Dagboek: Ups & downs (#28)

Een korte werkweek, maar wel een week met ups en downs. Vooral dinsdag had ik een enorme baaldag. Bleh.

Maandag was het Pasen. Voor mij geen eieren verstoppen/zoeken, familiebezoekjes of culinaire maaltijden. Na een ontbijtje met mijn vriend ben ik achter de computer gekropen en heb ik geschreven, geschreven, geschreven. Eerst één blog, daarna ben ik verder gegaan met mijn verhaal. Het begint nu echt vorm te krijgen en dat geeft best wel een kick!

Dinsdag was een zware dag. Ik kreeg een lesbezoek in mijn 2havo-klas en dat was slopend. De leerlingen waren druk, waardoor mijn les niet liep zoals gepland. Ik stuurde er drie leerlingen uit... Bah! De rest van de dag verliep ook niet vlekkeloos. Ik was zo pissig door die ene les, waardoor ik de hele tijd met een donderwolk boven mijn hoofd liep. 

Woensdag heb ik geprobeerd een dankbaarheidslijstje over dinsdag te schrijven. Wonder boven wonder kon ik toch nog wat punten bedenken. De rest van de dag ben ik best lui geweest. Naar de markt gefietst, nog een blog geschreven en een toets uitgewerkt, maar verder bracht ik mijn dag door op de bank. Chill!

Gelukkig had ik donderdag een goede dag. Mijn les in 2havo verliep best goed (zie deze blog), de lessen in de brugklas verliepen (ondanks de vele vragen) ook wel oké, in mijn tussenuren heb ik veel dingen van mijn to do-list kunnen strepen en ook na werktijd heb ik mezelf nuttig gemaakt door een SO te maken en een blog te schrijven. 

Op vrijdag stond ik heerlijk op. De dag ervoor lag ik om half zeven al op bed. Inderdaad. Af en toe lijk ik wel een klein kind! Ik las eerst een boek en toen ik deze uit had, zo’n twee uur later, viel ik heerlijk in slaap. Vrijdag was ik dus fit voor een lange dag! Dat had ik wel nodig, want mijn dag begon met mijn 2havo-klas. Gelukkig deden ze redelijk goed mee. Het werken in groepjes lukte wel aardig en ik heb slechts drie groene kaarten hoeven trekken. Beter!

En dan nu… weekend. Ik heb vanavond een verjaardag, maar verder geen plannen. Afgelopen dinsdag kocht ik een nieuw boek, wie weet lukt het me om die morgenavond uit te krijgen!

Liefs!

Een geweldig idee!

Soms kan ik mijn 2havo-klas achter het behang plakken. Echt waar. Maar heel soms, zoals vandaag, komen ze met geweldige ideeën!

Afgelopen dinsdag had ik een lesbezoek. Ik zal zachtjes uitdrukken: het was een ramp. Ik weet niet wat voor pilletjes ze geslikt hadden, maar blij was ik absoluut niet met ze. Bah. Dus daar moest iets aan gedaan worden.

Ik heb voor het eerst sinds een lange tijd weer lopen piekeren in bed. Wat moet ik nou? Heel boos worden, iedereen strafwerk geven, leerlingen eruit sturen bij het minste of geringste wat ze verkeerd doen. Maar nee, dat past niet zo goed bij me. Wat wel bij me past is in gesprek gaan met de leerlingen. Dus dat heb ik gedaan.

Vanochtend had ik ze weer voor mijn neus. Ik had de tafels in groepjes gezet, dus dat was voor mij (en voor sommige leerlingen) heel spannend. Hoe zouden ze reageren? Gelukkig ging dat vrij goed. Er werd niet gemopperd over de groepjes waar ze in zaten, dus daar was ik al heel blij mee.

En toen… Er moest iets gedaan worden aan hun houding in de klas. Ik wilde regels opstellen. Zwart op wit, waar ik dus op terug kon vallen als iemand een misstap zou maken. Dus dat deed ik. Ik maakte een lijstje met acht regels. Samen met de klas natuurlijk, want dat werkt altijd beter. Schijnt. Daarna moest ik consequenties bedenken. Wat als iemand dus echt een misstap begaat? Iemand die wel door me heen praat bij de uitleg bijvoorbeeld. Of iemand die in de klas zit te eten.

En daar had een leerling een heel leuk idee voor! Ik zou ze regels onderverdelen in groepjes: een groepje met niet zo erge overtredingen, een groepje met gemiddeld erge overtredingen en een groepje met erge overtredingen. Daarbij heb ik “straffen” bedacht in drie groepen: de milde straffen (zoals iets overschrijven), een gemiddelde straf (zoals een opstel schrijven) of een erge straf (zoals nablijven). Als een leerling een regel overtreedt uit de eerste groep, die noemen we even groep ‘groen’, dan trekt de leerling een kaartje van het groene stapeltje. Als een leerling een regel overtreedt uit de laatste groep, trekt de leerling een kaartje van het stapeltje met de ergere straffen. Zo wordt een leerling gestraft naar de regel die is overtreden, hoef ik niet ter plekke een straf te bedenken en hoeft er ook geen discussie plaats te vinden of de straf wel of niet eerlijk is.

Wat een geweldig idee!

Vanavond ga ik de kaartjes maken, vanaf morgen ga ik het uitproberen. Zodra ik weet of het idee werkt of niet, komt er een blog online!

Liefs!

Tip: Weet wat je wilt leren (#17)

Alle tips zijn afkomstig uit het boekje “282 tips voor leerkrachten”, uitgegeven door de Algemene onderwijsbond.

Ik weet nog goed dat ik een lamme hand kreeg van al het schrijfwerk tijdens mijn stage. Ik wilde alles wat er werd gezegd en gedaan opschrijven. Als de les was afgelopen was het me gelukt om de halve les bijna letterlijk op te schrijven. De rest liet ik zitten. Ik wilde zo ontzettend veel dingen opschrijven, ook de onbelangrijke dingen, terwijl ik die dingen nooit meer zou teruglezen. Lekker belangrijk wat de docent precies vertelde toen hij zijn les ging openen. Of wat hij als antwoord teruggaf op een leerling.

Hoofdstuk 1, tip 1: Weet wat je wilt leren

Als je ‘gewoon maar wat doet’, schiet je weinig met je stage op. Het belangrijkste is dan ook dat je goed weet wat je in je stage wilt leren. Laat dit ook aan je begeleider en je mentor weten, zodat zij je daarin kunnen ondersteunen. En om te voorkomen dat je je stage van dag tot dag moet vormgeven, kun je het beste een weekplanning maken. Zo zorg je ervoor dat je daadwerkelijk leert wat je wilt leren.

Pas later in dat jaar werd me duidelijk dat je niet alles zo letterlijk op hoeft te schrijven. Het is vooral belangrijk dat je let op de punten die voor jou belangrijk zijn. Zo wilde ik bijvoorbeeld in het eerste jaar dat ik stage liep letten op het houden van orde. Dat is een ontzettend algemene term en ik wist ook totaal niet wat ik daarmee bedoelde. Daarom schrijf ik gewoon alles op wat ermee te maken had. Boze blikken, “ssst”, wat voor waarschuwingen er werden gegeven, wat de mimiek daarbij was etc. Pas later in de opleiding werd het echt duidelijk wat ik wilde.

Toen ik eenmaal ook zelf les ging geven moest ik natuurlijk aan mijn begeleider(s) doorgeven waar zij op moesten letten. Dit was uiteraard weer het houden van orde, maar ook op mijn mimiek en hoe ik harder kon optreden ten opzichte van de leerlingen zonder boos te worden. Want ook de begeleider(s) kan/kunnen zo gericht kijken naar mijn les en tips geven op de punten waar ik ze nodig heb.

Wat je dus moet doen voordat je met stage begint? Stel een lijst op met punten waar jij op gaat letten bij je begeleider of bij de docent bij wie je eens een kijkje neemt. Lijkt het je lastig om een les af te sluiten? Zoom daar dan vooral op in bij het maken van aantekeningen. Of vraag je je af wat voor soort waarschuwingen je kunt geven? Let dan heel goed op wat voor soort waarschuwingen er worden uitgesproken.

Wat je moet doen als je al wat verder in je stage bent en zelf ook al lessen aan het geven bent? Stel een lijst op met punten waar je moeite mee hebt en extra aandacht voor wilt vragen. Geef dit – samen met je lesvoorbereiding – aan je stagebegeleider. Hij/zij kan dan specifiek op de punten letten waar jij om hebt gevraagd. Wat je ook kunt doen is elke les een nieuw lijstje opstellen. De ene week wordt er alleen gelet op het houden van orde, de andere les op het contact met de leerlingen.

Liefs!

# Tip 14: Ga niet aftellen

# Tip 15: Heb engelengeduld

# Tip 16: Geef de ouders de ruimte

Dankbaarheidslijstje #5

Hij is een beetje laat, maar wat men zegt: “Beter laat dan nooit.” Gisteren had ik best een rotdag. Heel even had ik het gevoel dat alles mis ging. Toen ik net nog even terug mijn bed in kroop en aan de dag van gisteren dacht, leek het me wel een goed plan om over gisteren een dankbaarheidslijstje te schrijven. Want uiteraard ben ik dat gisteren helemaal vergeten.

Gisteren, 2 april 2013, was ik dankbaar voor/was ik blij met…

… het zonnetje dat mijn slaapkamer in scheen. Dat is héél fijn wakker worden!
… mijn good-hair-day. Ik heb bijna nooit mijn haar los, omdat het altijd vervelend zit. Het zit niet in model of ik ga er de hele tijd aan zitten, waardoor het alsnog uit model gaat. Maar gisteren zat het vrijwel mijn hele werkdag goed!
… de avond die ik met mijn vriend heb doorgebracht. Vlak voor etenstijd gingen we een stukje fietsen richting de boulevard. Daar zijn we eerst de winkels ingegaan en daarna uit eten geweest. Toen we thuis kwamen waren we allebei zo moe dat we allebei op de bank in slaap vielen.
… het boek dat eindelijk in de boekwinkel lag. Al maanden wachtte ik op het derde deel van “Zwaar …” van Chantal van Gastel. Toen ik gisteren nietsvermoedend de boekhandel in liep, zag ik hem meteen liggen. Ik heb weer wat te doen dit weekend!
… de lessen in de brugklas. Na een slopende les met mijn 2havo-leerlingen zijn drie uurtjes met de brugklassen extra fijn. En al helemaal als de lessen goed verlopen!

Nu ik zo een lijstje typ, zijn er toch best wat dingetjes waar ik gisteren blij mee was. Jammer dat ik dat op de dag zelf over het hoofd heb gezien.

Liefs!

# Dankbaarheidslijstje #1

# Dankbaarheidslijstje #2

# Dankbaarheidslijstje #3

# Dankbaarheidslijstje #4

WISC-test, wat is dat?

Ik zou er bijna een nieuwe reeks van kunnen maken: de Wat-is-dat-eigenlijk?-serie waarin ik blogs schrijf over dingen waar ik wel eens van heb gehoord, maar waar ik de betekenis niet van ken. Want ook tijdens de afgelopen vergadering hoorde ik weer allerlei termen voorbij komen waarvan ik eigenlijk niet wist wat dat betekende.

Vandaag een blog over de WISC-test. Ja, ik had er wel eens van gehoord. Maar wat dat precies is? Al sla je me dood. Daarom heb ik het opgezocht.

WISC staat voor Wechsler Intelligence Scale for Children. Het is een intelligentietest voor kinderen tussen de 6 en 16 jaar oud. De test bestaat uit uiteenlopende tests. Deze zijn onderverdeeld in twee delen: de verbale tests en performale tests. Onder de verbale tests vallen onder andere woordkennis en rekenen. Onder performale tests vallen onder andere plaatjes ordenen en figuren leggen. In totaal zijn er dertien tests (respectievelijk 6 tests en 7 tests).

De WISC-test kan om verschillende redenen worden afgenomen. Enkele redenen kunnen zijn om (uiteraard) het IQ te meten, om de CITO te herkansen of om eventuele leerproblemen te registreren.

De uitslag van een WISC-test is een IQ-score. Hierbij is 100 de gemiddelde score. De standaardafwijking is hier 15.

Nu snap ik dus wat ze bedoelen als er wordt gezegd dat een leerling een WISC-uitslag van 108 heeft…

Liefs!

Mijn voornemens, update 3

Er is weer een maand voorbij sinds mijn vorige update. Tijd om te laten zien hoe het met mijn voornemens van 2013 gaat!

1. Verder met mijn blog

Van de 333 blogs die ik aan het eind van het jaar op mijn site wil hebben staan, heb ik er nu 170 online staan. Als ik er echt 333 aan het eind van het jaar wil hebben, moet ik echt even door gaan schrijven. Met mijn drie blogs per week én mijn wekelijkse dankbaarheidslijstje moet het net wel of net niet gaan lukken. Spannend!

2. Een boek schrijven

Ja, ik heb het weer helemaal opgepakt! Er staan nu bijna 10.000 woorden op (digitaal) papier, dus dat heb ik best netjes gedaan. Ik heb ook een hele fijne stok achter de deur. Elke zondagavond heb ik een deadline: voor 18.00 uur moet mijn verhaal (met minimaal één nieuw hoofdstuk) naar mijn vriend gemaild worden. Tja, nu moet ik dus wel!

3. Heel veel lezen

In maart heb ik gelukkig wat meer gelezen dan in de vorige twee maanden. Ik heb in totaal 6 van de 25 boeken gelezen, waarvan dus vier boeken in maart. Misschien niet de meest intelligente boeken, maar gelukkig was dat ook niet de eis.

 

4. Mijn andere blog oppakken

Over alle boeken heb ik een blog geschreven.

#1: CarrySlee - Brainwash

#2: AstridHarrewijn – Miss Match

#3: Jennifer Probst – Het huwelijkscontract

#4: Maren Stoffels - Sproetenliefde

#5: Jennifer Probst – De huwelijksval

#6: Cathy Kelly – Kierewiet en andere verhalen

5. Engels leren

Misschien is dit dan zo’n voornemen dat ik toch niet ga waarmaken in 2013…

Liefs!

Dagboek: Vergaderingen, verjaardagen en een drukke goede vrijdag (#27)

Maandag had ik een fijne dag. Het was weliswaar een lange dag (van 8.00 tot 17.00) (dat is voor mij met mijn lesrooster een lange dag, ja!), maar met zoveel tussenuren merkte ik daar weinig van. Ik begon de dag met drie lesuren aan mijn brugklassen, eindigde de dag met twee rapportvergaderingen en tussendoor heb ik lessen voorbereid, blogs geschreven en net gedaan alsof ik het druk had.

Dinsdag zag mijn dag er heel anders uit. Om te beginnen: om half acht lag ik nog steeds in bed. Met al die vroege ochtenden waardeer ik het des te meer als ik uit mag slapen! Ik begon de dag om half elf, gaf aan mijn drie klassen een toets, had een korte pauze, een vergadering en om 14.00 uur zat mijn dag er al op. Van deze heerlijke dag had ik makkelijk een enorm dankbaarheidslijstje kunnen schrijven, maar toen ik thuis kwam uit mijn werk heb ik me op de bank genesteld met mijn nieuwe boek, een film en een deken. Vergeten!

Op woensdag schreef ik wel mijn dankbaarheidslijstje. Hierin is onder andere te lezen hoe druk ik het nog had op mijn vrije dag. Wat werk betreft lagen er drie toetsen te wachten om te worden nagekeken. Mijn brugklassen hadden de toets érg goed gemaakt, het SO-tje van 2havo was dramatisch. Maar dat is natuurlijk niets nieuws. Er waren leerlingen met 3 punten of minder (van de 21), terwijl de vragen bijna letterlijk uit het boek kwamen... Wat moet ik daar nu mee?

Donderdag kreeg ik/gaf ik het antwoord op die vraag. Iedereen kreeg 1 punt erbij op zijn cijfer en ik halveerde de weging. Het SO zou nu nauwelijks meetellen voor het laatste rapport, maar de leerlingen (en ouders) krijgen zo wel een signaal dat er iets moet veranderen.

Vrijdag was een behoorlijk slopende dag. Ondanks dat het goede vrijdag was, moest ik gewoon werken. Op zich geen probleem, maar de vorige avond vierde ik de verjaardag van mijn vriend. Laat mijn bed in, vroeg mijn bed uit en dan ook nog in combinatie met het volgende: helpen bij de paasviering (les, paasviering, les, paasviering, les (inclusief lokaalwisselingen door)), een crematie en nog eens de verjaardag van mijn vriend. Ik ben niet gemaakt om 19 uur achter elkaar wakker te blijven!

Gelukkig kon ik vandaag uitslapen! De rest van het weekend zit ook al aardig volgepland. Daarom ben ik blij met een extra vrije dag op maandag. :)

Liefs!

Dankbaarheidslijstje #4

Het was tijd voor een dankbaarheidslijstje op een eerdere dag in de week. Maandag vergat ik het, dinsdag zat ik zo lekker met een dekentje op de bank dat ik geen zin had om achter de computer te kruipen. Dus dan op woensdag!

Vandaag, 27 maart 2013, ben ik dankbaar voor/ben ik blij met…

… het weer! Hallo zonnetje! De zonnestralen schenen al fijn bij me naar binnen vanochtend en ook het fietsen naar het winkelcentrum vanochtend was een stuk aangenamer dan normaal. Hopelijk blijft het zo. Maar dat weet je in Nederland natuurlijk nooit!

… mijn vrije dag. Mijn vorige vrije dagen waren gewoon ‘fijn’. Maar vandaag had ik een dagje vrij echt nódig! Waarom? Mijn to do-list is enorm vandaag. Winkelcentrum voor boodschappen en spulletjes voor de verjaardag van mijn vriend morgen, drie toetsen nakijken, twee taarten bakken, bed verschonen, twee wasjes draaien, was ophangen, was opvouwen, badkamer schoonmaken, woonkamer opruimen en schoonmaken, (…). Maar ik klaag niet, want – op het schoonmaken na – zijn het best leuke dingen!
… een dagje alleen. Ik vind het heerlijk dat mijn vriend nu praktisch bij me is ingetrokken, maar af en toe zo’n dagje alleen thuis zijn is wel fijn.
… mijn energie. Ik voel me af en toe een zak aardappelen, maar vandaag werd ik gelukkig met aardig wat energie wakker. Daar heb ik ook meteen gebruik van gemaakt. Ik schrijf deze blog terwijl de appeltaart in de oven staan (mmm!) en terwijl de wasmachine staat te draaien. De toetsen liggen op een stapel naast me klaar om nagekeken te worden en ook de emmer en de schoonmaakmiddelen staan al klaar!
… spotify. Ik wilde er eerst niet zo veel van weten. Vroeger draaide ik op mijn slaapkamer wel vaak muziek op mijn laptop, maar sinds ik alleen woon vind ik de rust ook wel heel fijn. Ik vergeet het ook eigenlijk altijd om de radio (of de tv) aan te zetten voor achtergrondgeluid. Maar als ik er wel aan denk, zoals nu, is het toch wel leuk om muziek aan te hebben!
… het cijfer dat één van mijn leerlingen heeft gehaald voor zijn toets. Ik heb tussen schrijven van deze blog door een toets nagekeken, want ik bedacht me ineens dat ik had beloofd om aan het eind van de middag de cijfers op internet te zetten. Deze jongen haalt altijd vijfjes en met moeite een zes. Voor zijn toets van gisteren heeft hij een 8,1 gehaald! Ik heb hem meteen een mailtje gestuurd. :-)

Ik zet alvast in mijn agenda dat mijn volgende dankbaarheidslijstje a.s. dinsdag geschreven gaat worden!

Liefs!

 

# Dankbaarheidslijstje #1

# Dankbaarheidslijstje #2

# Dankbaarheidslijstje #3

10 redenen om... door te gaan met bloggen

Er zijn best wel een paar redenen waarom ik zou willen stoppen met mijn blog. Nee, grapje. Er is er maar één. Ik vind het jammer dat ik zo weinig pageviews heb/reacties krijg. Ik hoor anderen over ruim 10.000 pageviews per dag, dagelijks 2000 unieke bezoekers, honderd(en) reacties op slechts één blogpost. En ik moet het (nu) doen met gemiddeld 100 pageviews per dag en 14 reacties waarvan 7 van mezelf in bijna één jaar tijd. Het aantal unieke bezoekers kan ik niet zien, dus het zou ook nog eens kunnen dat er één mafkees is die elke dag 100 keer mijn blog opnieuw opstart. Eh… Tja.

Maar gelukkig zijn er (ruim) tien redenen om gewoon door te gaan met mijn blog! Hier komen ze.

1. Ik ben in eerste instantie begonnen met mijn blog om van alles van me af te kunnen schrijven. En echt waar, het werkt perfect. Ik heb nauwelijks dagen dat ik het even niet meer zie zitten en volgens mij heb ik nog niet één keer serieus gedacht om een carrièreswitch te maken. Top!
2. Het lijkt me ontzettend leuk om over een jaar, of twee/drie/vier… jaar, terug te kijken op mijn blog om te lezen hoe het lesgeven me afging in het eerste jaar.
3. Misschien zijn er wel echt honderd verschillende mensen per dag die mijn blog lezen en die het ook echt daadwerkelijk leuk vinden om te lezen hoe leuk mijn dag was of hoe erg ik heb gefaald. Of om te lezen welke tips ik op mijn site zet. Of andere nuttige dingen. Ik vind het zelf altijd heel jammer dat een blog ermee stopt, dus ik denk dat anderen datzelfde gevoel wel zullen hebben.
4. Voor zover ik weet is er geen andere blog van een andere docent die zo up-to-date is als mijn blog. Tijdens het google’en kom ik wel eens op blogs waar de laatste post in de prehistorie online is gezet. Jammer…
5. Ik heb het magische getal van 100 blogs bereikt. Ik wil nu gaan voor de 200 blogs, want dat is niet heel ver weg meer. Dan daarna de 250, 300 en natuurlijk 333 voor het eind van het kalenderjaar.
6. Schrijven is leuk! Het maakt me ook negen van de tien keer niet meer uit dat er zo weinig reacties binnenkomen. Alleen al het feit dat ik drie blogs per week mag schrijven vind ik superleuk!
7. Bloggen over lesgeven is weer eens iets anders. Een gat in de markt, of zo. Er zijn zoveel blogs over beauty, lifestyle, eten… Ik ga vrijwel altijd mee met de menigte, maar omdat ik niet zo van de beauty/fashion ben, was de keuze snel gemaakt.
8. Het geeft iets extra leuks aan het lesgeven. Lesgeven vind ik leuk, schrijven vind ik leuk en nu mag ik het combineren! Het is totaal anders dan het schrijven van een portfolio (wat ik overigens ook een prima tijdverdrijf vond). Mijn blog wordt niet beoordeeld, ik krijg hier geen cijfer voor, mijn diploma hangt hier niet van af… Ik kan gewoon schrijven wat ik wil zonder dat er een rode streep doorheen komt te staan.
9. Sinds ik ben gaan schrijven over het lesgeven ben ik het lesgeven zelf leuker gaan vinden. Toen ik bijvoorbeeld in de zomervakantie blogs schreef over het lesgeven en de tips uit het boekje las, kreeg ik echt de kriebels om weer voor de klas te staan. Terwijl ik toch echt vele malen liever vakantie heb dan dat ik werk….
10. Het schrijven over het onderwijs is ontzettend leerzaam. Om ideeën op te doen voor blogs kijk ik wel eens in mijn portfolio dat ik schreef voor mijn afstuderen. Ik haal informatie uit mijn scripties. Ik blader mijn studieboeken wel eens door. Ik bekijk mijn lessen op een andere manier, omdat ik bijvoorbeeld op een lesgedeelte wil inzoomen. En soms, heel soms!, lees ik het tijdschrift van de Algemene Onderwijsbond. Het blad ligt eens in de zoveel tijd op mijn deurmat en eigenlijk gooi ik hem altijd direct in mijn mand met tijdschriften die ik ooit nog moet lezen. Maar stiekem staan er hele interessante dingen in!

Er zijn zoveel meer redenen waarom ik door wil gaan, maar deze serie heet nu eenmaal “10 redenen…”. Voorlopig stop ik dus niet. Ik heb ideeën genoeg om nog zeker twee jaar door te schrijven. Ja, echt waar. Nu maar hopen dat ik volgend jaar mag blijven op mijn werk. :)

Liefs!

Aan het denken

Sommige uitspraken zetten me enorm aan het denken. Eén van de uitspraken vond plaats tijdens de afgelopen studiedag. De dag stond in het teken van passend onderwijs.

Een docent en tevens moeder van een zoon met autisme was aan het woord. "Wat veel collega's niet beseffen is dat de aandoening (???) thuis gewoon doorgaat. Als jullie klaar zijn met werken zetten jullie alle leerlingen met dit soort aandoeningen (?) van jullie af. Maar voor mij begint het dan pas."

Het raakte me. Heel af en toe vroeg ik me af hoe "dat soort leerlingen" (sorry voor de woordkeuze) thuis zijn. Luisteren ze ook zo slecht? Gaan ze ook tegen de regels in? Blijkbaar dus wel. En gelukkig kennen de ouders de gebruiksaanwijzingen van hun kinderen na zo'n twaalf jaar wel, maar het blijft lastig. De kinderen zullen altijd anders reageren dan kinderen die bijvoorbeeld niet autistisch zijn. Daarbij komt ook nog de puberteit om de hoek kijken, wat het extra lastig maakt.

Ik heb na dit verhaal diep respect gekregen voor deze collega, en voor alle andere ouders met dit soort kinderen. Ik doe het hen zeker niet na. Want waar ik vier uur per week met een leerling worstel, doen zij het zeker tien uur per dag!

Liefs!

Studiedag: passend onderwijs

Een typisch voorbeeld van wat er gebeurt als ik iets niet op een to do-lijst zet. Ik wilde een blog online zetten waarin ik zou terugverwijzen naar mijn vorige studiedag. De studiedag die ik op de eerste werkdag van 2013 had. Toen ik op mijn blog de link ervan zocht, bleek dat ik er nog geen blog over had geschreven.

Ik ben nu bijna drie maanden verder. Over het algemeen zit het wel goed met mijn geheugen, maar als ik nu stap voor stap moet opnoemen wat we die dag hebben gedaan dan weet ik het niet meer precies. Erg jammer, omdat ik er zo ontzettend positief over was! Natuurlijk weet ik het nog wel globaal. Misschien is het ook wel goed dat ik hier zo laat pas over schrijf. Ik weet nu alleen nog de dingen die me zijn bijgebleven en die dus ook echt belangrijk voor mij zijn.
 De dag stond in het teken van passend onderwijs. Waar de vorige studiedag gericht was op het lesgeven (namelijk toetsen en beoordelen), was het nu echt gericht op de leerlingen. Dat is toch waar het onderwijs voor een heel groot deel om draait. Het programma over toetsen en beoordelen was voor mij erg leerzaam, maar dit was minstens zo interessant. Ik heb die dag dingen geleerd waar ik vandaag de dag nog steeds over na denk. Hierover komt dus deze week een aparte blog!

Passend onderwijs heeft alles te maken met leerlingen die opvallen. Leerlingen die net even iets anders zijn. Leerlingen met een stempel. Ik vind het altijd heel moeilijk om dit zo neer te zetten. Iedereen is namelijk anders dan een ander, iedereen kun je in een hokje plaatsen. Ik wil ook helemaal niet neerbuigend doen over “dit soort leerlingen”, maar soms kan ik simpelweg niet op de juiste benaming komen. Leerlingen met een aandoening, leerlingen met een beperking, leerlingen met een handicap. Nee, het klinkt allemaal heel negatief.
 Misschien is dat ook wel het belangrijkste wat me bij gebleven is. Dat ADHD/autisme/ODD als iets negatiefs wordt gezien. Terwijl er echt wel heel veel positieve dingen op te noemen zijn over deze leerlingen, of over deze “afwijkingen” (sorry, ik kan echt de juiste woorden hier niet voor vinden). Zo heb ik die dag geleerd dat leerlingen met ADHD ontzettend creatief zijn, leerlingen met autisme zijn ontzettend slim, hoogbegaafde leerlingen zijn heel muzikaal etc. Er is altijd zoveel meer achter het drukke gedrag of achter het onbegrip van een leerling met autisme. Dat is absoluut de grootste eye-opener van die dag geweest.
 Ik wil niet zeggen dat ik sindsdien alleen maar naar de zonnige kant van de aandoeningen kijk. Ik vind het nog steeds lastig als een leerling na tien waarschuwingen nog steeds achterom zit. Maar ik heb zeker wel gezien dat er een andere kant is. Een zonnige kant. Dat maakt het omgaan met deze leerlingen – die ik om heel eerlijk te zijn liever kwijt was dan rijk – toch een heel stuk leuker.
 Liefs!
 

Het openbaar vervoer

Ik heb het al vaker op mijn blog geschreven, maar vier dagen in de week reis ik met het openbaar vervoer naar mijn werk. Tegenwoordig vaak vanaf mijn eigen huis, ook af en toe vanaf het huis van mijn vriend. Dat laatste is een klein stukje. Slechts drie haltes met de metro en dan ben ik er. Vanaf mijn eigen huis is het een langere rit.

Een stuk met de metro, een stuk met de intercity en het laatste stuk met de stoptrein. Al met al (ruim) een uur reizen, afhankelijk of de NS mee wil werken of niet. Er zijn dagen dat mijn reistijd langer is dan mijn werktijd. Bijvoorbeeld in de repetitieweek. Of ik dat vervelend vind? Nee hoor! Het was een bewuste keuze.

Natuurlijk zitten er nadelen aan. Ik moet een stuk eerder op dan de meeste van mijn collega’s. Als ik klaar ben met werken duurt het nog minstens een uur voordat ik thuis ben. Ik ben afhankelijk van de vertrektijden van de tram/trein. Et cetera. Gelukkig zijn er ook voordelen!

Ik vermaak me prima in het openbaar vervoer. ’s Morgens maak ik me op in de tram. Dat was even wennen in het begin, maar dat lukt prima. Ik ben één van de weinigen die in de tram zit, dus anderen merken er weinig van. In de trein lees ik de blogs die ik volg op mijn telefoon. Ik maak lijstjes met dingen die ik die dag nog moet doen. Ik check Facebook. En soms lees ik een boek. Op de terugweg breng ik ook een groot deel van de tijd door op mijn telefoon. Dan schrijf ik een stukje voor mijn dagboek-blog.

Veel anderen ervaren het reizen met het OV als een grote stressfactor. Voor mij werkt het juist ontspannend. Natuurlijk vind ik het vervelend als ik zie dat mijn trein op de heenweg weer vertraging heeft. Maar over het algemeen verloopt mijn reis soepel. Dit klop ik even af! Ik kan heerlijk genieten van het zitten in de trein. Zelfs als ik geen telefoon heb, zelfs als ik geen boek bij de hand heb, of een schrift en een pen. Ik kan alleen al gelukkig worden van het geschommel, het kijken naar anderen, of het kijken naar buiten. Echt waar, ik vermaak me wel. Ik ging niet voor niets heel Nederland door met de trein toen ik nog een studenten-OV had. “Gewoon, omdat het kan,” zouden mijn 2havo-leerlingen zeggen.

Wanneer anderen weer zeggen dat ze medelijden met me hebben haal ik gewoon mijn schouders op. Waarom medelijden hebben met iemand die het zelf als één van de geluksmomentjes van de dag ervaart?

Liefs!

Dagboek: Zijn we al zó ver? (#26)

Na een korte nacht werd ik maandag wakker. Iets later dan normaal, want door de roosterwijziging was ik het eerste uur vrij. Prima! Alle tijd om rustig aan te doen, de toetscijfers invoeren etc. De dag begon eigenlijk heel goed, tot ik een leerling van me zag zitten. SHIT! Ik had met haar afgesproken dat ze de toets het eerste uur bij me in zou halen. Ik heb haar duizend maal mijn excuses aangeboden en zelfs een rol snoep aan haar afgestaan. Ze vond het nog steeds niet leuk en dat snap ik ook heel goed. Note to myself: kijk de avond van tevoren altijd in je agenda!

Dinsdag en woensdag was ik vrij. Aan zo'n extra dag vrij zou ik best wel kunnen wennen! Vorig jaar had ik daar hele mooie ideeën over. Als ik doordeweeks vrij zou zijn, zou ik mijn tijd besteden aan nuttige dingen. Het huishouden, hele leuke werkvormen verzinnen, werken aan mijn verhaal, misschien wel een bijbaan... De realiteit ligt toch wel anders. Op woensdag, en deze week dus ook op dinsdag, doe ik de dingen waar ik van GENIET. De dag doorbrengen met mijn vriend, met een boek, schrijvend achter de computer, bezoekjes aan familieleden of gewoon op de bank liggen en even helemaal ontspannen. Dat is toch wel vele malen leuker dan een bijbaantje!

Donderdag was een heerlijke dag. Wegens rapportvergaderingen duren de lesuren slechts 40 minuten. Mijn lessen waren dus al om 11.15 afgelopen. Het nadeel is wel dat ik vandaag die 40 minuten echt miste. Ik had zo veel te doen in de lessen, waardoor de leerlingen nog maar 5 à 10 minuten hadden om aan de opgaven te werken.

Na de lessen heb ik een SO in elkaar gedraaid, mijn multomap geordend, administratieve dingen uitgeprint en mijn lessen voorbereid. Best productief, vond ik zelf!

Vrijdag had ik een enorm lange dag. Om mijn twee vrije dagen een beetje te compenseren, zullen we maar zeggen. Gelukkig heb ik het overleefd. En hoe! Mijn lessen verliepen goed, in mijn tussenuren heb ik me goed vermaakt met lesvoorbereidingen en het schrijven van een blog en ’s middags had ik twee vergaderingen. Om 17.00 uur kon ik naar huis. Helaas was toen wel echt al mijn energie op. Na het eten en het douchen viel ik vrijwel direct in slaap op de bank. Ik ben niet gemaakt voor lange dagen.

Liefs!

Dankbaarheidslijstje #3

Ik wilde deze blog gisteren al schrijven. Niet omdat ik gisteren zo extreem dankbaar was met alles, al gingen er wel heel veel dingen goed, maar omdat ik er nu eenmaal op donderdag altijd aan denk. Toch heb ik hem gisteren niet geschreven: de vorige twee lijstjes waren ook al op donderdag en gisteren kwam er al een blog over hoofdrekenen online. Twee blogs online is voor een mini-parttime-blogger wel een beetje te veel van het goede. ;-)

Ik schrijf deze blog op mijn werk. Mijn werkdag is nog niet voorbij, voor het eerst in een lange tijd ben ik eens niet voor 14.00 uur klaar! Ik verwacht dat er nog een hoop dingen gaan gebeuren vandaag waar ik dankbaar voor ben, maar hierbij alvast mijn lijstje tot nu toe.

Vandaag, 22 maart 2013, ben ik dankbaar voor/ben ik blij met…

… het feit dat het ’s morgens steeds lichter is!

… mijn leerlingen bij wie ik af en toe ineens een lichtje zie branden. Ik ben nu bezig met het berekenen van hoeken en daar hebben veel leerlingen de grootste moeite mee. En terecht. Dan is het des te leuker als het ze ineens wel lukt.

… ik heb straks, of eigenlijk precies nu (15.00) een vergadering. Een rapportvergadering. Dat zijn de leukste vergaderingen die er zijn! Heerlijk roddelen over de leerlingen, luisteren wat collega’s van bepaalde leerlingen vinden, hoe de klas bij een ander vak is. Ja, daar heb ik echt zin in!

… vanavond kom ik thuis en dan staat hopelijk het eten, bereid door mijn vriend, op mij te wachten. Heerlijk!

… en het is natuurlijk bijna weekend! Om een paar minuten over 17.00 stap ik hier de deur uit en dan heb ik twee dagen vrij. Niet verkeerd!

… het aanplakbiljet van de NS dat ik vandaag op het station zag. Blijkbaar mag er zondag gratis worden gereisd met de trein – mits je in het bezit van een boekenweekgeschenk bent (check) – en nu wil het geval dat ik daar best wel zin in heb. Even een retourtje Zeeland, Groningen, Limburg of een andere uithoek van Nederland! Laptop mee om te schrijven, boek mee om te lezen en telefoon mee met extra accu!

… ik ben heel blij dat ik weer helemaal in de schrijfmood zit. Even afkloppen… De laatste weken loopt het weer lekker met het verhaal dat ik aan het schrijven ben. Ook kan ik weer blogs schrijven en vooruit inplannen. Heerlijk, als alles zo op rolletjes loopt.

… mijn kledingkeuze van vandaag. Ik had het eerst niet zo op een blazer, maar nu vind ik het toch wel leuk. Helemaal als ik hem afmaak met een sjaaltje en natuurlijk mijn nieuwe sneakers (nog steeds blij!!!) eronder.

Dit lijkt me voor nu wel een aardig lijstje. Ik kan nog wel even doorgaan, maar mijn vergadering kan elk moment beginnen.

Liefs!

# Dankbaarheidslijstje #1

# Dankbaarheidslijstje #2

Hoofdrekenen

Er is iets wat ik niet heel goed kan. De titel van deze blog verraadt het al. Ik kan niet hoofdrekenen. Wel een beetje natuurlijk, maar als je aan mij vraagt wat 77 x 243 is, of 1647 - 429, dan heb ik daar echt wel even de tijd voor nodig. De reden dat ik het niet kan heeft te maken met twee dingen.

Voordat ik het rekenonderwijs van deze tijd zwart ga maken, geef ik eerst de schuld aan mezelf. Dat is wel zo netjes.

Ik ben geen persoon dat goed kan presteren onder druk. Als je mij vraagt om "even snel iets uit te rekenen", dan ben ik alleen nog maar bezig met "shit, shit, shit, ze verwachten van mij dat ik goed en snel kan rekenen omdat ik docent wiskunde ben, maar ik kan het helemaal niet zo goed en/of snel". Even snel 38 x 57 uitrekenen lukt mij niet. Ik raak dan alleen maar in de stress en als ik ergens door blokkeer, dan is het door stress.

En dan nu even over het rekenonderwijs van nu. En dan specifiek over het hoofdrekenen. Het hoofdrekenen van nu, mijn tijd, lijkt niets op het hoofdrekenen van lang, lang geleden. Sterker nog, het hele hoofdrekenen heeft een andere betekenis gekregen. Vroeger betekende het uit het hoofd rekenen. Geen telraam, geen pen en papier, geen andere hulpmiddelen. Tegenwoordig betekent hoofdrekenen met het hoofd rekenen. Pen en papier is toegestaan, een relenmachine niet.

Daardoor heb ik dus nooit écht leren hoofdrekenen. Natuurlijk kan ik nog steeds wel sneller een sommetje uitrekenen dan veel van mijn leerlingen, maar wanneer ik een wedstrijdje zal doen met een oudere (wiskunde)collega, ga ik helaas echt niet winnen.

En daarbij heb ik gewoon echt een beeld nodig bij "achtenzeventig". Want helaas ik heb af en toe moeite met het omzetten van tekst in een getalletje. Voordat ik doorheb of het 78 of 87 is, ben ik al even verder.

Liefs!

Mocht iemand zich afvragen waarom ik docent wiskunde ben geworden: rekenen is maar een klein onderdeel van wiskunde. En (uit het) hoofdrekenen komt er gelukkig al helemaal weinig in voor!

Tip: Geef de ouders de ruimte (#16)

Alle tips zijn afkomstig uit het boekje “282 tips voor leerkrachten”, uitgegeven door de Algemene onderwijsbond.

Over drie weken is het week zover: de tafeltjesavonden! Daarom leek het me wel gepast om een tip uit te kiezen uit het hoofdstuk “Moeilijke ouders”.

Hoofdstuk 22, tip 3: Geef ouders de ruimte

Ouders horen niet graag slecht nieuws over hun kind. Ze kunnen hier echt van schrikken. Ouders hebben vaak even tijd nodig om het te verwerken en te accepteren. Geef ze dan ook die ruimte. Bied ze een kop koffie aan en benoem vooral ook de leuke dingen van het kind. Kom niet te snel met oplossingen, maar start met het stellen van vragen.

Ik krijg toch wel een beetje de kriebels als ik dit stukje lees. De vorige tafeltjesavond ging me vrij gemakkelijk af, maar periode 2 is voor veel leerlingen een zware periode. Dat zie ik ook aan de cijfers, die zijn een stuk lager dan aan het begin van het jaar. Het zal ongetwijfeld betekenen dat er meer ouders op de tafeltjesavond komen en er zullen waarschijnlijk ook wat minder leuke gesprekken tussen zitten.

Het is altijd vervelend om iets negatiefs te vertellen. Helemaal als het om hun oogappeltjes gaat. Van collega’s krijg ik dan ook de tip om te starten met iets positiefs. Iets over hun werkhouding, iets over hun netheid, iets over hun gedrag in de les. Mits dit positief is natuurlijk. Daarna kun je beginnen met het vervelende nieuws. Ik zou zo even snel niet weten wat het vervelende nieuws zou kunnen zijn. De schoolresultaten zijn voor de ouders zichtbaar op de schoolsite, de ouders hebben regelmatig contact met de mentor (o.a. over de werkhouding, het huiswerk etc.) en ik hoef de leerlingen en/of de ouders niet te vertellen dat een leerling naar een lager niveau wordt gezet of dat de leerling het jaar opnieuw moet doen. Ook dat is de taak van de mentor.

Maar mocht het over een paar weken toch het geval zijn dat ik slecht nieuws moet vertellen, dan wordt dit de leidraad van het gesprek:

- Starten met iets positiefs
- Eventueel nog iets positiefs
- Het slechte nieuws brengen
- De ouders te tijd geven om het door te laten dringen
- Vragen wat de oorzaak zou kunnen zijn
- Vragen, vragen en nog wat vragen (geen idee waarover)
- Bedenken van een oplossing

Als ik op de komende tafeltjesavond een dergelijk gesprek heb moeten voeren, komt er ongetwijfeld een verslag over op mijn blog.

Het aanbieden van koffie zou ik graag willen doen, maar dat is niet praktisch. We zitten met z’n allen (mijn collega’s en de andere ouders) in de aula en het koffieapparaat staat bij de ingang. Hier kunnen best lange rijen staan. Tegen de tijd dat ik terug ben met het kopje koffie staan de volgende ouders weer te wachten!

Liefs!

Clusters, wat zijn dat?

Vorige week schreef ik het volgende:

Zo af en toe, tijdens een vergadering bijvoorbeeld, vallen er begrippen die ik niet of nauwelijks eerder heb gehoord en waarvan ik de betekenis niet ken.

Mijn blog ging toen over de Rots en Water-training, maar er zijn natuurlijk nog veel meer begrippen waar ik wel eens van heb gehoord, maar waar ik eigenlijk de betekenis niet van weet. Zoals “clusters” bijvoorbeeld. Ik weet dat er vier clusters zijn, dat heb ik dan nog wel onthouden van mijn opleiding. Maar wat zíjn clusters?

Voor leerlingen met een handicap, wat voor handicap dan ook, is er het speciaal onderwijs. Dit onderwijs is ingedeeld in vier verschillende groepen, de “clusters” genoemd. Door de leerlingen in “een hokje te plaatsen” worden de leerlingen professioneler geholpen. De groepen zijn daar een stuk kleiner, waardoor de leerling meer aandacht krijgt, en de docenten zijn daar deskundigen op het gebied van de desbetreffende cluster(s).

Cluster 1 is voor de leerlingen met een visuele handicap, dus de leerlingen die blind of slechtziend zijn.

Cluster 2 is voor de leerlingen met een auditieve handicap, oftewel de leerlingen die doof of slechthorend zijn. Ook leerlingen met ernstige spraakmoeilijkheden vallen onder cluster 2.
Cluster 3 is voor de leerlingen met een verstandelijke en/of lichamelijke handicap. Ook vallen hier de leerlingen onder die langdurig ziek zijn.
Cluster 4 is een grote groep. Hieronder vallen de leerlingen die een ernstige gedragsstoornis hebben, de leerlingen met psychische problemen, de leerlingen die langdurig ziek zijn maar geen lichamelijke handicap hebben en voor de leerlingen die verbonden zijn aan pedologische instituten. Deze instituten doen onderzoek naar leerproblemen, gedragsproblemen en emotionele problemen. Onder cluster 4 vallen ook de leerlingen die verbonden zijn aan justitie en/of jeugdzorg. Zoals ik al zei: het is een erg grote groep.

Het is voor leerlingen die “in een cluster zitten” niet verplicht om naar het speciaal onderwijs te gaan. Vandaar ook dat ik wel eens hoor dat een leerling een cluster 3-leerling of cluster 4-leerling is. Deze leerlingen krijgen een “rugzakje”. Dit is een leerlinggebonden financiering. Dit geld kan gebruikt worden voor speciaal lesmateriaal, extra hulp bij het leren of andere extra begeleiding.

Ik moet eerlijk toegeven dat het hele verhaal over de clusters me wel bekend voorkwam. Tijdens het derde jaar van mijn studie heb ik hier één college over gehad. Ik vind het jammer dat we er niet dieper op ingegaan zijn, want het is dus (blijkbaar) niet goed genoeg bij me blijven hangen. En terwijl dit toch best een belangrijk onderwerp is, ook op reguliere (middelbare) scholen.

Liefs!

Bron

Dagboek: Weer een gewone lesweek (#25)

De eerste echte lesweek na de voorjaarsvakantie. Het was even wennen, maar ik zit weer in het ritme!

Maandag hadden de leerlingen op mijn school de laatste toetsen. Dat betekende voor mij dat ik weer een rustige dag had. Ik zat bij een klas die ik zelf lesgeef en ik weet dat ze gewoon rustig werken. Ik kon in de tussentijd dus fijn mijn lessen van dinsdag voorbereiden en een SO ontwerpen. Nice!

De eerste dag dat ik weer les moest geven, dinsdag dus, was even wennen. Mijn lesrooster is hier en daar wat veranderd, dus gelukkig kon ik wel uitslapen. Helaas was dat beetje extra energie snel verdwenen toen ik les gaf aan 2havo. Bah, wat een tegenvaller was dat. Drie leerlingen heb ik weggestuurd, maar het liefst had ik ze (bijna) allemaal weggestuurd.

Gelukkig kon ik woensdag weer even bijkomen. Mijn vrije dag heb ik besteed in de stad. Eindelijk kocht ik de schoenen die ik al heel lang wilde hebben en eindelijk ging ik met mijn vriend uit eten in het restaurant waar ik al heel lang heen wilde.

Donderdag was echt een heerlijke dag. Alles verliep goed, ik had nauwelijks vervelende leerlingen, mijn 2havo-leerlingen waren geweldig aan het meedoen, mijn vergadering was enorm informatief, mijn tussenuren heb ik goed benut... Kortom: alle reden om een dankbaarheidslijstje te schrijven!

Tegen vrijdag zag ik best wel op. Vroeg op, weer dat hele stuk met het OV, vijf lesuren zonder tussenuur, een uur rekenen aan de derde klas... Gelukkig was er ook wel een lichtpuntje. Voor mijn brugklassen stond namelijk een SO’tje gepland. Wat zijn dat heerlijke momenten. Je ziet de leerlingen nooit zo geconcentreerd als tijdens een toets! Zo stil, zo in zichzelf. Jammer dat ze niet vaker zo in de klas zitten.

Ik schrok er best van, maar vandaag deed mijn 2havo-klas voor de tweede dag op rij goed mee met de les! Yes!

Liefs!

Citaat: Als angst je raadgever is dan ben je fout bezig

Er wordt gezegd dat er in chicklits weinig diepgang zit. Niets is minder waar. Als je zo tussen de regels doorleest, kun je er hele wijze (levens)lessen uithalen. Onlangs las ik een boek waarin ook zo’n mooi citaat in geschreven stond.

Als angst je raadgever is dan ben je fout bezig.

Ik las de zin, en nog een keer, en nog een keer, en dacht: jeetje, wat hebben ze daar gelijk in! Ik besefte ineens dat ik veel werkgerelateerde keuzes op basis van angst maak. Ik zou het bijvoorbeeld heel leuk vinden om meer werkvormen uit te proberen. Ik zou het leuk vinden om diepgaande gesprekken met collega’s te voeren. Ik zou me ook wel eens willen mengen in een discussie waar ik een mening over heb. Maar, gaat er dan in mijn hoofd om, wat als ze dat gek vinden? Wat als mijn les niet loopt zoals ik zou willen? Wat als de leerlingen totaal niet zitten te wachten op een activerende les?

Mijn grote angst is namelijk wat de anderen van me zullen denken. Ik weet dat het natuurlijk helemaal niets uitmaakt om eens een andere mening te hebben dan anderen, dan het niet erg is om een keer een les te geven die niet gaat zoals ik wil dat hij verloopt etc. Toch blijft het hele idee tussen mijn oren zitten. Dat is ook de reden dat ik dat allemaal maar voor me uit schuif. “Aan het eind van het hoofdstuk verzin ik wel een leuke werkvorm,” zeg ik dan tegen mezelf. Tegen de tijd dat het hoofdstuk is afgelopen ben ik dat allang weer ‘vergeten’. Dat komt nog wel…  

Gisteren was dus (eindelijk!) het moment aangebroken dat ik een activerende werkvorm toepaste in mijn brugklaslessen. Woensdag was ik een dagje vrij en ik was alleen thuis. De verveling sloeg een beetje toe en ineens bedacht ik me dat ik voor bij het huidige hoofdstuk wel een leuke werkvorm kon toepassen. Ik zit nu in een hoofdstuk met veel woorden en begrippen, dus dat vraagt om iets leuks. Een quiz!

Zo gedacht, zo gedaan. Binnen no time had ik een mooie quiz gemaakt in powerpoint. De volgende dag, gisteren dus, was het tijd om het uit te voeren. En nu vraag ik me toch wel af waarom ik dit niet gewoon vaker doe. Het kost iets meer voorbereidingstijd, maar verder zijn er alleen maar positieve punten te vinden.

Vanaf nu probeer ik mijn beslissingen niet meer minder vaak te maken op basis van mijn angst, maar op basis van verstand of gevoel. Eens kijken hoe het lesgeven dan is!

Liefs!

Dankbaarheidslijstje #2

Ik denk écht dat als je de dag positief tegemoet gaat, dat het dan ook positief zal verlopen. Zoals vandaag dus. Vanochtend nam ik me al voor om vandaag deze blog te schrijven. Ik heb me dus echt gefocust op alle positieve dingen (omdat ik anders een hele korte blog zou krijgen), en dat waren er nogal een paar! Heerlijk, zo’n dag!

Vandaag, 14 maart 2013, ben ik dankbaar voor/ben ik blij met…

… dat ik, voor de zoveelste keer op rij, wakker werd naar mijn vriend. Dat is zoveel fijner dan wakker worden in een leeg bed!

… het OV dat – ondanks de sporadische sneeuwvlokken – gewoon reed zoals het zou moeten volgens de dienstregeling. Top!

… de superwitte muren in mijn lokaal. Het is dan wel jammer dat de tafels en stoelen helemaal scheef stonden, maar de muren waren weer spierwit. Dat is toch beter dan “Bel 06-… als je seks wilt”, wat sommige leerlingen grappig vinden om op de muren te schrijven.

… mijn 2havo-klas! Dinsdag kon ik sommige leerlingen wel schieten, vandaag waren ze geweldig. Ze luisteren, stelden vragen, werken aan de opgaven, hielpen elkaar als ze iets niet snapten… Top! ( Aan het begin van de les heb ik even vijf minuten klassikaal genomen om ze te vertellen dat ik vanaf nu twee ochtenden in de week ga opofferen om strafklanten te ontvangen. Wie niet meewerkt in de les, komt zich die ochtend om 7.45 bij mij melden. Ik denk dat dit er wel aan heeft bijgedragen dat ze zo lief waren.)

… mijn lessen in de brugklas. Gisteren heb ik er best wat tijd ingestoken om een quiz voor te bereiden (de leerlingen hebben morgen een toets) en dat heeft goed uitgepakt!

… mijn nieuwe schoenen! Gisteren kocht ik nieuwe schoenen en ik ben er zo blij mee. Ze lopen heerlijk, ze zien er tof uit (vind ik) en de leerlingen vonden ze ook cool! Wat wil je nou nog meer?

… het idee dat mijn vriend nu de boodschappen doet en straks gaat koken. Ik vind het heel leuk om het zelf te doen, maar als ik om half zes thuis kom dan heb ik er niet heel veel zin meer in. Gelukkig is hij vandaag een dagje vrij en staat vanavond als ik thuis kom het eten al op me te wachten.

De dag is nog lang niet voorbij, dus er komen ongetwijfeld meer dankbare momenten. Maar voor nu is dit wel even genoeg.

Liefs!

# Dankbaarheidslijstje #1