegenop om naar mijn werk te gaan (daarover straks meer) en die rustmomentjes probeer ik op een ander tijdstip te pakken. In een tussenuur bijvoorbeeld, of 's avonds voor het slapen gaan. Mijn voornemen is om vanaf nu zonder telefoon naar bed te gaan. Ik zit gemakkelijk elke avond nog een uur met mijn telefoon te spelen voordat ik daadwerkelijk ga slapen. Social media checken, whatsappen, YouTube-filmpjes kijken... Zo zonde van mijn nachtrust!

Ik vond het gisteren zo jammer dat ik niet naar mijn werk hoefde. Sinds de allereerste werkdag tel ik nog net niet de minuten af tot ik weer naar mijn werk kan. Ik vind mijn mentorklas zo leuk, dat ik de rest maar voor lief neem. Ik merk dat ik, nu ik mentorleerlingen heb, de andere leerlingen niet meer zo speciaal vind. Ze zijn wel leuk hoor, die brugklassers. Maar als mijn mentorleerlingen binnenkomen, voelt het als 'thuiskomen'. Ja, echt! Kunnen jullie de tijd nog herinneren dat ik enorm tegen het mentoraat opkeek? Ik zou nu niets liever meer willen!

Morgen begin ik met mijn eerste mentorgesprekken, waarbij ik individueel met mijn leerlingen praat. Ik heb me goed voorbereid. Ik heb flesjes water klaarstaan en een doos tissues gekocht. Ik weet niet wat ik per ongeluk bij de leerlingen los maak of wat ze op tafel gaan gooien, maar ik kan maar beter voorbereid zijn...

Liefs!

Dagboek: KAMP! (#2)

Ik schrijf dit stukje nu op het allerlaatste moment. Ik stond op het punt om mijn huis te verlaten en de omgeving te ontdekken van het huis waar ik over een paar weken ga wonen, maar ik was helemaal vergeten dat er nog iets geschreven moest worden voor hier.

Ik heb het ook zo druk gehad! De afgelopen week heb ik mijn vriend nauwelijks gezien en ik weet ook amper nog hoe mijn bed er uit ziet. Terwijl ik die uurtjes rust uitstekend zou kunnen gebruiken.

Maandag en dinsdag heb ik "gewoon" gewerkt. Ik heb alle voorbereidingen voor later die week getroffen, ik ben de hele stad doorgegaan op zoek naar feesthoedjes, die ik uiteindelijk niet heb kunnen vinden. Ik moest op zoek naar een luchtbed en een slaapzak. En ik heb uiteindelijk drie grote tassen ingepakt voor slechts één nachtje kamp.

Woensdag ging ik naar mijn studie. 's Morgens vertrok ik al vroeg, omdat ik een inleveropdracht niet had gemaakt. Begint dat gedrag nu al? Ja, helaas wel. Maar ik had een goede reden: ik snap echt helemaal geen zak van alles wat er tijdens de colleges wordt uitgelegd. Ik maak nu mee hoe het is om niets van wiskunde te snappen. Ik weet nu hoe sommige leerlingen zich voelen.

's Avonds hoopte ik vroeg thuis te zijn, maar de NS besloot mijn plannen eens goed in de war te brengen. Een wisselstoring ergens midden in Nederland zorgde ervoor dat mijn trein niet reed. Een hoop gedoe later zat ik eindelijk in de goede trein en om half elf, ruim een uur later dan gepland, was ik thuis. 

En dat terwijl ik donderdag vroeg op moest: KAMP! Het ergste deel van kamp had ik gelukkig kunnen overslaan dankzij mijn studie, want op woensdagochtend fietsten ruim driehonderd leerlingen bijna drie uur naar de camping. Ik werd gelukkig gebracht met de auto, een stuk relaxter. De dag begon met een regenbuitje, maar de rest van de dag hadden we stralend weer. Gelukkig maar, want er stond een sport- en speldag op het programma. Er stonden meerdere luchtkussens klaar, er werd een stormbaan over het zwembad gelegd en de speeltuin werd omgetoverd tot hindernisbaan. 's Avonds volgde er een disco en om half twee lag ik eindelijk in mijn warme bed... eh... op het luchtbed in een koud tentje.

Vrijdagochtend ging al vroeg de wekker. Alles moest worden ingepakt, de tenten moesten worden afgebroken en de fietsen moesten worden gecontroleerd voor de terugweg. Na uren wachten zat ik eindelijk in de auto om naar het zwembad gereden te worden. Na daar ook nog eens uren wachten vertrokken we met de auto terug naar school. Ja, vrijdag was misschien niet zo intensief als de dag ervoor, maar slopend is dat wachten wel. Vooral als je in een snikheet zwembad zit!

's Avonds sliep ik om 21.00 uur. Er stond een dagje dierentuin op de agenda voor zaterdag, maar godzijdank ging dat uiteindelijk niet meer door. Vandaag gebruik ik dus om bij te komen en het huishouden te regelen, want dat is deze week ook blijven liggen...

Liefs!

Geen perfecte mentoractie

Ik ben absoluut geen perfecte mentor. Ik doe mijn best om een goede, fijne mentrix te zijn, maar vandaag zat ik héél ver bij het perfecte vandaan. Ik heb drie keer iets door de ogen gezien, bij één leerling, binnen vier uurtjes tijd. 

Het eerste uur kwam hij binnen. 'Mevrouw, ik heb gistermiddag per ongeluk gespijbeld,' zei Chang. 'Ik dacht dat we na het zevende uur al klaar waren, maar we hadden het achtste uur nog Nederlands.'

Ik vergat om mijn mentorrol in te stappen en het enige wat ik kon doen, was heel hard lachen. Ik heb een half uur lang grapjes gemaakt over zijn actie. Pas daarna bedacht ik me dat het beter zou zijn geweest als ik hem naar de afdelingsleidster had gestuurd.

Ik gaf mijn leerlingen de laatste tien minuten van het mentoruur de tijd om hun huiswerk te maken of om een boek te lezen. Chang ging naast het tafeltje van een klasgenoot staan. Met z'n tweeën keken ze verdacht veel in het derde schrift dat open op tafel lag. Toen ik erbij ging staan, keken ze niet op of om.

'Lukt het met overschrijven?' vroeg ik. Ze twee leerlingen keken me even geschrokken aan. 'Maar mevrouw,' schoot Chang meteen in de verdediging, 'ik had gisteren geen tijd om mijn huiswerk te maken.'

'Geen tijd?' vroeg ik zogenaamd verbaasd. 'Je had vijftig minuten langer de tijd dan de rest van de klas, weet je nog?' 

Tot zover het eerste lesuur. Maar toen ik de leerlingen het vierde lesuur weer zag, dit keer voor een wiskundeles, zag ik Chang met zijn telefoon in zijn hand staan. Die zijn bij ons op school heel erg verboden. Daar staat twee tot drie uur nablijven voor, ligt aan de bui van de mentor of afdelingsleider. 

'Hé, een Samsung. Wat levert zo'n tweedehands dingetje op op Marktplaats?' 

Chang keek me geschrokken aan. Een telefoon afpakken van een tiener is als een snoepje afpakken van een peuter. Het hele lesuur lag zijn mobiele telefoon te pronken op de hoek van mijn bureau. Ik zag hem af en toe gluren en elke keer voelde ik weer een lach opkomen. Ahh, ik had best wel medelijden met hem!

Drie minuten voor het einde van de les riep ik de klas tot orde. 'Ik heb een getal onder de honderd in mijn hoofd. Wie het getal raadt, wint een Samsungtelefoon inclusief oordopjes.'

De ogen van Chang werden steeds groter. Hij is zo goedgelovig, die jongen. Ik liet alle leerlingen één voor één raden. Uiteraard raadde niemand het juiste getal. Chang was als laatste aan de beurt.

'Eénenzestig?' vroeg hij hoopvol. 

Ik lachte. 'Bofkont! Maar reken er maar op dat je volgende keer echt niet zo veel geluk hebt.'

De telefoon verdween snel in zijn tas. Groot gelijk, want de eerstvolgende keer dat ik dat ding zie, mag hij drie uur lang nablijven. Ho, wacht. Mag? Moet!

Liefs!

Dagboek: De eerste werkweek (#1)

Wat een week! Wat ben ik trots op mezelf! Ik heb 't geflikt! De week ging perfect, beter dan ik had durven dromen. Deze week was ik écht mentor, ik startte met de opleiding en ik kocht een huis. Ja, echt waar!

Maar we beginnen bij het begin, maandag. Ik schreef er afgelopen week al over. Maandag zag ik mijn mentorklas voor het eerst. Dit is de groep waar ik het komende jaar, en misschien ook volgend jaar, maar op ga trekken. Begeleiden bij alle studieproblemen en alle persoonlijke problemen. Ik ga hun ouders ontmoeten, ik zal slapeloze nachten krijgen door deze kinderen... Maar dat maakt niets uit. Toen ik ze in een kringetje voor me zag, hield ik meteen al van ze. 

Dinsdagochtend zag ik ze het eerste uur weer. We hadden het over het kamp, waar we komende week heen gaan. We hadden het over de schoolregels, die ze natuurlijk nog wisten. Ook zag ik dinsdag mijn brugklassen voor het eerst. Het eerste tot en met het vierde uur gaf ik les en dat is een primeur, want dat heb ik nog niet eerder gedaan. Gelukkig had ik daarna direct twee tussenuren en kon ik even bijkomen.

Woensdag mocht ik uitslapen. Nou ja, tot een uurtje of acht. Daarna sprong ik de douche onder, zette een flinke kop espresso en pakte mijn tas in voor mijn eerste studiedag. Spannend! Ik sprak af met een klasgenoot die ik al kende van mijn vorige opleiding. Samen vertrokken we naar de grote stad. Ik was heel bang dat het direct heel zwaar zou zijn, maar ik had nergens last van. De stof was prima te doen, ik had zelfs geen moeite met het late tijdstip en mijn klasgenoten zijn ook wel oké. 
's Avonds ging mijn vriend kijken naar een koophuis. Het was de tweede bezichtiging. Ik kon er niet bij zijn, maar heel erg vond ik dat ook niet. Ik was al helemaal verliefd! Mijn vriend ook, dus hij heeft die avond meteen een bod uitgebracht.

Daarom was donderdag een extra spannende dag. En wat had ik zin in deze dag! Ik had mijn mentorleerlingen echt gemist en ik was ook wel benieuwd naar de brugklasleerlingen, want ik had hen pas één keer gezien. Ook zat ik de hele dag met het huis in mijn hoofd. Tussen de middag werd ik gebeld door de makelaar. 's Middags nog een keer door mijn vriend. En 's avonds was het definitief: het huis was van ons! Alhoewel, definitief? Eerst nog even de hypotheek regelen...

Vrijdag was ik Kapot met de hoofdletter K. Maandagavond had ik een vergadering, woensdagavond studie en donderdagavond zijn we een drankje gaan drinken om het huis te vieren. Godzijdank was ik de eerste twee lesuren vrij, maar echt geholpen heeft het niet. Ik ben meerdere keren bijna in slaap gedommeld. Niet tijdens de lessen hoor! Maar wel tijdens mijn tussenuur, mijn pauzes en op de terugweg naar huis. Oeps!

Ik heb verlangd naar dit weekend, maar ik zou ook dolgraag weer voor de klas willen staan. Ik wil mijn brugklasleerlingen beter leren kennen, maar nog liever wil ik mijn mentorleerlingen weer zien. Ik ken ze bij naam, ik ken ze bij gezicht en ik ken sommigen bij karakter. Maar ik zou zo graag meer van ze willen weten! Nog zo'n 39 weken te gaan...

Liefs!

Waar maakte ik me druk om?

Zondagavond zat ik er doorheen. Tranen met tuiten, met als gevolg dat ik maandagochtend wakker werd met opgezwollen ogen. Dit is niet hoe een eerste schooldag moet beginnen. Met make-up was het goed weg te werken, gelukkig. Inmiddels zijn we twee werkdagen verder. Hoe zijn die dagen verlopen?

Het was weer even wennen om te moeten werken. Vroeg opstaan, collega's begroeten, honderden leerlingen om je heen. Toch zat ik vrij snel weer in het ritme en ik moet zelfs toegeven dat ik het onbewust wel heb gemist, dat werken. Vakantie hebben is heerlijk, maar gisteren en vandaag voelde ik me zo productief en actief. Dat is absoluut wat waard!

Ik was doodzenuwachtig voor mijn mentorles. Ik had alles goed voorbereid, dat was het punt niet. Ik was vooral heel nieuwsgierig naar de leerlingen. Toen ruim voor het afgesproken tijdstip al zeven meisjes binnenkwamen, voelde ik me vrijwel direct op mijn gemak. Ik heb even met ze gepraat, tot de andere leerlingen binnenkwamen.

Mijn mentorgroep bestaat uit 25 leerlingen. Daarvan zijn 16 meisjes en slechts 9 jongens. Aan het einde van vorig schooljaar werd me een klein groepje beloofd van hooguit twintig, uiteindelijk zijn het er toch iets meer geworden. Maar nu ik de groep drie keer heb gezien, zou ik er ook niet één willen missen. Wat een schatjes zijn het! 

Ook de lessen in de drie brugklassen verliepen goed. Dinsdag begon de dag met drie lesuren achter elkaar, wat ik niet gewend ben. Zeker voor een eerste schooldag leek het me erg zwaar. Gelukkig had ik er nauwelijks last van. De lesuren vlogen voorbij, voornamelijk omdat er zo veel te vertellen en de vragen was. Naast een korte kennismaking heb ik de leerlingen een lijstje laten opschrijven met wat ze bij zich moeten hebben in de les, ik heb ze kantlijnen in hun schrift laten tekenen en ik heb ze de belangrijkste regels verteld. De resterende vijf minuten heb ik gebruikt om een beginnetje te maken aan het eerste hoofdstuk. En ja, ze kregen meteen huiswerk mee. En nee, niet iedereen vond dat tof.

Achteraf snap ik niet waar ik me druk om heb gemaakt. Natuurlijk moeten de echt moeilijke dingen nog komen. Telefoontjes naar ouders, mentorgesprekken, de combinatie werken/studeren (en misschien zelfs verhuizen), vervelende leerlingen en vervelende collega's... Maar ik ben ervan overtuigd dat een goed begin het halve werk is. Vanochtend ben ik met veel plezier naar mijn werk vertrokken en donderdag ga ik dat absoluut weer doen.

Maar eerst morgen mijn eerste dag op de eerstegraads!

Liefs!

Stel je niet aan

Op het moment dat ik dit schrijf, zijn mijn ogen opgezwollen. Mijn vriend heeft een kopje thee voor me gezet en ik heb de waxinelichtjes aangestoken, om me een beetje op te beuren. Zojuist sloegen de stoppen door en zag ik het allemaal niet meer zo zitten.

Kan ik dit wel? Weet ik nog wel hoe ik les moet geven? Wat als het fout gaat? Wat als mijn studie een ramp wordt? Ik snap vast helemaal niets van die moeilijke stof. Ik kan geen woord Engels, hoe moet ik die studieboeken dan snappen? Waarom heb ik me überhaupt opgegeven voor die studie? Ik word vast een verschrikkelijk slechte mentrix!

Volgens mijn vriend moet ik niet zo negatief denken, maar ik doe het ook echt niet expres. Als er één negatieve gedachte door mijn hoofd gaat, volgen er al heel snel heel veel meer. En als dat eenmaal begonnen is, eindigt het altijd hetzelfde: een enorme huilbui met hoofdpijn en dikke ogen als resultaat.

Maar ik moet niet zo klagen en niet zo zielig doen. Ik heb een schop onder mijn kont nodig. Natuurlijk kan ik nog lesgeven. Natuurlijk kan ik dit nog. Natuurlijk gaat er iets fout, maar ik weet ook hoe ik mijn fouten op moet lossen, met of zonder hulp van anderen. En ik kan inderdaad geen Engels, maar ik heb een woordenboek, ik heb een stuk of veertig klasgenoten, ik heb Nederlandssprekende docenten en ik heb een vriend die geweldig is met de Engelse taal en die me wil helpen waar ik maar hulp nodig heb. Natuurlijk gaat die studie me lukken. De stof is weggezakt, maar dat haal ik vast en zeker snel weer op. En een slechte mentor? Dat ik tijdens mijn huilbui ineens bedacht dat ik nog een verjaardagskaart moest schrijven voor mijn mentorleerling en morgen op de post moet doen, bewijst denk ik wel dat ik écht niet zo verschrikkelijk zal zijn als ik op dat moment voor ogen had. 

Kom op, Elseline, stel je niet aan. Hoofd omhoog, schouders naar achteren en gaan met die banaan!

Liefs!

Hoe nu verder?

Enkele weken voor de zomervakantie zat ik er even doorheen. Ik wist niet meer waar ik de tijd en de motivatie vandaan moest halen om drie stukjes per week online te zetten. Toen ik besloot even te pauzeren, was dat een enorme opluchting. 

Ik schrijf zo nu en dan nog een stukje om even alles van me af te schrijven en dat beviel me goed. Eén keer per week kwam er sowieso iets online, dat was mijn dagboekpost van zaterdag. En wanneer ik zin, tijd en behoefte had om te schrijven, kwam er iets extra.

Hoe gaat het nu verder? Hoe vaak komt er het komende jaar iets online, wat kunnen mijn bezoekers verwachten? Nou, eigenlijk heb ik er nog niet heel goed over nagedacht. Ik riep een paar weken terug dat ik elke dag iets zou schrijven, zodat ik alles goed kon reflecteren en alles van me af kon pennen. Maar ik weet niet of dat haalbaar is. Dat wordt 'm dus niet.

Wat dan wel? Eén keer per week, op zaterdag, komt mijn dagboekartikel online. De overige dagen vul ik op gevoel. Ik schrijf net als in de afgelopen weken wanneer het me uitkomt. Dit zal minimaal één keer per week zijn en misschien vaker. Ik durf nog niet te zeggen hoe vaak en wanneer, dus dat blijft een verrassing. 

Liefs!

Wanneer leg je de regels aan de leerlingen uit?

Bezoekster Susanne zette mij aan het werk. Ze schreef in een reactie of ik tips heb voor de eerste lessen van het schooljaar en ze vroeg specifiek hoe en wanneer ik de regels aan mijn leerlingen uitleg. Ik heb diep in mijn geheugen moeten graven, maar ik kan me niet meer goed herinneren hoe ik dit vorig jaar heb gedaan.

Gelukkig heb ik mijn blog. Ik zocht op 'eerste les' en ik kwam hier terecht. Wat is het toch handig om een blog bij te houden en tips te schrijven die je later zelf ook weer kunt gebruiken! Over het uitleggen van de regels schreef ik het volgende:

Alle regels opsommen en over laten schrijven is wat hard, maar maak de leerlingen wel goed duidelijk wat wel mag en vooral wat niet mag. Zo kun je altijd nog refereren naar de eerste les. (‘Weet je nog, dat ik in de eerste les zei dat kauwgom binnen deze muren niet is toegestaan?’)

Oké, volgens de Elseline van vorig jaar leg je de regels dus in de eerste les uit, en dat is niet eens zo'n gek idee. Het nadeel is dat de leerlingen de eerste dag al heel veel informatie (en indrukken) op zich afkrijgen en dat het een en ander wel vergeten zal zijn. Maar iets is pas een probleem als er geen oplossing voor is. Herhaal deze regels iedere dag, iedere les. Stamp ze erin, op een subtiele manier, en zorg ervoor dat de leerlingen deze regels als gewoonte gaan zien.

Om wat voor regels kan het gaan? Ik weet nog dat één van mijn regels van vorig jaar was dat de leerlingen hun stoel moesten aanschuiven. De eerste keren heb ik dit gezegd, dat herinner ik me nog goed. Maar zodra ik vergat dit te vermelden, en dat gebeurde misschien na een paar weken al, moest ik ook zelf alle dertig stoelen en tafels weer recht zetten.
Een andere regel kan zijn het opsteken van de vingers. Wanneer je een klassikale vraag stelt, zeg er dan meteen achteraan dat de leerlingen hun vinger op moeten steken wanneer ze het antwoord weten.  Herhaal dit en blijf dit ook een tijd lang herhalen. Hopelijk zit het er dan na een maand helemaal in.

Belangrijk is in de eerste les ook de leerlingen uit te leggen waarom je die regels handhaaft. Waarom mogen ze geen kauwgom? Omdat het er asociaal uitziet en de kauwgom onder de tafels en stoelen wordt geplakt. Waarom moeten de leerlingen hun vinger opsteken? Omdat het anders een kippenhok wordt. Waarom moeten ze hun stoel aanschuiven? Het ziet er netter uit voor de volgende groep die het lokaal inkomt. 

Even kort samengevat: 
- Leg de regels tijdens de eerste les uit aan de leerlingen
- Vertel ook waarom je deze regelt hanteert
- Herhaal de regels zo lang als het nodig is (en dat is LANG!)

Susanne, ik hoop dat je iets aan deze post hebt gehad. Laat me zeker weten hoe het is verlopen in je lessen, want ik ben heel nieuwsgierig.

Weet jij ook niet hoe je iets moet aanpakken dat met lesgeven te maken heeft? Stuur mij een e-mail naar elselinesnelten@gmail.com of laat een reactie achter onder een blogpost. Ik zal er dan over schrijven. Ik zeg niet hóe het moet, ik vertel alleen hoe ík het zou doen en wie weet heb je er iets aan!

Liefs!

Zomervakantie #6

Morgen beginnen ook de laatste scholen van het land weer aan het nieuwe schooljaar. Zo ook de school waar ik werk. Ik ben er nog steeds niet over uit of ik er zin in heb of niet. Maar goed, ik heb toch geen keuze.

Tot dinsdagochtend ben ik in het huis van mijn tante gebleven. Het was fijn om weer thuis te komen, maar ik werd ook direct weer geconfronteerd met de kleine ruimte waarin wij moeten leven. Misschien overdrijf ik nu heel erg, maar de muren beginnen steeds meer op me af te komen. Overal staat iets, ik word er gek van. Ik had niet eens een plekje om mijn studieboeken op te bergen!

Ik ben deze week aan de schoonmaak gegaan. Ik heb er een vuilniszak bijgepakt en heb alles uit mijn boekenkast gehaald wat weg kon. De boeken heb ik nu zo neergezet dat er twee rijen boeken achter elkaar staan. Mijn collectie lijkt nu gehalveerd, maar ik weet dat het maar tijdelijk is. In mijn nieuwe huis zal ik genoeg opbergruimte hebben, en kan ik al mijn boeken weer showen aan wie het maar zien wil. Voor nu heb ik in ieder geval genoeg ruimte om mijn studieboeken op te bergen, maar ook mijn make-up, mijn laptop en wat andere spullen die eerst door het hele huis lagen. Fijn!

Vrijdag ben ik naar mijn werk geweest. Ten eerste om dingen te kopiëren en te printen, maar ook om iets anders te regelen. En dat is gelukt. *tromgeroffel* Ik heb een volledig vast contract. Voorheen deed ik het met een half vast contract en een half tijdelijk contract. Nu is het volledig vast, wat betekent dat ik nu (hopelijk) een stuk makkelijker een hypotheek gaan kijken.

Straks staat er weer een bezichtiging op het programma. Ik ben heel erg benieuwd, maar na de vorige twee teleurstellingen weet ik dat ik niet te veel moet hopen. Ik ga er open in en ik zie wel wat er gebeurt!

Liefs!

Zomervakantie #5

Maandag breekt mijn laatste vakantieweek aan. Huilen! Of toch niet?

Een week of twee geleden stond ik te springen om weer aan het werk te gaan. Ik kijk enorm uit naar 1 september, de dag waarop een nieuw hoofdstuk van mijn leven zou beginnen. Zo veel nieuwe indrukken, zo veel nieuwe leerlingen, zo veel nieuwe dingen leren... Ik wilde het allemaal!

Maar waar ik vooral heel enthousiast over was, was het huis dat we op het oog hadden. Helaas bleek dat in het echt een poppenkasthuisje te zijn. Klein dus. En ook nog eens best wel slecht afgewerkt én drukke buren. En dat is niet waar we heel veel geld voor willen neerleggen.

Sinds de bezichtiging ben ik ook weer honderdtachtig graden gedraaid qua zin hebben in mijn werk. 1 september? Laat dat alsjeblieft niet te snel komen! Heel het huis ging niet door en er gebeurden ineens allemaal dingen die me tegen stonden. Op de eerste dag dat ik weer in het huis van mijn tante trok, brak ik (per ongeluk!) het oortje van een koffiekopje af. Wat was ik pissig! Vooral omdat mijn tante geen koffiekopjes bij de Action koopt, maar rustig acht euro voor zo'n ding uitgeeft. Waarom zulke duren kopjes?! En ja, ik weet dat acht euro niet het einde van de wereld is, ik weet ook dat mijn tante het echt niet erg zal vinden en dat ze het onzin vindt dat ik een nieuwe voor haar heb gekocht, maar... Het is gewoon... Acht euro is heel veel geld, als je juist een paar dagen daarvoor een inkomsten- en uitgavenoverzicht hebt gemaakt voor de periode na het afsluiten van een hypotheek. Daar kun je voor twee tot drie dagen boodschappen voor doen.

Afgelopen maandagavond kwamen we thuis van een tweede teleurstellende bezichtiging en toen mijn vriend uit de auto stapte, vroeg hij zich af hoe ik in vredesnaam de scooter had neergezet. Hij stond namelijk schuin tegen het huis aan, alsof ik 'm zo had neergegooid. 

'Misschien heeft de wind dat gedaan,' zei ik. Maar nee. Het was niet de wind. Het waren criminelen die geprobeerd hadden mijn scooter te stellen (wat niet gelukt is, dat mag duidelijk zijn), die mijn buddyseat hebben opengebroken, die mijn dure, leren handschoenen eruit hebben gejat die ik vorig jaar voor mijn verjaardag kreeg van mijn vriend en die vervolgens een zetje hebben gegeven, zodat de scooter niet meer gewoon recht stond, maar schuin tegen het huis aan. Alsof het een fiets is van een tientje. 

Dinsdagavond sprong, vanuit het niets, de lamp boven de eettafel uit. Mijn tante heeft vooral sfeerlicht en de lamp boven de eettafel is de enige bron waar normaal licht vandaan komt. Dat was schrikken, toen de woonkamer (op een paar kleine lampjes na) ineens pikdonker was! De volgende dag hebben we alle lampen vervangen door tien lampen die het wel deden, maar ook toen deed de lamp het nog steeds niet.

Donderdag was ik er helemaal klaar mee. Ik had een bezoekje aan mijn vader en mijn zus gepland die dag, maar alle bovenstaande gebeurtenissen én het verschrikkelijke Nederlandse weer hielpen niet mee aan mijn humeur. Ik mocht een hele dag chagrijnig zijn van mezelf, als ik maar de volgende dag weer de vrolijke Elseline zou zijn. 

Om twaalf uur was ik wel klaar met chagrijnig zijn. Acht euro is geen ramp, de verzekering kan hopelijk de schade dekken aan mijn scooter en de lamp zal het vast ook wel weer doen als iemand met verstand er even naar kijkt. Niet zo zeuren, hup: genieten van de vakantie!

Dus sinds donderdagmiddag rond de klok van twaalf heb ik weer een klein beetje zin in alles. In het lesgeven, in de studie, om mijn mentorleerlingen te ontmoeten. Maar vooral om een fijn jaar te hebben, met heel veel veranderingen. Want veranderingen hoeven niet altijd slecht te zijn.

Liefs!

Veranderingen hoeven niet slecht te zijn

Komend jaar gaat er veel veranderen. Ik heb het er al meerdere keren over gehad, maar de drie grote dingen die gaan veranderen, zijn het mentoraat, de opleiding en zeer waarschijnlijk ook een verhuizing.

Ik heb er zin in, maar ik ben er tegelijkertijd ook zo ontzettend bang voor. Mijn leven zal er zo anders uit zien. Ik ben tevreden met het leven dat ik nu heb. Al leef ik in een klein huis, al mis ik het studeren... Het is goed zoals het is. Waarom zou ik dat willen veranderen? Het is een beetje als plastische chirurgie: ik zou nooit in een goed lichaam snijden, dus waarom zou ik dan mijn fijne leven wel willen veranderen? Dan kan het toch alleen maar mis gaan, met alle risico's die veranderingen met zich meebrengen?

Mijn vriend deed me mijn ogen openen. 'Veranderingen hoeven niet altijd slecht te zijn,' zei hij. En dat is natuurlijk ook zo. Dat ik mezelf nu weer in een driejarige studie ga gooien, is voor een goed doel. Een uitdaging, een beter salaris, wie weet wel nieuwe vriendschappen en een opstapje naar mijn eigen bijlesbedrijf. Hoe meer kennis je hebt, hoe meer je kunt vragen.

Dat we gaan verhuizen, is sowieso voor een goed doel. Ik zie het klussen en het verhuizen absoluut niet zitten, maar ik vergeet te denken aan alles wat ik er voor terug krijg. Een betere leefomgeving, een eigen werkplek, een tuin en hopelijk in de toekomst (als ik mijn vriend nog duizend keer lief aankijk) een kat om mee te knuffelen.*

Mentoraat lijkt op het eerste gezicht ook alleen maar slechte dingen met zich mee te brengen. Zeurende ouders, huilende leerlingen, gedoe met collega's en heel veel tijd en energie. Maar ik vergeet dat er ook leuke dingen aan zitten. Zo heb ik nu al alle verjaardagen van mijn mentorleerlingen in mijn agenda geschreven en ben ik van plan alle leerlingen een kaartje te geven wanneer ze jarig zijn. Mits ik een eigen lokaal heb, zal ik ook vlaggetjes ophangen. En de leerlingen die in de vakantie jarig zijn, krijgen gewoon een kaartje thuisgestuurd. Er ligt al een geschreven kaart naast me te wachten om gepost te worden. Die jongen is aanstaande maandag jarig en ik heb (godzijdank!) nog een week vakantie. Hoe zal hij reageren als hij ziet dat hij een kaartje van zijn aanstaande mentor heeft gekregen? Ik hoop op deze manier in ieder geval al één paar ouders voor me te winnen!

Dus: veranderingen hoeven niet slecht te zijn. Dat is de quote die ik als eerste in mijn agenda heb geschreven. Op internet heb ik gezocht naar andere inspirerende quotes. Er was een tijd dat ik ook quotes in de zijbalk op deze blog plaatste, maar daar ben ik vanaf gestapt. Maar wie weet zet ik eens een inspirerende quote middenin een artikel!

Liefs!

* Ik pas op het huis van mijn tante. Er lopen hier drie katten rond, waarvan één een absolute schootkat is. Ze heeft een gebruiksaanwijzing en je moet haar absoluut niet boos maken, maar echt waar, ze is zo lief! Ik hoef maar te fluiten of ze komt op mijn schoot liggen. Ik vind lezen heerlijk, maar lezen met zo'n lieve, knorrende kat op schoot is nog veel leuker! En nu ben ik verliefd...

Zomervakantie #4

Ook de afgelopen week stond vooral in het teken van Funda, koophuizen en meubelboulevards. Mijn vriend en ik hebben een gesprek gehad met een hypotheekadviseur (spannend!) en we hebben zelfs drie bezichtigingen ingepland, waarvan één bezichtiging afgelopen donderdag was.

We hadden ons droomhuis gevonden. Een groen park pal voor ons huis, een totaal verbouwd huis, een luxe keuken, een prachtige serre was voor heel veel lichtinval zorgt en een grote tuin. Wat een tegenvaller was het toen we de deur binnen stapten! Ik was de dag van tevoren al gaan kijken in de buurt. Het is een uur rijden van het huis waar ik nu woon en ik kwam direct tot de conclusie dat het de lange autorit niet waard was. De huizen zagen er op dag stukje wel redelijk uit, maar het werd omgeven door flats met goedkope huurwoningen. Ik zag het meteen al niet meer zitten om de woning te bezichtigen, maar goed: afzeggen wilde ik ook niet. Donderdag gingen we met aanhang naar de woning. Meteen bij binnenkomst merkte ik hoe vertekenend de foto's op Funda waren. Wat was het klein in het echt! En wat ontzettend slecht afgewerkt... Het toilet was zo klein, dat je met je knieën tegen de muur zou zitten en over de badkamer kan ik al helemaal niets positiefs verzinnen. Wat een domper.

Dus onze zoektocht gaat verder. Mijn zus, mijn vriend en ik zitten elke dag achter Funda om een leuk huis te zoeken dat bij onze smaak past én binnen het budget past én aan onze eisen voldoet. Dat valt nog niet mee... De rest van de week doe ik niet zo veel, besef ik me nu. Ik heb weinig gelezen, ik heb amper een woord geschreven en ik ben ook niet naar de bioscoop geweest, wat ik eigenlijk wel wilde doen tijdens deze vakantie. Ik ben zo druk bezig met het inrichten van huizen (en ik heb nog niet eens een huis!), dat al het andere vergeten wordt. Zo jammer.

Sinds gisteren zit ik weer in het huis van mijn tante. Hopelijk geeft deze omgeving me weer zin om te schrijven, want de vorige keer is dat redelijk goed gelukt. Ik hoop ook meer te kunnen lezen. Dat is waarom ik vandaag een retourtje naar de andere kant van het land maak met de trein. Ik heb mijn boek en mijn iPad (vol met boeken) mee, iets te eten, iets te drinken... Ik kom de dag wel door!

Liefs! 

Zomervakantie #3

Wow, wat heb ik een bizarre week achter de rug! Ik heb nauwelijks geslapen, omdat ik 's avonds niet in slaap kon komen en er per se 's morgens vroeg uit wilde, zodat ik een lange dag zou hebben. De reden dat ik 's avonds niet kon slapen, is omdat er iets heel spannends op de planning staat!

Ik wil al zo lang verhuizen. Ik heb een redelijk oké huis, maar ik heb verschrikkelijk veel last van mijn buren en het huis is gewoon echt te klein. Sinds mijn vriend bij me is ingetrokken, staan er overal spullen. En ik heb dat er absoluut voor over, want ik vind het zo fijn om met hem samen te wonen, maar ik mis de ruimte. Als ik een rustig huis heb, is het ook rustig in mijn hoofd. En als er veel spullen staan, kan ik me overal aan ergeren.

Toen ik de knoop doorhakte om te gaan studeren, was dat op twee voorwaarden. 1: Mijn vriend mocht het niet uitmaken de komende drie jaar. 2: We zouden niet gaan verhuizen de komende drie jaar. Beide dingen zouden zo veel stress opleveren (en dat eerste vooral heel veel verdriet) en dat zou ik niet trekken in combinatie met werk en studie. Het is al eens eerder misgegaan. Ik zat midden in een verbouwing, ik ging veertien lesuren geven en ik zat in mijn afstudeerjaar van de lerarenopleiding. Oef! Dat wilde ik niet nog eens meemaken.

Maar nu ik een week in het huis van mijn tante heb gezeten. Zo veel rust, zo veel ruimte, ik voel me zo ontspannen en ik wil dit ook! Een eigen plek om te werken/schrijven, want op dit moment staat mijn bureau in de woonkamer en dat is niet ideaal. Een grotere badkamer, waar je je niet constant tegen de muren stoot als je je wilt omdraaien tijdens het douchen. Een rustige omgeving, waar je niet elke keer je schreeuwende buurvrouw en huilende buurmeisjes hoort. Ik wil dit!

Dus besloten we meteen, in een opwelling, dat we zouden gaan verhuizen. We zochten Funda af, vonden een hoop leuke huizen, berekenden ons jaarinkomen en mogelijke hypotheek, streepten heel veel huizen van ons lijstje af en hielden gelukkig ook nog heel veel leuke huizen over. Niet in de woonplaats waar ik eigenlijk had willen wonen, maar in een omgeving waar de prijzen van een huis een redelijke verhouding hebben met de ruimte die je er voor krijgt en waar je toch heerlijk rustig kunt genieten.

Vandaag worden we gebeld om een afspraak te maken voor een hypotheekadviesgesprek. Daarna gaan we in de omgeving kijken, we gaan afspraken maken om huizen te bezichtigen en wie weet... Wie weet schrijf ik over een tijdje niet meer vanuit mijn in de zomer snikhete en in de winter ijskoude huurwoning, maar kan ik schrijven vanuit een koopwoning, vanuit mijn eigen werkkamer en met uitzicht op heel veel groen. Hoe tof zou dat zijn?

Oh, en de reden dat ik niet goed kon slapen? Waar het hart van vol is, stroomt de mond van over. Ik lag met mijn vriend te praten hoe we het zouden inrichten, welke kamer we waarvoor zouden kunnen gebruiken, wat we in de toekomst eventueel kunnen verbouwen, wat we in de tuin kunnen plaatsen (een blokhut met daarin een logeerbed!), hoe we het zouden inrichten, welke meubels we per direct weg gaan doen en welke we nog even meenemen naar het nieuwe huis... En als mijn vriend zei dat hij ging slapen, ging ik zelf verder. Ik maakte alvast lijstjes met alles wat we moesten regelen, alles wat we moesten kopen en ik zocht in de app van Funda naar nog meer leuke huizen.

Is dit een opwelling of niet? Geen idee. Ik kan wel zeggen dat het huis van mijn tante ervoor heeft gezorgd dat ik het allemaal in een stroomversnelling wil uitvoeren. Ik vind het heel eng, zeker straks in combinatie met mijn studie en het mentoraat, maar ik vind het ook heel leuk om een volgende stap te zetten in mijn leven. Mijn vriend zal me steunen in alles, heeft hij beloofd, dus misschien moet ik er maar vertrouwen in hebben en zien hoe alles loopt, in plaats van dat ik nu al alle gevaren zit te bedenken...

In de blogpost van volgende week kan ik hopelijk wat meer schrijven. Wie weet hebben we het gesprek met de hypotheekadviseur dan al gehad... Ieks, ik word ineens echt volwassen!

Liefs!

P.S. Nu dit ineens zo dichtbij komt, heb ik ook wel zin om weer te gaan werken. Ik ben zo benieuwd hoe het komende schooljaar zal worden. Ik weet wat mijn valkuilen zijn, ik weet dat ik met mijn vriend kan praten en ik heb min of meer mezelf opgelegd om ELKE DAG een stukje te schrijven voor op mijn blog, om alles van me af te schrijven. De leuke dingen en de vervelende dingen.  

Zomervakantie #2

Zaterdagochtend, 10.40. Ik zit aan de enorm grote eettafel waar een vaas met bloemen op staat en waar een gigantische lamp boven hangt. Er staat een espresso, een schaaltje yoghurt met muesli én een boterham voor me. Er ligt een kat op de eettafel die half slaapt en half naar de televisie kijkt. De schuifdeur naar de tuin staat wagenwijd open, een andere kat loopt langs mijn been om mijn aandacht te trekken en ik kom tot de conclusie dat ik heerlijk heb geslapen in het heerlijke bed, in een heerlijke slaapkamer, in een heerlijk huis!

Aankomende week mag ik op het huis van mijn tante passen. Vergeleken met dit huis is mijn huis een poppenkast. Mijn hele woning zal net zo groot zijn als de hele woonkamer met open keuken hier. In mijn keuken is het altijd vechten om een plekje. In deze keuken kun je met z'n vijven aan het aanrecht staan en dan heb je nog geen ruzie. Het is hier zo heerlijk, zo fijn! En dan praat ik nog niet eens over de rustgevende tuin, de perfect gestylde badkamer inclusief inloopdouche en bubbelbad.

Dit is waar ik de komende week zal verblijven. Maar dit hoort niet te gaan over de komende week. Ik zou nu moeten vertellen hoe de afgelopen week was. Heerlijk rustig, kan ik je wel vertellen! Precies zoals een vakantieweek hoort te zijn. Ik heb gelezen, ik ben naar mijn babynichtje geweest, ik heb de bioscoop bezocht samen met mijn zusje (The Fault in our Stars, viel toch een klein beetje tegen na alle geweldige verhalen daarover) en ik heb geschreven. Helaas niet zo veel als ik zou willen, maar het waren toch zo'n vierduizend woorden. 

Met mijn verhaal zit ik nu op twaalfduizend woorden. Vorig jaar begon ik pas op 1 augustus met mijn poging om 50k woorden te schrijven in een maand tijd (zoals de NaNoWriMo), maar dit keer ben ik meteen op mijn eerste vakantiedag begonnen. Het is geen wedstrijdje, ik doe dit voor mezelf. En als het wel een wedstrijd was: ik ben de enige deelnemer, dus ik bepaal zelf de regels. :-)

De komende week verblijf ik in dit riante huis. Mijn vriend moet weer werken, dus doordeweeks heb ik het huis voor mezelf. Genoeg tijd om te lezen en te schrijven, lijkt me!

Liefs!

Zomervakantie #1

Kunnen de komende weken nóg beter worden dan de afgelopen week? Ik denk het niet, maar we zullen het gaan zien...

Ik heb een heerlijk weekje achter de rug. Natuurlijk zat er een rouw randje omheen, met woensdag als dieptepunt. De nationale rouwdag waarbij (hopelijk) heel Nederland stilstond bij de vliegtuigramp van vorige week donderdag. Het werd nog erger toen ik las dat er nog twee vliegtuigen naar beneden zijn gehaald door Rusland, dat er nóg een vliegtuig was neergestort met passagiers erin én dat Poetin vrolijk viert dat de eerste steen is gelegd voor het stadion waar in 2018 het WK zal plaatsvinden. Ik hoop met heel mijn hart dat Nederland een keertje over zal slaan, ondanks dat ik genoten heb van het afgelopen WK. Maar goed, dit is niet het juiste platform om mijn mening daarover te spuien. 

Door deze afschuwelijke gebeurtenis heb ik juist meer genoten van het leven zoals het nu is. In gedachten ben ik vaak genoeg bij de nabestaanden van de slachtoffers, maar ik besef me nu nog meer dat het leven zomaar afgelopen kan zijn. Nu het nog kan, wil ik genieten. En dat heb ik gedaan, in één van de vakantieparken van Centerparcs.

Als cadeautje voor mijn driejarig samenzijn met mijn vriend kreeg ik een midweek Centerparcs. Maandag tegen het middaguur kwamen we hier aan en oorspronkelijk zouden we vrijdag terug naar huis keren. Oorspronkelijk, inderdaad, want op woensdag besloten we er nog een weekendje aan vast te plakken. We hebben het hier zo naar ons zin en we rusten hier heerlijk uit van een jaar lang werken.

En daarbij heb ik nog meer leuk nieuws. Na een zwangerschap van ruim 41 weken ben ik afgelopen maandagavond tante geworden van een meisje. We zijn vrijdagavond vanuit Centerparcs terug naar huis gereden om ons nichtje te bewonderen. Wat een schatje, wat een prinsesje! Om half vier 's nachts waren we weer terug in ons vakantiehuisje, dus het was een korte nacht, maar het was het meer dan waard!

Wij genieten nog even verder van ons verblijf op het park. Nu maar hopen dat de komende vijf weken net zo fijn worden als de afgelopen week.

Liefs!

Dagboek: VAKANTIE! (#40)

Het schooljaar zit erop. De allerlaatste week is voorbij en het genieten kan beginnen! Deze week hoefde ik nog maar twee dagen naar mijn werk, dinsdag en donderdag, dus voor mijn gevoel had ik al vakantie. Voornamelijk omdat ik op die twee werkdagen ook niet veel heb hoeven doen.

Dinsdag was de dag om repetities terug te geven aan de leerlingen. Ik was ingedeeld van negen uur tot half elf, een kort dagje dus. Daartussen zat ook nog een half uur pauze, dus ik had echt niet veel te doen. Het eerste halfuur kwamen er twee leerlingen langs, het laatste halfuur waren het er acht. Van de bijna 120 leerlingen heb ik er dus maar tien gezien. De toetsen die niet zijn opgehaald, heb ik dus meteen in de papierbak gegooid. Om half twaalf was ik al thuis, heerlijk!

Op woensdag heb ik een hele fijne aankoop gedaan. Ik had dringend een tas nodig die ik kan gebruiken voor mijn studie. Het liefst een tas waar mijn laptop en/of multomap in past en die niet te zwaar is. Bij de V&D kwam ik al snel op een Eastpak. Ik liep er al bijna mee naar de kassa toen ik een andere prachtige tas zag. Een schoudertas, maar hij voelde wel heel licht aan. Gemaakt van leer, groot genoeg voor een laptop en heel vrouwelijk. Thuis heb ik meteen gecheckt of zowel mijn laptop als mijn multomap erin passen en ja hoor, de perfecte tas is dus binnen! Laat de studie maar beginnen...

Donderdag was mijn laatste werkdag. Ik stond vroeger op dan gewoonlijk, want ik moest mijn make-up aanbrengen. Die dag zouden namelijk de nieuwe schoolfoto's gemaakt worden en dan kan ik niet aankomen met een blote billen gezicht. Ik trok mijn mooiste kleren aan (oké, dat niet, maar ik trok voor deze dag een jurkje uit de kast in plaats van een spijkerbroek) en was klaar om te gaan!
De werkdag startte met een vergadering. Daarna liepen we met z'n allen naar de personeelskamer voor het afscheid van collega's (en voor de collega's die niet aan de lijn zijn een heerlijk gebakje...) en werden de foto's gemaakt. We sloten de werkdag af met een sectievergadering, de laatste van het jaar.

Het voelt voor mij nog niet alsof de vakantie is begonnen. Ik heb er zo lang naar uitgekeken, dat ik niet kan bevatten dat het nu eindelijk zo ver is. Om toch een beetje een vakantiegevoel te hebben, vertrekken mijn vriend en ik volgende week naar een vakantiehuisje in Nederland. Even een paar dagen rust, genieten en hopelijk niet al te veel warmte zoals nu. Twintig graden is lekker, maar bij dertig graden kan ik dus echt niet functioneren...

Liefs!

P.S. De komende zaterdagen geen dagboek-post, maar waarschijnlijk een vakantie-update. :-)

Lief dagboek #5

Lief dagboek,

Hoe apart is het dat ik nu juist tegen de vakantie op begin te zien? Ik heb er maanden naar uit gekeken, maar nu het zo ver is, vind ik het toch niet meer zo leuk. Na zes weken vakantie (in plaats van zeven weken zoals in de vorige zomervakantie, boehoe!) begint namelijk het keiharde leven: lesgeven, studeren en het mentoraat. En ik begin nu niet zo zeer tegen het mentorschap op te kijken, maar juist tegen het studeren.

Afgelopen week heb ik de bovenbouwboeken ingekeken. Ik wilde dit schooljaar mijn geheugen opfrissen en daardoor heb ik havo A en vwo B opgehaald. De havo A-stof ging nog wel, maar bij vwo B begon ik 'm echt te knijpen. Ingewikkelde berekeningen, stof waarvan ik me afvraag of ik dit ooit eerder heb gehad, héle moeilijke woorden... Hoe ga ik dit doen tijdens de studie?

Wat het nog extra moeilijk gaat maken, is de taal. De meeste studieboeken zullen in het Engels zijn. En laat dat nu net zo'n dingetje zijn waar ik zó verschrikkelijk slecht in ben! En daarnaast vraag ik me gewoon af hoe ik het allemaal ga bolwerken. Studeren is leuk, maar doordat mijn werk nu voor de kosten gaat opdraaien, heb ik het idee dat er een enorme druk op me ligt. Ik hoor vanuit mijn omgeving heel vaak dat ik het wel ga redden, maar nu zegt zelfs mijn onderbuikgevoel dat ik het heel lastig ga krijgen. De motivatie is zelfs langzaam aan het verdwijnen. Waarom wilde ik dit ook al weer?

Er komt een groot feest als ik mijn diploma heb. Hopelijk kan ik dat tegelijkertijd met een housewarming doen, want ik wil wel heel graag weg uit dit kleine, krappe huisje waar ik nu woon. Alles staat op elkaar en er is bijna geen loopruimte meer over. Ik wil mijn eigen schrijf- en werkplekje en ook niet geheel onbelangrijk: ik wil een koel huis. Het is heel fijn dat ik geen bovenburen heb, maar het heeft ook een nadeel: het is bloedje heet hier twee hoog achter! En dan moet de echte zomer nog komen...

Liefs!

Dagboek: Rugpijn (#39)

Dit was lichamelijk geen leuke week. Al sinds Koningsdag heb ik last van mijn rug wanneer ik buk. Wij hebben op een kleedje gestaan om spullen te verkopen en door het vele bukken is er te veel gewicht en druk op mijn stuitje komen te staan. Na bijna twee maanden pijn met bukken ben ik naar de dokter gegaan. Ik kreeg oefeningen mee voor mijn rug en het advies om af te vallen, omdat het volgens de dokter door overgewicht komt.

De laatste twee weken heb ik niet alleen last bij het bukken, maar ook bij gaan zitten, tijdens het zitten zelf, opstaan, bukken, bewegen en zelfs wanneer ik op mijn rug lig. Laat ik het zo zeggen: wanneer ik op mijn buik of zij lig, heb ik er geen last van, in alle andere gevallen wel.

Zo’n vervelende, aanhoudende pijn is niet leuk, vooral niet wanneer je gewoon moet werken. Vijftig minuten met de scooter is geen pretje (maar ik vertik het om zoveel geld uit te geven aan de trein), lang zitten tijdens het surveilleren en nakijken is niet leuk en ook het traplopen is vervelend. En dan nog het allervervelendste van deze week: ik kon niet meedoen met paintball!

Aan het begin van de week werd ik gevraagd of ik mee wilde met een klassenuitje. De mentor van mijn 2havo-klas wilde er graag iemand bij hebben, omdat er een jongen mee zou gaan met hartproblemen. Ze durfde dat niet alleen aan, dus ik besloot mee te gaan. Paintball zelf zou niet lukken, maar kijken kan ik wel! Tijdens het kijken vond ik het verschrikkelijk om zo’n last van mijn rug te hebben. Zoiets actiefs als paintball is niets voor mij, maar toen ik zelfs de verlegen meisjes vrolijk over het veld zag rennen met een wapen, vond ik het toch wel jammer dat ik alleen maar mocht kijken.

Daarom heb ik alvast de belofte gedaan dat ik volgend jaar weer met deze klas mee ga paintballen én dat ik dan zelf ook in zo’n groen pak kruip met een groot wapen in mijn handen. Ik heb er nu al zin in!

De rest van de week bestond uit surveilleren, nakijken en vergaderen. Volgende week heb ik nog twee dagen waarop ik aanwezig moet zijn: één dag om de toetsen met de leerlingen te bespreken, één dag voor vergaderingen. Die dag zou ik oorspronkelijk ook mee gaan naar de personeelsmiddag en –avond, maar dat gaat met mijn rug niet lukken.

Liefs!

Lief dagboek #4

Lief dagboek,

Ik word mentor. Het is zo definitief als het maar zijn kan, en ik weet niet goed hoe ik me daarom moet voelen. Ik knijp 'm natuurlijk enorm, maar aan de andere kant lijkt het me ook heel leuk. Echt een band opbouwen met de leerlingen, een steun voor ze zijn, gezellig kletsen over koetjes en kalfjes, ze opvoeden en boos op ze worden als ze vervelend zijn geweest bij één van mijn collega's.

Maar ik denk niet dat mijn mentorleerlingen leuk zullen zijn. Daar heb ik drie hele goede redenen voor. 1. Het zijn voornamelijk meisjes, en ik houd niet van meisjes. Ze zijn gemeen, achterbaks, arrogant, irritant en hebben geen humor. 2. Het zijn vwo-leerlingen. Vwo-leerlingen hebben geen humor en willen alles zelfstandig doen. Ze hebben geen hulp nodig en zien de docent als docent, en niet als een mens. En ze tonen geen interesse. 3. Het zijn alfa-leerlingen die een hekel hebben aan wiskunde. En ik geef wiskunde. Nou ja, de link kun je zelf wel leggen.

Ik scheer ze natuurlijk enorm over één kam en heel veel ervaring heb ik ook niet met dit soort leerlingen, maar dit is mijn eerste indruk toen ik hoorde dat ik mentor word van 19 leerlingen waarvan het merendeel uit meisjes bestaat.

Misschien moet ik maar niet te negatief denken en me vasthouden aan de leuke dingen van het mentor-zijn. Cadeautjes aan het einde van het schooljaar en zo. ;-) 

Liefs!

Dagboek: Het begin van het eind (#38)

Het schooljaar is nu echt bijna afgelopen. Afgelopen week gaf ik de laatste twee lessen en de repetitieweek én de rapportvergaderingen zijn gestart. Hoe de week is verlopen? Je leest het vandaag!

Dinsdag had ik een stressvolle ochtend. Ik hoorde maandag aan het einde van de middag in een mailtje dat ik heel mijn lokaal moest leeghalen v00r dinsdag het derde lesuur. Omdat ik de eerste drie uren les moest geven en geen mogelijkheid zag om ook nog mijn lokaal vrij te maken van al mijn spullen, schoot ik in de stress. Om kwart over zes zat ik op de scooter, iets over zevenen stond ik voor mijn school. Met twee grote boodschappentassen liep ik naar mijn lokaal en als mijn persoonlijke spullen gingen daar in. Alles wat ik niet mee wilde nemen naar huis, zoals de oranje vlaggetjes, stickers, puzzeltjes en al dat soort dingen besloot ik weg te geven aan mijn leerlingen. Die waren ook weer blij!

Op woensdag had ik gelukkig wel een betere dag. Het was de allerlaatste lesdag en ik had voor mijn klassen een quiz voorbereid: een wiskwis. Ik kreeg natuurlijk commentaar van mijn leerlingen ('Mevrouw, quiz schrijf je niet zo!'), maar gelukkig konden ze het wel waarderen dat ik zo mijn best voor ze had gedaan. Het beste groepje kreeg een beloning en aan het einde van de les kreeg ik van een paar leerlingen een persoonlijk bedankje voor de fijne lessen. Daar doe je het voor!

Donderdag mocht ik uitslapen, yiehaa! Pas om elf uur startte mijn vergadering, dus om half negen ging ik pas de deur uit. Anderhalf uur van tevoren kwam ik aan, dus ik had mooi nog even de tijd om wat bovenbouwboeken door te werken ter voorbereiding op mijn studie. Tijdens de vergadering was de grote vraag of de leerlingen naar 2havo of 2atheneum zouden overstappen. Het verbaasde me welke argumenten er werden gebruikt om een leerling naar 2havo te sturen. Te onzeker, te hard moeten werken voor een prachtige lijst, te brutaal. Ik snap er werkelijk helemaal niks van... De leerlingen doen hun best om mooie cijfers te halen, maar als ze te veel hun best doen, is dat niet goed? Dat is iets wat ik nooit zal begrijpen.

Vrijdag mocht ik surveilleren bij een brugklas. Om kwart over tien was ik klaar, maar ik ben nog niet naar huis gegaan. Ik was veel te benieuwd hoe mijn 2havo-leerlingen hun toets gemaakt hadden! Ik ben direct begonnen met nakijken en een half uur later kon ik de conclusie trekken dat ze het uitstekend gedaan hadden. Een 7,4 gemiddeld. Als ik de leerlingen niet mee zou tellen die al min of meer afgeschreven zijn, zou het gemiddeld een 8,2 zijn. Dat is nog eens een leuke afsluiting van het jaar (en dat is taart waard!).

Liefs!

Lief dagboek #3

Lief dagboek,

Vandaag had ik een moeilijke, maar fijne dag. Het was een dag vol afscheid. Vanochtend mocht ik eerst afscheid nemen van 2havo. Donderdagavond had ik op Facebook een heel gesprek met een meisje uit deze klas. Ze vond het ontzettend jammer dat ze mij volgend jaar niet krijgt en dat was ik het helemaal met haar eens. Wat ga ik deze klas missen!

Ook bij twee van de drie brugklassen had ik het moeilijk. Van één klas kreeg ik een lief kaartje waar iedereen zijn/haar naam op geschreven had. Ook kwam een leerling uit die klas na afloop naar me toe om me persoonlijk te bedanken. Nu is het zo dat ik die leerling een beetje gek vind, maar anders had ik 'm sowieso een knuffel gegeven. De enige uit de hele klas die naar me toe komt, schattig!

Dit gebeurde ook bij de tweede brugklas. Er kwamen twee leerlingen naar me toe: 'We willen u bedanken voor het leuke en gezellige jaar.' En dan te bedenken dat ik één van hen vorige week nog bijna strafwerk heb gegeven! In de wandelgangen heb ik nog een leuke selfie gemaakt met een paar meisjes uit deze klas. Een leuk aandenken!

De derde brugklas ga ik niet heel erg missen. De band miste, er is geen vonkje overgesprongen en ik gaf deze klas altijd met een beetje tegenzin les. Eén leerling vond het wel heel jammer dat hij me volgend jaar niet als docent had, maar ik denk dat de andere 29 het wel prima vind. En dat is insgelijks.

Ik vind het vervelend om afscheid te nemen van mijn leerlingen. Ik ga ze natuurlijk nog wel zien in de gang, maar het is anders dan hen in de les te zien. En het is altijd afwachten wat er voor in de plaats komt...

Liefs!